Klein menselijk leed

Het bezoeken van werkkamers van relaties, vrienden, collegae is voor mij altijd een voorrecht. Werkkamers zijn ware schatkamers om meer van de persoon in kwestie te leren kennen. Maar is het waar: troep op je bureau, troep in je hoofd?

Door Rob Wagenaar

Welke boeken, wat voor parafernalia, het meubilair, kortom, waarom is dit de werkkamer van dit mens. In het bijzonder kijk ik altijd naar de hoeveel troep, de stapels. Heeft hij er ook zoveel? Of juist niet!

Persoonlijk vecht ik al een heel leven tegen de stapels. Net zoals u krijg ik nog steeds veel papier binnen: post, dossiers van cliënten, vakmateriaal, tijdschriften, administratie, noem maar op. En ik gebruik ook mijn printer regelmatig. Kan het elektronisch?

Veel wel, maar bij mij ook nog veel papier. Naast de dagelijkse hoeveelheden is er ook veel archief. Dossiers van reeds lang geleden beëindigde opdrachten, vaktechniek van een kleine 40 jaar, tijdschriften, verslagen van bijeenkomsten etc. En natuurlijk boeken. Ik houd meestal de dagelijkse stroom niet bij en dus ontstaan er stapels.

Vreselijk vind ik dat, maar ze zijn voor mij onuitroeibaar. Mede geïnspireerd door mijn vrouw stort ik mij er af en toe op en dan is het weer een stuk minder. Maar nooit voor lang.

Als u in mijn kamer zou kijken zou u zeker zeggen: het valt wel mee! Want veel zit in dozen en achter deuren en zo. Je wilt ook bezoek kunnen ontvangen.

Structuur

Omdat dit gevecht zo typerend voor mij is, heb ik natuurlijk nagedacht over oorzaken. En oplossingen. En ook over: is het wel zo erg? Tenslotte los je een probleem ook op door het geen probleem meer te noemen. Ik blijf er erg over aarzelen.

Als je namelijk niet opruimt, is er ook weinig structuur. Er zijn mensen die toch alles terugvinden, maar bij mij is het doornemen van een oudere stapel het opnieuw ontvangen van het materiaal. Niet opruimen betekent dus moeilijk kunnen terugvinden en er weinig tot niets aan hebben. Waarom dan maar niet meteen weggooien?

Bij mij is er altijd de vage notie ooit nog iets te lezen, het materiaal te kunnen gebruiken voor een vaag plan of gewoon uitstel van een gestructureerde opbergactie die er na een jaar dan toch niet van komt.

Belastend

En zo vormen de stapels toch een belasting. Een mentale belasting van ‘iets dat nog gedaan moet worden’, een werkje dat op de lange to-do-lijst staat. Je sleept zaken in je hoofd mee die dat niet verdienen en waarmee je toch denkkracht en frisheid weg neemt.

En zo groei ik langzamerhand toe naar het bijkans rituele weggooien. Ongeveer het allermoeilijkste dat er is. Weggooien is namelijk een stuk van je leven vernietigen!

Als je alles van dat geweldige project uit 1984 dumpt, dan is ook alle herinnering weg: nooit meer terugdenken aan die emotionele sessie in dat conferentieoord!

Schoon hoofd

En toch moet het. Het leven wordt vooruit geleefd. Het verleden is voor het bejaardenhuis; een paar dozen vullen voor later en definitief wegbergen.

U merkt het, bij mij binnenkort geen stapels meer en een schone kale werkkamer, met veel geestelijke ruimte voor creatie en nieuw denken. Weg met de troep!

Het is een droom. Ik denk dat ik deze column elke dag moet herlezen …

Rob Wagenaar is organisatieadviseur. Hij bundelde een selectie van zijn columns in een zelf uitgegeven boek. Deze is kosteloos aan te vragen via zijn emailadres: rob.wagenaar@wagenaarhoes.nl.