Marciano

We kunnen de straat weer op. Nou ligt Halsteren gelukkig niet op steenworpafstand van ons dorp, maar mijn ongerustheid was er niet minder om toen ik vernam dat meneer Ernst de benen had genomen. Niet weer, vloog direct door mijn hoofd. Niet opnieuw een levensgevaarlijke tbs'er die mensen vermoord of kinderen ontvoerd en verkracht. Pfff... ik krijg het al Spaans benauwd als ik er aan denk.

Gelukkig zit meneer Ernst weer achter slot en grendel. Pessimistisch als ik ben denk ik nu; who's next? Welke tbs'er zal het recente voorbeeld van Willem en Marciano gaan volgen? Het is gewoon afwachten... afwachten totdat justitie opnieuw een van haar dagelijkse flaters kenbaar wil maken. Ik wil het liever niet weten. Liever geen opsporingsberichten meer in de media. Het zaait alleen maar angst bij me. Hoe meer levensgevaarlijke engerds ik op de beeldbuis krijg te zien, des te sneller mijn hart van angst en opwinding gaat kloppen.



Mijn zoon zou alleen nog in een kogelvrije pausmobiel de straat op mogen. Nee, in zo'n samenleving wil ik niet leven. Voordat de totale angst in ons land gaat regeren en permanent in mijn geest sluipt, hoop ik en mijn gezin vertrokken te zijn. Ik hoop dat het nooit zo ver zal komen, Zeeland wil ik niet verlaten. Een schietgebedje...

Yoshe Polak

Tip de redactie