Chester Bennington maakte van Linkin Park stem van een generatie

Chester Bennington zong over zijn problemen en bereikte daar een wereldpubliek mee. De zanger van Linkin Park leek na turbulente tijden zijn leven op de rails te hebben, maar pleegde donderdag toch zelfmoord.

Bennington deed dat op de dag dat Soundgarden-zanger Chris Cornell 53 jaar zou zijn geworden, zijn goede vriend pleegde in mei zelfmoord. Bennington was zwaar aangedaan door Cornells dood en zong op zijn begrafenis. Net als Cornell laat Bennington een familie achter. Bij twee vrouwen had hij zes kinderen.

De zelfgekozen dood van de zanger is hard aangekomen in de muziekwereld. Linkin Park geldt sinds het in 2000 uitgebrachte Hybrid Theory als een van de grootste bands ter wereld. De mix tussen rap en harde rock was in die tijd een populair genre en op de debuutplaat van Linkin Park kwam dat op een nieuwe manier samen. Met de singles One Step Closer en Crawling groeide de bekendheid van de band gestaag, maar de echte klapper kwam met In the End. Het nummer werd een wereldwijde hit en betekende de absolute doorbraak voor de band uit Los Angeles.

Vanaf 1996 was de band onder verschillende namen actief, maar het felbegeerde platencontract bleef uit. Bennington kwam in 1999 bij de band. Het bleek een goede combinatie. De band werkte hard en verspreidde online hun eerste muziek. Uiteindelijk was een flink platendeal het gevolg. In de herfst van 2000 kwam Hybrid Theory uit. Naar schatting zijn er ruim 27 miljoen exemplaren van het debuutalbum verkocht, wat het debuut wereldwijd het best verkochte album van 2001 maakte. Linkin Park was na slechts een album een megaband geworden.

Stevige gitaren

Ze gelden als een van de vertegenwoordigers van het nu-metal genre, waarin stevige gitaren samenklinken met rap. Een stroming die in de jaren negentig onstond en via bands als Korn en Limp Bizkit al de weg had gevonden naar de hitlijsten. Linkin Park wist metal en elektronica te combineren met de raps van de andere voorman, Mike Shinoda. De vocalen van Bennington waren echter het meest kenmerkende onderdeel van het geluid van Linkin Park.

In de donkere teksten schreeuwde Bennington de pijn van zich af. Zijn jeugd was gekenmerkt door problemen in zijn woonplaats Phoenix. Op zijn elfde gingen zijn ouders uit elkaar. In die tijd werd hij jarenlang seksueel misbruikt door een vriend van zijn vader. Iets wat hij lang verzweeg. Als jongvolwassene stuurde zijn moeder hem het huis uit omdat hij drugs dealde.

Hij besloot zijn droom om professioneel muzikant te worden na te jagen. De muziek bleek een uitlaatklep voor zijn frustraties. In Phoenix was hij in verschillende bands actief. Met Grey Daze nam hij drie albums op, voordat hij in 1998 uit de band stapte. Toen de kans zich voordeed om auditie te doen voor Linkin Park, besloot hij met zijn gezin naar Los Angeles te trekken.

Jay Z

Drie jaar later zat hij in de populairste band van de Verenigde Staten. In navolging van Hybrid Theory bracht Linkin Park met Meteora en Minutes to Midnight twee redelijk goed ontvangen opvolgers uit. Numb/Encore, een samenwerking met rapper Jay Z, was een grote hit in 2004. Het immense succes van het debuut werd niet meer geëvenaard, maar de band bleef van grote invloed.

"Crawling in my skin. These wounds they will not heal", zingt Bennington op Crawling. "All I want to do is be more like me and be less like you", klinkt het op Numb. Miljoenen tieners en twintigers herkennen zich in de worstelingen waar Bennington over zingt.

Worstelingen bleven voor Bennington actueel. Ook in zijn leven als succesvol zanger hield hij persoonlijke problemen, als een drugsverslaving en een drankprobleem. In 2005 scheidde hij van zijn vrouw, maar hij bleef niet lang alleen. Een jaar later trouwde hij met voormalig Playboy-model Tilinda Ann Bentley, met wie hij drie kinderen kreeg. De laatste jaren leek het beter te gaan met de zanger. In interviews verkondigde hij zijn drugsproblemen onder controle te hebben. Met passie en plezier vertelde hij over het gezinsleven.

Positief

OOR-journalist Tim Veerwater sprak eerder dit jaar uitgebreid met Bennington in Amsterdam. Hij merkte niet dat de zanger niet goed in zijn vel zat. "In de drie kwartier dat ik hem sprak maakte hij een heel vrolijke indruk. Hij was verwachtingsvol voor de nieuwe plaat", zegt Veerwater. "Hij zag juist alles positief in, zoals de titel van de nieuwe plaat, One More Light. Dat betekende volgens hem hoop, er brandt altijd wel ergens een lichtje."

Ook Soundz-hoofdredacteur Jean-Paul Heck zag iemand die vrolijk overkwam toen hij Bennington in het voorjaar sprak. "Ik kreeg echt de indruk dat hij in rustiger vaarwater terecht was gekomen", zegt hij. "Ook zijn bandgenoot Shinoda vertelde dat het weer goed ging met Bennington."

“Mensen in de twintig en van begin dertig zijn opgegroeid met Hybrid Theory”
Tim Veerwater

Heck ontmoette Bennington eerder in 2007. Toen vertelde de zanger dat hij net clean was. "Hij was wat wantrouwend tegenover de pers", aldus Heck. "Hij wist dat veel journalisten graag willen vragen naar de problemen die hij heeft gehad. In de muziek was hij gevoelig voor kritiek. Altijd op zoek naar bevestiging."

Nostalgie

Volgens Heck is de invloed van Linkin Park groot. "Ze lieten zien dat je genres kon combineren", zegt hij. "Ze integreerden rap en elektronica met harde rockmuziek en maakten dat helemaal eigen. Linkin Park is nog altijd enorm en een hoofdact op de grootste festivals."

Dat ziet ook Veerwater. Al zag hij dat de optredens tegenwoordig vooral dreven op nostalgie. "Mensen in de twintig en van begin dertig zijn opgegroeid met Hybrid Theory", zegt de journalist. "Het was voor ons een van de eerste echt harde platen. Het klonk boos, maar tegelijkertijd melodieus. Ze wisten metal, rock en rap tot een logisch klinkend geheel te smeden."

Raar concert

Een maand voor de dood van Bennington stond Linkin Park nog in de Ziggo Dome in Amsterdam. Centraal stond One More Light, het zevende album dat behoorlijk afwijkt van het typische geluid en daarom op stevige kritieken kan rekenen. SLAM-dj en groot fan Michiel Jurrjens heeft er desondanks enorm van genoten. "Met terugwerkende kracht is het een raar concert geweest vorige maand", zegt hij. "Je vraagt jezelf dan toch af of je iets kon merken aan Bennington, maar ik had niet het gevoel dat het niet goed met hem ging."

Volgens hem is de dood van Bennington een enorm verlies voor een hele generatie. "Het is een band waar zoveel mensen mee zijn opgegroeid", zegt Jurrjens. "Bennington was samen met Shinoda daar het gezicht van. Nu is een van die gezichten er niet meer. Het voelt alsof een stuk jeugd is afgelopen."

Lees meer achtergrondverhalen in NUweekend

Columns Pieter Derks

Columns Pieter Derks
Cabaretier Pieter Derks duidt en verwerkt maandelijks het nieuws van de voorbije weken. 

Over NUweekend

Over NUweekend
Op NUweekend vindt u iedere week een selectie achtergrondverhalen, analyses of mooie interviews.
Tip de redactie