John Williams: 'Geef je niet op voor mijn shows als je meer opties hebt'

John Williams (47) is vanaf deze week in een nieuw seizoen van De slechtste chauffeur van Nederland te zien.

De presentator heeft hulptelevisie bijna eigenhandig succesvol gemaakt en weet welke kandidaten hij het beste kan helpen: "Mensen moeten zich niet opgeven voor mijn programma’s als ze nog andere opties hebben."

Verbind jij goed rijden met mannelijkheid?

"Zeker niet. Ik denk dat vrouwen minstens zo goed rijden, maar wij mannen zijn wel patsers."

Je rijdt zelf een grote Jeep, is dat een verlengstuk van je persoonlijkheid?

"Nee, dat gaat te ver. Ik vind het gewoon een mooie auto. Daarnaast rijd ik heel veel, dwars door het hele land. Het is fijn om dat in een lekkere auto te doen. Het is ook mijn kantoor, waarin ik teksten leer of na een emotionele opnamedag even tot mezelf kan komen. Als ik bijvoorbeeld voor het programma Een dubbeltje op zijn kant iemand heb ontmoet die binnenkort met zijn kinderen op straat komt te staan, blijft dat wel even hangen."

Hoe bereid je je voor op zo’n ontmoeting? Die mensen ken je natuurlijk al van het voorgesprek...

"... ik voer geen voorgesprek. Mijn redactie doet dat. Ik probeer er zelf zo blank mogelijk in te gaan." (lacht)

Waarom lach je?

"Je voelde hem al aankomen. Een neger die blank… Naja, heel flauw." Lachend: "Ik wil er zo clean mogelijk in gaan. Want dan raak je ook oprecht verbaasd. Daarnaast moet je goed luisteren om tot een goed gesprek en een eventuele oplossing te komen."

Toen RTL jou in 2006 vroeg Help, mijn man is klusser te presenteren, dacht je dat ze van je af wilden. Nu ben je samen met Peter van der Vorst de koning van de hulptelevisie. Ben je daar trots op?

"Koning? Willem-Alexander is koning. Maar ik snap wat je bedoelt, je bent niet de eerste die het zegt. Ik ben heel dankbaar dat het zo succesvol is geworden. Ik moet écht contact maken met die mensen. Ik kan geen vragenlijstje afronden en denken dat ik er ben. Dan ga ik nat. Het zijn vaak erg complexe verhalen."

Hoe lang had je nodig om die manier van benaderen onder de knie te krijgen?

“Mijn gevoel zegt dat ik er nog lang niet ben. Ik zou nog veel beter kunnen luisteren, sneller schakelen en met oplossingen komen.  Maar dat is ook een fijn gevoel. Dat voel ik ook als ik met nieuwe mensen werk. Ik zeg dan tegen ze dat ze me moeten blijven prikkelen, dat ze me beter moeten maken.”

Als jij stellen helpt, lijk je vaak al snel een goede verstandshouding te hebben met de vrouwen, terwijl hun partners maar moeilijk hun gevoelens kunnen delen. Denk je dat sommige mannen daarom een hekel aan je hebben?

"Onzin, zo zie ik mezelf niet. Als dat zo is, dan zegt dat misschien meer iets over hen dan over mij. Want zo bijzonder is het niet. Als je luistert naar degene waarmee je praat, kom je zo veel verder. Volgens mij zijn we vergeten dat te doen. Het is een kwestie van respect, geduld en interesse. Mijn oma zei altijd: 'Jij had een vrouw moeten worden.' Daarmee doelde ze op mijn onuitputtelijke nieuwsgierigheid. Maar dat zorgt er juist voor dat ik het lekker vind om naar iemand te luisteren."

Je zou ook kunnen stellen dat de resultaten van die nieuwsgierigheid binnenskamers moet blijven, in plaats van op televisie.

"Daar ben ik het mee eens. Ik zeg altijd dat mensen zich niet op moeten geven voor mijn programma’s. Maar luister goed naar wat ik zeg: áls je nog andere opties hebt om je situatie te verbeteren, moet je je niet opgeven. Want waarom zou je op tv willen verschijnen met je shit als er nog andere mogelijkheden zijn? De mensen met wie ik te maken krijg hebben alles geprobeerd om het op te lossen. In dat geval krijgen ze altijd 120 procent respect van mij."

Zou je zelf deelnemen aan zo’n programma?

"Als ik alles heb geprobeerd en ik kom toch op straat te staan met mijn kind, dan zou ik het doen. Aan het begin van ieder programma eis ik dat ik mensen écht mag helpen. Nederlanders zijn de meest kritische televisiekijkers ter wereld. Ik ben natuurlijk ook tv-maker. Maar stel ik ga alleen voor het effectbejag, dat kan ik een jaar doen voordat Nederland me uitkotst.  Die zeggen dan: 'John, ik heb je trucje door.'"

Na je geboorte word je in een couveuse gelegd, tot je oma besluit om voor je te zorgen. Hoe was het om bij haar op te groeien? Heb je een vader- of moederfiguur gemist?

"Ik heb een tijd bij een oom in Hilversum gewoond. En op mijn vijftiende ben ik bij mijn moeder gaan leven. Al die rolmodellen zijn op de een of andere manier toch mooi ingevuld. Ik weet niet of ik zelf ook sommige rollen heb ingevuld, ik denk het wel want ik heb niet het gevoel dat ik iets heb gemist."

Op zesjarige leeftijd vertrek je met je oma van Suriname naar het Zeeuwse Sint Philipsland. Je klasgenoten hebben nog nooit een donker kindje ontmoet en beginnen keihard te lachen als ze jou voor het eerst zien.

"Dat was een shock voor ze. Donkere kindjes kenden ze alleen van Postbus 555. Maar ik dacht: wacht maar, jullie leren me kennen en we worden vriendjes. Ik voelde een positieve strijdlust. En het is me binnen korte tijd gelukt. Ik kwam al heel snel bij mensen thuis, at bij ze. Ik ben geen Zeeuw, maar er zit wel een stuk Zeeland in mij. Wat ik daar heb meegemaakt is geweldig, ik leefde in een Dik Trom-boek. Zeeuwen zijn prachtige mensen."

Hoe kijk je met die ervaring naar het integratiedebat in Nederland?

"Ik was altijd wars van losse groepjes, ik houd daar niet van. Ik geloof meer in samen dan in alleen. Ik ben ook een allochtoon en mijn oma zei altijd: 'Pas je aan, we zijn hier te gast.' Dat moet je natuurlijk niet te lang in je lichaam blijven voelen, want dan maak je jezelf ondergeschikt."

In 2010 zat je in een reclame voor chocoladepudding. Heb je daar spijt van?

"Nee, dat was zelfspot. Als dat niet mogelijk was geweest, zou het betekenen dat we nog steeds in een fase zitten waarin we aan elkaar snuffelen en nog aan elkaar moeten wennen. Die zelfspot zegt in dit geval: we zijn aangepast aan elkaar, we erkennen en respecteren elkaar. En ik sta daar niet alleen in. Kijk naar Najib Amhali en Jandino Asporaat. Die komen met veel grovere grappen en clichés en dat wordt omarmd. Die hebben daar hun carrière op gebouwd en dat vind ik goed. Als je daar krampachtig over blijft doen, blijven we krampachtig tegenover elkaar staan."

Lees meer over:

Columns Pieter Derks

Columns Pieter Derks
Cabaretier Pieter Derks duidt en verwerkt maandelijks het nieuws van de voorbije weken. 

Over NUweekend

Over NUweekend
Op NUweekend vindt u iedere week een selectie achtergrondverhalen, analyses of mooie interviews.
Tip de redactie