Kluun: 'De dj-cultuur staat symbool voor alle leegte die bestaat'

Kluun is terug. Zes jaar na zijn laatste roman en veertien jaar na Komt een Vrouw bij de Dokter, presenteert de schrijver zijn nieuwe werk DJ. "Je moet niet te panisch doen over dat ene pilletje."

Raymond van der Klundert (52) staart door de glazen van zijn zonnebril uit het raam. Hij stelt zich voor hoe hij in de legendarische Berlijnse technoclub Berghain staat. "Het is donker, je kijkt rond en vraagt jezelf af: zijn dat nou pilaren of een stel mannen die het met elkaar doen? Het geluid is fantastisch, de personen naast me kan ik niet plaatsen. Elders in de ruimte vieren mensen hun eigen feestje. Ik sta zo dicht bij de speaker dat het lijkt alsof de bass mijn organen eruit probeert te dreunen."

Vrijdag vierde Kluun het verschijnen van zijn nieuwe boek DJ. Een roman die zich afspeelt in de dance industrie, waarin dj's als halfgoden de wereld over vliegen. Het feestje vond niet in plaats in de Berghain , maar gewoon in Amsterdam. "Ik had eigenlijk helemaal geen zin in een feest, maar dit boek heeft veel tijd gekost. Vrienden en familie moesten zes jaar lang mijn gezanik aanhoren, dus ik vond het leuk om het met hen te vieren."

Kluun scheidde in 2011 van Nathalie. De vrouw met wie hij een affaire kreeg in het laatste levensjaar van zijn in 2001 aan borstkanker overleden echtgenote Judith. Na de scheiding met Nathalie had hij behoefte aan ‘rust, reinheid en regelmaat’. Het duurde een jaar voordat hij zijn routine weer op orde had. Niet lang daarna bereikte hij tijdens het werken aan DJ een doorbraak.

"DJ ging oorspronkelijk over een strijd tussen twee beroemde dj’s, tot ik mezelf de roman inschreef en het spannend werd."

Ga je zelf nog vaak uit?

"Dat is wat minder geworden. Tijdens het Amsterdam Dance Event houd ik het wel drie dagen vol. Daarna moeten ik een week of zes bijkomen. Ik hoef niet meer zo nodig. Maar mijn vriendin en ik gaan nog steeds een keer per jaar naar Berghain, een club in een voormalige elektriciteitscentrale in Berlijn, om flink door te knallen. Ik vind dat nog steeds leuk, maar mijn lichaam roept me regelmatiger tot de orde."

Is DJ kritiek op de populaire dj-cultuur?

"Het is geen aanklacht, maar die industrie staat symbool voor alle leegte die bestaat, bijvoorbeeld op sociale media. Bijna niets meer om ons heen is echt. Of het nou om producten in de supermarkt gaat, dj’s die voorgeprogrammeerde sets draaien of het klapvee in het publiek. Maar het is niet zo dat ik me heb gedistantieerd van die wereld en nu een spiegel voorhoud."

“Ik ben zelden zo geïntimideerd geraakt door een club. Het is zo spannend.”
Kluun

Beschrijf eens een bezoek aan Berghain. Moet je in de rij staan of heb je een plek op de gastenlijst?

"Meestal sta ik op de gastenlijst, maar dikwijls gaat dat niet helemaal goed en moet ik toch de rij in. Maar dan kennen ze je gezicht en kom je uiteindelijk wel binnen. Ik kan een beetje Duits, dat helpt. Ik draag zwarte kleren, basic. Ik ben zelden zo geïntimideerd geraakt door een club. Het is zo spannend. Het deurbeleid is heel streng, maar dat is juist goed. Het is niet zoals in New York of Miami, waar alleen de hip, healthy en wealthy naar binnen mogen. Juist niet. Als ik eenmaal binnen ben duurt het ongeveer een uurtje voordat ik geacclimatiseerd ben. Omdat het zo donker is, ben je toch even onzeker."

Hoe is het mogelijk dat iemand die zoveel heeft meegemaakt onder de indruk raakt van een club?

"Ik versta de kunst van het bewonderen. Het heeft niets met levenservaring te maken om af en toe heerlijk te genieten van die monotone technodreun en je daarin onder te dompelen. House is voor alle leeftijden geschikt. Als ik naar het Concertgebouw ga ben ik de jongste en op sommige festivals in Nederland ben ik een van de ouderen. In Berghain niet."

Jij bent open over recreatief drugsgebruik. Wat is volgens jou de relatie tussen drugs en techno?

"Tuurlijk kun je van house en techno houden zonder iets te nemen. Ik heb vaak zat avonden op Ibiza meegemaakt dat ik geen drugs nam, omdat ik geen zin had om weer lang te moeten herstellen. Maar dan heb je het op een gegeven moment wel gehad. Het is net alsof je in de kroeg staat, maar niet drinkt. Ik heb nog nooit een joint gerookt, maar ik snap dat mensen dat leuk vinden. Je moet niet te panisch doen over dat ene pilletje. Ik heb nog nooit iemand vervelend zien worden van xtc, maar wel heel veel nare dronken mensen meegemaakt."

Was er een periode waarin je relatief veel consumeerde?

"Toen mijn vrouw in 2001 overleed heb ik er in de daaropvolgende zomer wel op los geleefd. Tot ik twijfels kreeg over het helende vermogen van die levensstijl. Samen met mijn dochter ben ik in Australië ge-reset.  En tien jaar geleden gingen we op Ibiza weleens flink door. Maar nu beperkt zich dat tot een à twee keer per jaar. Dan is het ook leuk. Het voelt als een soort belletje lellen, het is stout. Ik heb er wel moeite mee als een feest pas om een uur of twee ’s nachts begint."

“Bij Burning Man doen mensen alsof ze in het dagelijks leven hippie zijn en geld de wortel van het kwaad is. ”
Kluun

Clubs gaan daarnaast eindeloos door, ‘de laatste plaat’ bestaat bijna niet meer. Veel clubbezoekers zijn ondertussen vooral  bezig met zoeken naar het feest erna, de zogeheten after.

"Met dat afteren heb ik nooit iets gehad. Je bent ontnuchterd en kijkt naar de mensen om je heen. Je ziet die hoofden en denkt: ik zal er toch niet nét zo uitzien? Als ik uit ben geweest wil ik slapen óf neuken. Nieuwe mensen ontmoeten? Ik zit al vol met leuke nieuwe en oude mensen. Die vorm van drugsconsumptie, dat steeds maar willen doorgaan, heb ik nooit interessant gevonden. Daar word je niet blij van. Drugs zijn af en toe gewoon de slagroom op de chocolademelk. Ik was vroeger een hedonist uit overtuiging: ‘hij die het genot nastreeft als hoogste goed’. Dat ben ik al een jaar of vijftien niet meer, maar ik kan er soms nog wel van genieten.  Daar gaat het boek ook over; de balans zoeken tussen zingeving vinden en lol maken."

De hoofdpersoon in je roman komt terecht op Burning Man. Een meerdaags festival in de woestijn van Nevada. Jij bent daar zelf ook geweest. Wat vond je ervan?

"Ik droeg een tulband en een lange bontjas. Ze zeggen dat die gasten op de Zuidas er allemaal hetzelfde uitzien, maar op Burning Man ziet ook iedereen er hetzelfde uit. Over een paar weken is het carnaval. Stel ik kom jou dan tegen. Jij draagt een pastoorspak en ik een krokodillenpak. Dan doen wij even net alsof wij dat zijn, maar jij weet van mij dat ik geen echte krokodil ben en vice versa. Bij Burning Man doen mensen echter alsof ze in het dagelijks leven hippie zijn en geld de wortel van het kwaad is. Terwijl die mensen bijna allemaal topbanen hebben en worden ingevlogen. Daar had ik moeite mee, ik kon me daar niet overheen zetten. Vijftien jaar geleden had ik dat misschien leuk gevonden, maar nu niet meer."

Lees meer achtergrondverhalen in NUweekend

Lees meer over:

Columns Pieter Derks

Columns Pieter Derks
Cabaretier Pieter Derks duidt en verwerkt maandelijks het nieuws van de voorbije weken. 

Over NUweekend

Over NUweekend
Op NUweekend vindt u iedere week een selectie achtergrondverhalen, analyses of mooie interviews.
Tip de redactie