Albert Verlinde: 'Blijkbaar was ik aan de beurt'

Albert Verlinde raakte in de afgelopen zes jaar zijn zwager Antonie Kamerling kwijt, scheidde van Onno Hoes en stopte bij RTL Boulevard. Nu staat hij aan de vooravond van misschien wel het meest succesvolle jaar als musicalproducent.

"Je denkt op een gegeven moment: 'Ok, blijkbaar ben ik nu aan de beurt. Blijkbaar gebeuren er nu even heel veel dingen die niet leuk zijn.' Ik leek voor die tijd een zondagskind", zegt Verlinde in gesprek met NU.nl.

De 55-jarige directeur van musicalproducent Stage Entertainment heeft net een lang weekend achter de rug.

"Nu kon het nog even, het wordt hectisch. Alle premières komen eraan, Hair over een kleine twee weken. Het eenjarig jubileum van The Bodyguard in Utrecht, The Lion King begint eind oktober. Ciske de Rat eind november. En de première van Footloose, die wij voor de Italiaanse markt ontwikkeld hebben. De komende tijd zit de vrijheid er niet meer in."

Waarom zoveel tegelijk?

"De meeste premières vinden plaats in september en oktober. Mensen gaan weer nadenken waar ze naar toe willen, de dagen worden korter. Dat is het moment om weer het theater in te gaan. Vorig jaar hadden we zelfs twee weken tussen de producties zitten, dat was bijna niet te doen. The Bodyguard, Grease en De Tweeling volgden elkaar toen te snel op, dat was teveel. Een maand ertussen kan."

Wat is het belangrijkste moment van die premières? De aanloop ernaar toe of de opening zelf?

"Op de première moet je echt knallen. Maar voordat de première plaatsvindt moet de voorstelling al tussen de oren van de mensen zitten. In de weken ervoor bouw je aan bewustzijn. De première is het uur U, dan zie je of een voorstelling gaat of niet."

Wat is de score tussen musicals die vanaf de première al liepen en producties die dat niet deden?

"Vorig jaar is eigenlijk alles gelukt, bijzonder genoeg."

Stelt dat je gerust?

"Ik denk dan wel: 'Ok, nu moet ik het wéér waarmaken.' Er komt een bijzonder seizoen aan. The Bodyguard gaat zijn tweede jaar in. The Lion King is een hele grote show, met grote belangen. Dat is ook spannend. En we hebben twee reizende producties. We steken onze nek uit. We zien dat de kaartverkoop van The Bodyguard doorloopt. Dat is fantastisch, net als bij The Lion King. Maar binnenkort hebben we een perspresentatie van Hair, als de kaartverkoop daarna stijgt is het goed. Als die gelijk blijft niet."

Je maakt je zorgen om Hair?

"Eigenlijk niet, maar het is gewoon spannend. Vanavond ga ik met een besloten publiek kijken. Volle zaal, negenhonderd man. Dan begint mijn taak als producent. Ik moet dan kijken of de regisseur genoeg inspiratie heeft om door te gaan. Of er aan knoppen gedraaid moet worden om het bij te stellen of niet. Ik kijk naar het licht, techniek, het geluid…"

Hoe de mensen om je heen reageren?

"Nee, ik focus me op het podium. Ik vraag me af: 'Snap ik het?' Als er keuzes zijn gemaakt die ik niet begrijp, vraag ik me af waarom ze gemaakt zijn. Soms zeg ik dan: 'Nou nee, echt niet.' En soms: 'Weet je wat, als ik hem na twee keer kijken nog niet snap dan gaan we het niet doen.' In The Bodyguard zit een begrafenisscène. Daar hebben we wel zes versies van gehad. Iedere keer zei ik weer: 'Nee, nee, nee.' Op het einde wilde ik die begrafenis er helemaal niet meer in hebben. Een begrafenis op een podium ziet er altijd vervelend en saai uit. Maar ineens hadden ze hem en duurde het maar twintig seconden."

Durven mensen tegen jou in te gaan?

"Juist! 'Deze moet er echt in Albert!' Dan zeg ik: 'Prima.’ Tenzij het echt niet werkt. Dan kun je het honderd keer willen, maar ik ben de producent."

Stond je altijd open om overtuigd te worden of wilde je aan het begin van je carrière de controle behouden?

"Ik ben een producent die de creatieve mensen ‘hun ding laat doen’. Pas daarna ga ik kijken of het echt een geheel is en of ik er mijn handtekening onder wil zetten. Ik ben niet iemand die bij de eerste keuze al vraagtekens zet. Ik laat het eerst gebeuren. Ik wil die creatieve vrijheid geven. Je merkt dat ze dat fantastisch vinden."

Zijn sommige voorstellingen minder goed geworden door veranderingen die je achteraf tegen had moeten houden?

"Ja hoor. Maar ik ga niet over producties praten die al klaar zijn."

Hoe reageer jij dan op zo'n moment?

"Het is voornamelijk een les voor mezelf. Dat heb ik laten gebeuren, maar dat gaan we dan zo niet meer doen. Ik leer om er steeds steviger in te worden. Creatieve vrijheid kunnen behouden, maar wel kunnen zeggen: 'Nee, zó doen we het!'" 

“Op het moment dat het je stoort dat ze gaan zingen, is het eigenlijk niet gelukt”
Albert Verlinde

Waar moet een goede musical aan voldoen?

"Hij moet niet als een musical aanvoelen. Dat is het geheim. The Bodyguard is eigenlijk een combinatie van een film en een Katy Perry concert. Op het moment dat het je stoort dat ze gaan zingen, is het eigenlijk niet gelukt."

Moet het aantal musicals dat je aankoopt en het aantal dat je zelf produceert in evenwicht zijn?

"Dat is het mooiste. The Bodyguard stond op West End, maar in een andere versie. Wij hebben de rechten van het stuk gekocht en de vrijheid verworven om het zelf te gaan maken. Dat heeft goed uitgepakt. Bij The Lion King moet je dat niet willen, dat is zo goed gedaan. Dat kunnen we echt niet beter."

Durf je bij een aangekochte musical als The Lion King net zo snel in te grijpen als bij een eigen musical als Ciske de Rat?

"Nou, zij weten wel hoe het gaat. Disney is een hele belangrijke partner, het feit dat wij die musicals mogen brengen is nogal iets. Je doet het wat rustiger aan in dit geval. Ik kan bovendien moeilijk aan de makers van een show die al twintig jaar op Broadway staat vragen: 'Dit vind ik raar, waarom is dit zo?' Je erkent je meerdere."

Gaat je dat makkelijk af?

"Ja, ook omdat ik enorm veel respect heb voor wat zij gemaakt hebben. En zij hebben weer veel respect voor hoe wij het hier in de markt zetten."

Maar er is ook een zakelijk belang.

"Aan het einde van de rit is er altijd een zakelijk belang. Men hoopt toch dat de productie die wij van The Bodyguard hebben gemaakt veel winst zal genereren. Zodat zij ook weer hun geld krijgen."

“Ik wil geen vage mensen om me heen”
Albert Verlinde

Acht maanden geleden moesten er gedwongen ontslagen bij Stage Entertainment vallen, hoe heb je ervoor gezorgd dat de sfeer daarna goed bleef?

"Mensen zijn erg geschrokken. Ik had zoiets nog nooit gedaan, mensen in gesprekken duidelijk maken dat het ophoudt. Dat is lastig. Het raakt hun leven, hun huis, hun gezin. Ik moest duidelijk maken dat we met minder personeel door konden gaan. Dat het een weloverwogen keuze was. Wat je vervolgens wel moet doen, is zorgen dat mensen gestimuleerd blijven om te door te gaan met hun werk. Maar zij hebben ook gezien dat het bedrijf daarna een vlucht heeft genomen. Dat het niet voor niets was."

Mensen gaan er natuurlijk niet de kantjes van aflopen als ze net gezien hebben dat hun collega’s zijn ontslagen.

"Dat zal meegespeeld hebben. Maar hiervoor zijn heel veel dingen niet goed gegaan en toen bleef iedereen zitten. Het was niet makkelijk. Ik wilde niet dat er daarna een angstcultuur zou ontstaan, ik wilde juist dat het zou betekenen dat mensen zichzelf meer zouden laten zien. Ik heb meteen gezegd: 'Jongens durf fouten te maken. Liever dat je fouten maakt en ik zie dat je er bent en dat ik snap waarom je een bepaalde keuze gemaakt hebt.' Ik wil geen vage mensen om me heen hebben. Ik wil uitgesproken talenten op alle gebieden, van marketing tot aan productie."

Zouden zulke gesprekken tien jaar geleden anders zijn verlopen?

"Ik denk dat ik daar altijd wel hetzelfde in geweest ben. Als een verhaal klopt, kan ik het vertellen. Dat is voor mij het allerbelangrijkste. Als ik zelf denk: ‘Ik doe dit nu, maar eigenlijk vind ik het onzin’, dan kan ik het niet."

Dat is weleens anders geweest. Als presentator van Boulevard heb je af en toe dingen gemeld die later iets anders in elkaar staken.

"Dat is een ander verhaal. Maar als iets onderbouwd is, als ik weet waarom ik een bepaalde functie niet meer in stand wil houden, moet dat wel beredeneerd zijn. Als dat niet zo is en er alleen een kostenreductie ontstaat, kan ik het niet."

Met welk musical personage identificeer jij je het meest?

"Met Burger uit Hair. Die vraagt zich af: 'Wat doe ik? Conformeer ik me of blijf ik losstaan van de samenleving? Wat doe ik met mijn leven?' Dat is wel iets wat heel erg bij mij past en waarin ik mezelf herken. De hoop en de droom dat je dingen kunt veranderen met passie en liefde. Het besef dat ik leef, dat ik er ben. Maar ook de vraag waarom? Dat is wel heel erg wie ik ben. Ik reflecteer constant tussen wat ik zakelijk doe en wat ik privé meemaak. Als ik te hard werk komt er een corrigerende privé-factor. Ik houd dat constant in de gaten."

“Het zou erg zijn als je op tv niet aan me zou kunnen zien dat ik bepaalde dingen heb meegemaakt”
Albert Verlinde

Op professioneel gebied is er heel wat veranderd. Jouw ex Onno Hoes vertelde in een recent interview met de Volkskrant dat je door zijn affaire terughoudender werd in je werk voor Boulevard.

"Ik denk niet dat er maar één moment in het leven doorslaggevend kan zijn. Ieder gezond denkend en levend mens verandert constant. Het kan niet zo zijn dat je op de 55e nog hetzelfde roept als op je twintigste."

Natuurlijk, maar soms kies je dat moment uit. In dit geval is het je overkomen.

"Ik weet niet of zoiets je overkomt. Volgens mij gebeuren dingen om een bepaalde reden en verander je jezelf ook om een bepaalde reden. Maar ik zit hier ook niet om over Boulevard te praten. Dat heeft me wel… (denkt na) 
Het is logisch dat hoe meer je meemaakt, hoe meer inlevingsvermogen je krijgt. Het zou erg zijn als je op tv niet aan me zou kunnen zien dat ik bepaalde dingen heb meegemaakt."

Maar had hij gelijk, ben je terughoudender geworden?

"Daar ga ik niks over zeggen, dat heeft ook niets met Stage Entertainment te maken."

Ik vind van wel. Om mensen te ontslaan heb je ook inlevingsvermogen nodig. De dingen die jij hebt meegemaakt hebben jou daarin toch laten groeien?

"Maar ik weet niet of het dat alleen is, snap je? Het is een onderdeel van heel veel dingen in mijn leven. Of het nou de situatie met Onno is, dat mijn ouders ouder worden, dat ik met Joop van den Ende onderhandeld heb over de toekomst en dat ik opeens voor honderden werknemers in het land verantwoordelijk ben.”

Maar veel van de dingen die je net noemt hebben in de laatste twee jaar plaatsgevonden.

"Vijf jaar eigenlijk. Ik las van het weekend een interview met Van der Gijp. Die kon jarenlang alles doen en alles roepen. En de laatste twee jaar wordt zijn zoon ziek en komt zijn vriendin te overlijden. Ik herkende dat. Antonies zelfmoord, mijn zakenpartner ging weg. Als je dat optelt zijn er zoveel momenten geweest die life changing waren."

Lees meer achtergrondverhalen in NUweekend

Lees meer over:

Columns Pieter Derks

Columns Pieter Derks
Cabaretier Pieter Derks duidt en verwerkt maandelijks het nieuws van de voorbije weken. 

Over NUweekend

Over NUweekend
Op NUweekend vindt u iedere week een selectie achtergrondverhalen, analyses of mooie interviews.
Tip de redactie