Pieter Derks verwerkt augustus: Het was maar een spelletje

Ik moest er wel even aan wennen, deze zomer, al die samenscholende mensen met telefoons in hun hand. De eerste keer dat ik door de stad liep en ineens een stuk of honderd mensen op een kluitje zag staan dacht ik: die zullen zometeen wel met een Turkse vlag naar een consulaat marcheren. 

Door Pieter Derks

Dat was toch een beetje de hype deze zomer. Maar dat bleek niet het geval: deze jongens en meisjes zochten een Pokemon. Dat was de andere zomerhype. Wat wel een verwarrende combinatie van hypes was trouwens. Ik kon na mijn eerste Pokemon-moment in elk geval niet meer normaal naar de beelden uit Turkije kijken.

Ik zag bij elke woedende menigte demonstranten een klein felgeel monstertje voor me dat steeds nét voor de massa uit liep te treiteren. Daar werd het best lachwekkend van. Honderdduizenden gefrustreerde mensen die bloedfanatiek achter een onzichtbaar poppetje aan zaten.

Ineens dacht ik: zou dat niet gewoon zijn wat hier aan de hand is? Is Gülen niet gewoon het Turkse woord voor Pokemon? Dan is het ineens allemaal veel logischer. Erdogan die het volk toeschreeuwt dat de Pokemon óveral zitten. Dat je het anderen moet vertellen als je er eentje gevonden hebt. Het verzoek aan Amerika om Pokemon uit te leveren. Ouders die niet willen dat hun kinderen op school met Pokemon in aanraking komen.

Vind het wel een fascinerend idee: de wereld als decor voor een spelletje. Waarom niet? Ik heb liever dat de Franse politie over het strand loopt op zoek naar Pokemon dan dat ze op zoek zijn naar boerkini’s. Het één is niet per se een absurder tafereel dan het ander, wil ik maar zeggen.

Patriot pur sang

Ik heb het idee dat de Fransen net zo goed bezig zijn een imaginaire vijand te bevechten. Het is natuurlijk logisch dat ze bang zijn na alle terreur. Ik weet alleen niet hoeveel vrouwen in boerkini precies bij al die aanslagen betrokken waren. Krijg toch het gevoel dat ze nu in élk detail een terrorist zien.

Nicolas Sarkozy, wiens vrouw wél altijd netjes topless gaat, wat dat betreft is hij een patriot pur sang, stelde deze week nog maar eens dat op scholen de keuze voor een maaltijd zónder varkensvlees verboden moet worden. We weten immers allemaal wie dat soort maaltijden bestellen…jihadisten! En natuurlijk vegetariërs. Maar dat is één pot nat. Fundamentalistisch tuig van de richel, je kan ze niet vroeg genoeg dwarsbomen!

Ik weet niet of dit betekent dat voortaan in ál het voedsel verplicht varkensvlees moet zitten – in dat geval ben ik vooral benieuwd naar het varkensvlees-raketje en de varkensvlees-cappuccino. Maar het tekent wel de sfeer.

Lucht

Misschien geeft het de mensheid wel heel veel lucht, als we het leven meer als een spelletje zouden beschouwen. Als we op Pokemon gingen jagen in plaats van elkaar. Aan de andere kant: we hebben wel de neiging om spelletjes héél serieus te nemen. Ik denk dat dit ook weer heel snel uit de hand zou lopen. Dat er in no-time een TeamNL gevormd zou worden van de beste Pokemon-spelers, met een bloedfanatieke Chef de Mission die in elke zin het begrip ‘optimaal prestatieklimaat’ zou gebruiken. Doodeng, vind ik dat.

Mij lijkt een optimaal prestatieklimaat sowieso een volstrekt subjectief begrip – misschien presteert Yuri van Gelder wel juist veel béter als hij af en toe een biertje drinkt. Iedereen zit anders in elkaar, toch? Dat geldt voor alles in het leven. Je kan in de hele slaapkamer kaarsjes zetten, en een romantisch muziekje draaien, en een wierookje branden, in de hoop tot de perfecte omstandigheden te komen voor een wilde nacht met je vriendin, maar als die alleen opgewonden raakt onder een TL-balk met Rammstein is dat dus géén optimaal prestatieklimaat.

Nou ja. Wat ik maar wil zeggen: het zou zo fijn zijn als volgende week die Turkse troepen uit Syrië terug zouden komen, en door een juichende menigte onthaald zouden worden, uit hun tank zouden klimmen, en dan triomfantelijk hun smartphone in de lucht zouden steken. We hebben hem! De Pokemon van Aleppo! En dat alles dan weer rustig zou worden, en de wereld opgelucht adem zou kunnen halen, en zou kunnen zeggen: gelukkig. Het was maar een spelletje.

Pieter Derks (31) is cabaretier en columnist. Op NUweekend duidt en verwerkt hij maandelijks het vele nieuws van de voorbije weken. 'Zodat we allemaal weer met een fris hoofd de nieuwe maand in kunnen.'

Lees meer achtergrondverhalen in NUweekend

Lees meer over:

Columns Pieter Derks

Columns Pieter Derks
Cabaretier Pieter Derks duidt en verwerkt maandelijks het nieuws van de voorbije weken. 

Over NUweekend

Over NUweekend
Op NUweekend vindt u iedere week een selectie achtergrondverhalen, analyses of mooie interviews.
Tip de redactie