Karin Slaughter: 'Een misdaad van Robert M. komt nooit in mijn boeken'

Schrijfster Karin Slaughter maakt al jarenlang thrillers waarin moorden worden gepleegd. Toch zitten er voor haar grenzen aan de misdaden die terugkomen in haar boek. Hoe schrijft ze haar succesvolle boeken en hoe gaat ze om met de criminaliteit in de huidige samenleving?

NU.nl sprak met de 45-jarige schrijfster in Amsterdam, die hier is voor de promotie van haar nieuwe boek Verborgen. Het is het laatste boek van de succesvolle Will Trent-reeks van de Amerikaanse schrijfster, die bekend staat om de psychologie en de bijzondere twisten die ze aan haar verhalen toevoegt.

U vertelde ooit dat u een succesvol boek kunt schrijven door verhaallijnen aan te dikken, te verdraaien en te liegen. Hoe werkt dat in de praktijk?

"Ik praat voor mijn boeken veel met politiemensen en doktoren. In plaats van het hele gesprek over te nemen, haal ik stukjes uit hun verhalen. Daarna moet ik het verhaal wat verfraaien en hier en daar liegen over de gebeurtenissen. Zelf ben ik mij er heel erg bewust van dat er mensen zijn geweest die deze misdaden hebben moeten meemaken. Ik wil nooit het gevoel hebben dat ik daar misbruik van maak."

Zijn er ooit gebeurtenissen geweest die u aan een boek heeft toegevoegd, waarvan u achteraf spijt kreeg?

"Nee, want ik denk dat elke schrijver zijn of haar eigen morele kompas heeft. Ik ben mij tijdens het schrijven heel erg bewust van de richting van dat kompas. Ik zorg er altijd voor dat ik niet schrijf om te provoceren of om dingen uit te buiten."

"Het belangrijkste aspect in mijn boeken is de menselijkheid achter personages. De details van een misdaad zijn voor mij niet een eerste prioriteit. Wanneer ik een verhaal over Will Trent en Sara Linton (hoofdpersonen uit haar verhalen, red.) maak, gebruik ik hen om een misdaad in context te plaatsen. In Verborgen komt een misdaad heel dicht bij Will, en hij geeft daarop ook een reactie die past bij iemand anders die ook betrokken is bij criminaliteit. Hij klapt dicht."

“Het belangrijkste aspect in mijn boeken is de menselijkheid achter personages.”
Karin Slaughter

Dat moet soms wel eens ingewikkeld zijn.

"Ja dat is zo. Laatst sprak ik met een vriend van mij die ook schrijver is, Mark Billingham. We begonnen ongeveer op hetzelfde moment met publiceren. Hij vertelde mij dat hij niet kon wachten totdat het schrijven van een boek makkelijker zou worden. Je zou namelijk denken dat je net als bij autorijden beter wordt als je het vaak doet, maar bij schrijven wordt het juist ingewikkelder."

"Er zijn een heleboel schrijvers die keer op keer hetzelfde verhaal vertellen. Daar ben ik zelf niet in geïnteresseerd. Ik wil ieder boek nieuwe dingen doen, ondanks dat in de basis ieder boek van mij over moord gaat."

Hoe gaat u om met de druk om ieder jaar maar weer een goed boek af te leveren?

"Ik heb een hut in de bergen waar ik mij terugtrek om te schrijven. Dat is ook de enige plek waar ik schrijf en daar ga ik dan heen voor twee of drie weken achter elkaar. Ik schrijf dan soms vijftien uur op een dag."

Als ik u zo hoor vertellen over het schrijfproces, en zie dat u jaarlijks een dik boek aflevert, kan ik mij bijna niet indenken dat u nog iets ervaart als een 'writer's block'.

"Niet echt nee. Ik kan mij wel goed voorstellen waar het vandaan komt. Daarom ben ik bijvoorbeeld altijd heel voorzichtig met het luisteren naar mijn fans als het gaat over wat er moet gebeuren in een volgend boek. Maar ik denk altijd dat als ik even niet weet wat ik moet schrijven, het gewoon nog niet het juiste moment is voor het boek. Het is net als het verliezen van je fietssleutel. Je kunt hem pas weer vinden op het moment dat je stopt met zoeken ernaar, zo werkt het denk ik ook bij het schrijven van een boek."

Voor uw boeken doet u veel onderzoek door te spreken met artsen en doktoren. Moet u zelf ook nog wel eens fantaseren om invulling te geven aan een misdaad?

"Ik weet net genoeg om de vragen te stellen, want ik ben geen dokter of politieagent. In Verborgen moest ik uitvinden hoe een politiekorps een persoon onderzoekt die dat zelf niet wil. In Amerika heb je het recht om niet met de politie te hoeven spreken. Ik, als normale burger, heb geen flauw idee hoe de politie daarmee omgaat."

"Daarom sprak ik af met een aantal bevriende agenten, waardoor ik erachter kwam dat er hele gluiperige trucjes zijn om alsnog deze misdaad te onderzoeken. Er zijn een heleboel agenten die mijn boeken lezen, ook in Nederland komen veel politiemensen op mijn boekpresentaties af. De details maken dan heel erg uit, want ik wil niet dat zij mijn verhaal ongeloofwaardig vinden."

Dat onderzoek doen draagt denk ik zeker bij aan het realistische aspect in uw verhalen. In het begin van Verborgen schrijft u over een rijke basketballer die onder een onderzoek uitkomt, doordat hij dure advocaten kan betalen en journalisten omkoopt. Heeft u dat idee ook van agenten gekregen?

"Nee dat was iets wat mij gewoon opviel. Kijk maar naar Bill Cosby. Het duurde zo ontzettend lang voordat er iets in gang werd gezet, ondanks dat er vijftig vrouwen naar voren kwamen. Uiteindelijk was er toch iemand die zei: 'Misschien liegen ze toch niet allemaal'."

Het rechtssysteem in de Verenigde Staten verschilt dan ook wel heel erg van wat wij hier in Nederland gewend zijn.

"Ja, bij ons is het hele persoonlijke leven van een verdachte bekend, nog voordat hij of zij is veroordeeld. Kijk naar Robert M. bij jullie. Hij is vrijwel anoniem, terwijl in Amerika zijn naam en adres allang gepubliceerd zouden zijn. Ik zou in mijn verhalen nooit een misdaad als die van Robert M. gebruiken, omdat niemand het zou geloven. Het is te gruwelijk."

Dus u trekt wel een duidelijk grens bij het toevoegen van soorten misdaden in uw boeken?

"Voor de geloofwaardigheid. Niemand zou het geloven dat zoiets ergs zou kunnen gebeuren. Wij zeggen als schrijvers altijd 'Truth is stranger than fiction'."

“Ik zou in mijn verhalen nooit een misdaad als die van Robert M. gebruiken, omdat niemand het zou geloven.”
Karin Slaughter

Naast Robert M. zien we ook veel ander geweld en terreur op het nieuws. Krijgt u nooit het idee dat uw lezers op een bepaald moment zijn uitgekeken op alle haat en negativiteit in de wereld?

"Ik zorg er in mijn boeken altijd voor dat ik het negatieve in balans breng met het positieve. Niemand vindt het leuk om alleen maar negatieve dingen te lezen. Misschien voor heel even, maar na een tijd heb je echt iets positiefs nodig. In mijn boek krijgt een vrouwelijke agent het advies om niet alle mannen te haten, omdat ze in haar werk veel criminele mannen tegenkomt die de ergste misdaden hebben begaan. Mannen zijn nou eenmaal verantwoordelijk voor het grootste deel van de criminaliteit. Toch vertelt het personage dat haar dat advies geeft ook dat er gelukkig ook een heleboel goede mannen zijn."

Bent u in uw boeken veel bezig met de verhouding tussen mannen en vrouwen?

"Mijn lezers zullen hebben gemerkt dat ik in mijn afgelopen boeken ook een heleboel mannen heb laten vermoorden. Maar niemand waardeert dat. In een van mijn boeken gaat één vrouw dood, wat mijn lezers dan wel waarderen. Ik heb het idee dat dit komt door de perceptie dat vrouwen kwetsbaarder zijn. 85 procent van mijn lezers zijn vrouwen. Vrouwen houden ervan als er verschrikkelijke dingen gebeuren met vrouwen. Maar ook van boeken met daarin sterke vrouwen."

Dat is opvallend. Hoe bent u daar achter gekomen?

"In alle boeken die ik vroeger las werden vrouwen als dom weggezet. De enige functie voor haar was het knapper of mooier maken van de held. Ze ging of dood of werd gered. Ik kwam op een punt dat ik vrouwen een actievere rol moest geven en meer in balans wilde brengen met de held."

“Ik wil niet dat mijn standpunten mensen afleiden tijdens het lezen van mijn boeken.”
Karin Slaughter

Het grootste deel van uw lezers zijn vrouwen. Heeft u het idee dat de sterke rol die u meegeeft aan de vrouwelijke karakters bijdraagt aan het succes bij deze doelgroep?

"Absoluut. Stel je eens voor dat je opgroeit en in films alleen maar mannen stomme dingen ziet doen. Moet je je voorstellen wat een openbaring dat zou zijn, als je ineens een film ziet waarin de man een held is. Dat was als klein meisje echt een schok voor mij. In mijn boeken wilde ik schrijven over de vrouwen in mijn omgeving, die normaal nooit in boeken zouden verschijnen."

Een schrijver als J.K. Rowling geeft vaak haar mening op sociale media. Ze heeft het daar werkelijk over alles. Ik krijg bij u juist het idee dat u niet per se de media opzoekt. Waarom is dat?

"Ik heb niet het gevoel dat het de juiste plek is om mijn mening te verspreiden. Er zit een dunne lijn tussen het betrekken en het beledigen van mensen. Als je mij vraagt naar politiek, dan zou ik eerlijk zeggen dat ik voor de controle op wapens ben en voor Hillary Clinton. Ik ben niet voor Trump, maar ik wil niet dat iemand die dat wel is het gevoel krijgt niet welkom te zijn op mijn sociale media. Het is niet mijn taak om dingen te prediken."

En misschien wilt u ook niet dat ze zich druk maken over uw politieke standpunten, bij het lezen van uw boeken.

"Precies. Ik wil niet dat mijn standpunten mensen afleiden tijdens het lezen van mijn boeken. Maar als iemand het mij vraagt, dan geef ik gewoon eerlijk antwoord. Mijn Facebook is bedoeld om contact te onderhouden met mijn fans en om foto's van mijn katten te plaatsen."

Het boek Verborgen is verschenen bij uitgeverij HarperCollins.

Lees meer over:

Columns Pieter Derks

Columns Pieter Derks
Cabaretier Pieter Derks duidt en verwerkt maandelijks het nieuws van de voorbije weken. 

Over NUweekend

Over NUweekend
Op NUweekend vindt u iedere week een selectie achtergrondverhalen, analyses of mooie interviews.
Tip de redactie