Pieter Derks verwerkt maart: God heeft het hartstikke druk

Arme God. Hij was gisteren waarschijnlijk hartstikke druk om het huis een beetje aan kant te krijgen, voor zijn zoon. Die komt dit weekend langs. Hij komt niet vaak, maar als Hij komt, zo één keer per jaar, dan blijft Hij drie dagen.

Door Pieter Derks.

Daar kijkt God altijd ontzettend naar uit. Dan halen ze Chinees, en dan pakken ze een biertje, en dan gaan ze lekker onderuit op de bank liggen om The Passion terug te kijken. Pa's weekend, noemt junior dat altijd. Even lekker niks. God was er dit jaar meer aan toe dan andere jaren.

Eerder deze week had hij nog een paar malloten op de stoep staan. Waar de 72 maagden bleven. God maakte ze duidelijk dat dat verhaal niet doorging. Ze waren best wel teleurgesteld. 

Dat is toch wel het pijnlijkste scheppingsfoutje van de mens, dacht God: je kan ze echt álles wijsmaken. 72 maagden? Doe even normaal. Los van het feit dat het zijn beleid was om bomgordels niet te belonen: hoe hadden die jongens dat voor zich gezien? Hadden ze überhaupt ook maar het flauwste benul van hoe dat in de praktijk zou uitpakken? 

Misschien zou dat nog wel de beste manier zijn om ze te deradicaliseren, dacht God: die jongens op aarde al hun zin geven. Ze opsluiten in een huis met 72 vrouwen, en ze daar gewoon een paar maanden laten zitten. Hij wist zeker dat die jochies binnen drie dagen gillend naar buiten zouden rennen en nooit meer in de buurt van een moskee zouden komen.

Video: Vlog van Pieter Derks

Pieter Derks verwerkt maart: God heeft het hartstikke druk

Uittocht

Ja, het waren een paar pittige weken geweest. Die uittocht uit Syrië liep ook iets minder soepel dan God gepland had. Hij had gedacht dat zo'n enorme stroom vluchtelingen wel genoeg motivatie zou zijn om het probleem aan te pakken, maar dat pakte toch een beetje anders uit.

Mensen blijven toch onverbeterlijke symptoombestrijders. Ze sluiten een deal met Turkije, en gaan heel omslachtig goochelen met bootjes en vliegtuigen - maar heel veel schieten ze er natuurlijk niet mee op. Het is nog steeds oorlog. Dan blijven de vluchtelingen natuurlijk komen. De meest zinnige oplossing die God voorbij hoorde komen kwam nota bene van een ijsfabrikant: stoppen met raketjes! Helaas was het een geintje. Wat had God de mensheid toch een cynisch gevoel voor humor meegegeven.

Hij nam een pilletje meldonium, en voelde zijn hart weer een beetje ontspannen. Soms bedacht de mens toch best wel handige dingen, dacht hij. Voorheen ontspande hij ook nog wel eens met een waterpijpje, maar sinds er een paar weken geleden ineens een hoofd op zijn stoep lag was hij daar maar mee opgehouden. Hij dacht dat het een signaal was, maar had nog steeds geen idee van wie en waarom precies.

Priemende oogjes

Hij besloot de vaatwasser uit te ruimen. En terwijl hij de borden in de kast zette, intussen een beetje mijmerend over welke idioot hij president van Amerika zou maken, want daar had hij ook nog geen beslissing in genomen, ging de bel. Ah! Junior is vroeg dit jaar, dacht God. Hij liep naar de deur, zwaaide hem open, en daar stond ineens een guitig gezicht met twee priemende oogjes brutaal naar hem te kijken.

Cruijff.

Hij vroeg niet eens of hij binnen mocht komen - hij liep gewoon door. Verbouwereerd stond God te kijken hoe Cruijff hem passeerde. Alsof hij een verdediger van Helmond Sport was. Cruijff plofte op de bank neer en keek een beetje om zich heen. Toen kwam ook junior binnen. Hij zag Cruijff zitten, keek verbaasd naar zijn vader, haalde zijn schouders op en ging ernaast zitten. Ineens bekroop God het gevoel dat dit weekend wel eens anders zou kunnen lopen dan gepland.

Terwijl hij naar de keuken liep om drie biertjes uit de koelkast te pakken hoorde hij zijn zoon al met Cruijff babbelen. Die was inmiddels naar de werktafel van God gelopen, en bekeek de kladjes met ideeën op het prikbord. Hij dacht er duidelijk het zijne van.

Binnen een paar minuten stond Cruijff de ademloos luisterende junior uit te leggen hoe het allemaal anders moest. Junior zat te knikken: verdomd, met één spits speel je inderdaad aanvallender dan met drie, en inderdaad, ze kunnen geen oorlog voeren als je geen wapens verkoopt, en verdomd zeg, als ze niet schieten hoef je ook niet te vluchten.

God pakte een flesopener uit de la, en haalde het foldertje van de Chinees van de koelkast. Zuchtend liep hij de kamer in, waar Cruijff inmiddels het hele prikbord opnieuw had ingericht. Zonder op te kijken vroeg hij:

"Ga je Chinees bestellen? Doe mij maar nummertje 14."

God knikte gedwee. Vanaf nu zouden de dingen hier anders gaan.

Pieter Derks (31) is cabaretier en columnist. Op NUweekend duidt en verwerkt hij maandelijks het vele nieuws van de voorbije weken. 'Zodat we allemaal weer met een fris hoofd de nieuwe maand in kunnen.'

Lees meer achtergrondverhalen in NUweekend

Lees meer over:

Columns Pieter Derks

Columns Pieter Derks
Cabaretier Pieter Derks duidt en verwerkt maandelijks het nieuws van de voorbije weken. 

Over NUweekend

Over NUweekend
Op NUweekend vindt u iedere week een selectie achtergrondverhalen, analyses of mooie interviews.
Tip de redactie