Obama wint, maar Romney is niet knock-out

Is Barack Obama na het debat van dinsdagnacht een 'Comeback Kid', de politieke eretitel die Bill Clinton al zo veel jaren met ere draagt? Door Charles Groenhuijsen.

Obama deed wat hij moest doen: Agressiever zijn tegen Mitt Romney zonder zijn presidentiële prestige in gevaar te brengen. Hij liep twee weken geleden een harde klap op na het eerste debat. Hij krabbelt nu weer op.

Al tijdens het debat rolden de nieuwskoppen uit de Ameriukaanse nieuwswebsites: 'Obama in de aanval'. 'President drijft Romney in het nauw'. 'Obama deze keer agressief'. 'President met hernieuwde energie'.

Maar een heuse 'Comeback Kid'?

Zo’n debat gaat over politieke feiten. Maar nog veel meer gaat het over emotie. In het eerste debat had je na een paar minuten al de indruk: Dit gaat mis voor de president. Geen controle. Geen zelfvertrouwen. Deze keer was het omgekeerd. Obama stuurde het debat. Op beslissende momenten was Romney in de verdediging.

Strak mondje

Je kunt het ook zien aan de kandidaten. Een breed gebarende en orerende Obama terwijl Romney met een strak mondje (het heette hier in Washington al 'a constipated look') toekeek.

Daarmee vulde Obama de gapende leegte uit het eerste debat. Hij heeft geluisterd naar zijn adviseurs. De zwakke kanten van Mitt Romney kwamen deze keer wel aan de orde. Vergeleken met het eerste debat zagen we vannacht een andere (sterkere) Barack Obama. En een andere (zwakkere) Mitt Romney.

Peilingen

De opiniepeilingen zullen laten zien wat bijvoorbeeld vrouwelijke kiezers gaan doen. Ze verlieten de afgelopen tien dagen het Obama-kamp? Komen ze terug? Of besluiten ze niet te stemmen? Want dat is de opdracht voor beide kandidaten: Zorg er voor dat de kiezers op 6 november ook echt gaan stemmen!

Een eerste peiling van CNN bevestigt de eerste indruk dat Obama ouderwets in vorm was. Maar het was op zijn best een overwinning op punten. Zeker geen knock-out. Dan had Obama het echt beter moeten doen.

Bij zo’n uitslag is de kans groot dat de echte verschuivingen gering zijn. De meeste kiezers veranderen niet meer van mening. Ze stemmen op de ene of de andere kandidaat en blijven daar bij. Er valt - naarmate de verkiezingsdatum nadert - steeds minder te winnen.

'Fact checkers'

Veelzeggend zijn de ervaringen met 'fact checkers'; dat zijn onderzoekers die nagaan of de kandidaten staan te jokken. Vaak is het antwoord: Ja, ze gaan wel erg vrijmoedig met de feiten om. Maar kiezers blijven nuchter: De ándere kandidaat liegt ook. Maak je niet zo druk. En dus opnieuw: Geen grote verschuivingen meer.

En dat brengt ons terug naar de emotie in zo’n race. Dan duiken de bekende termen op: Vertrouwen, leiderschap, optimisme. Zowel Romney als Obama scoren hiermee goed in hun eigen achterban. Daar heeft het debat van de afgelopen nacht waarschijnlijk weinig aan veranderd.

50-50-land

Een spannende race dus tot de finishlijn op 6 november? Daar lijkt het wel op. Er wordt wel eens gezegd: Amerika is een 50-50-land. De ene helft links, de andere helft rechts. Beide kampen veroordelen elkaar.

Misschien zit daar wel de grootste pijn van de Amerikaanse politiek: Een klimaat van verlamming, verkettering en verdachtmakingen.

Kan de nieuwe president daar wat aan doen?

Dat zal veel lastiger zijn dan het winnen van een presidentiele wedloop.