Utrecht volgens Tom Staal

De Utrechtse Tom Staal (39) kreeg landelijke bekendheid als de vlijmscherpe verslaggever die eerst voor GeenStijl en later voor PowNed veel spraakmakende reportages maakte.  

Eind mei liet hij aan DUIC weten per direct te stoppen bij PowNed. "Ik houd van humor en harde journalistiek, maar het moet wel ergens over gaan." Dit besloot hij toen in de Tweede Kamer ministers moest interviewen over de trui van Mark Rutte bij de Toppers.

Wat is het hoogtepunt van je journalistieke carrière?
"De reportage over Straatsburg en Brussel voor GeenStijl. Daar betrapte ik onder anderen twee frauderende Europarlementariërs."

Je bent nu een maand gestopt bij PowNed. Hoe zie jij je toekomstige journalistieke carrière?
"Ik zie mezelf minder journalistieke dingen doen, minder gerel en gedram. Al zal ik nog steeds niet snel opzij gaan en als ik de gemeente of welke overheid dan ook kan betrappen op misstanden, zal ik het zeker niet laten. Maar ik wil me meer gaan richten op de verhalen achter mensen, zowel in Utrecht als landelijk, en dan vooral online. Ik vind dat de onlinemarkt voor 28- tot 50-jarigen nauwelijks wordt bediend op het internet. Die hebben naar mijn mening behoefte aan wat meer diepgang in plaats van de snelle items en vlogs."

Wat vind je van het journalistieke landschap in Utrecht?
"Er zijn leuke lokale nieuwssites in Utrecht, maar ik zie af en toe 'nieuwsberichten' voorbijkomen over Excelsior. Dat is een Rotterdamse voetbalclub waar vorig jaar een trainer aan het roer stond die in De Meern woont. Hartstikke leuk, maar voor een Utrechter echt volledig oninteressant. Ik mis diepgang en wat kritische journalistiek over de lokale politiek hier. Het is er wel, maar te weinig. Soms denk ik weleens dat Straatnieuws hier nog de beste krant is."

Eerste keer in Utrecht
"Ik was zestien jaar en had de finale van de Kunstbende gehaald. In die finale in Utrecht ging ik roemloos ten onder. In de Mad Mick & Big Mamou dronk ik toen voor het eerst bier. Waggelend door de stad wist ik het zeker, dit wordt straks mijn stadsie. Drie jaar later woonde ik hier."

Culinair genieten
“Dat is verdomd lastig hier. Het probleem hier is dat ze vaak hip of bijzonder willen doen, maar een simpele biefstuk niet eens kunnen bakken. Grappig genoeg eet je bij een aantal 'goedkopere' zaken wel goed. Zo at ik laatst voor een tientje een bijzonder goede schnitzel bij Kartoffel, of een goede biefstuk bij de Vingerhoed. Ik hoor trouwens wel goede verhalen over Podium onder de Dom. Daar wil ik zeker snel heen, maar dan moet ik wel even sparen."

Favoriete weekend
"Mijn leven is bijzonder onregelmatig, dus het vrije weekend ken ik niet echt. Maar als ik dan toch vrij ben, is het echt heel saai. Op zaterdag rustig met een krantje ontbijten bij Bond en Smolders en zondag naar de Galgenwaard met mijn vrienden. Beetje schelden, beetje zingen en vaak teleurgesteld weer naar huis, maar altijd genieten van het stadion, de worst, het bier, de Utrechtse humor om je heen en het meeblèren met liedjes van Herman Berkien. Veel meer heb ik niet nodig."

Lievelingswinkel
"Telt een barbier ook als winkel? Zo ja, dan kom ik graag in het oude brugwachtershuisje waar Pascal in volledige jaren vijftig stijl mijn baard onder handen neemt."

Trots als Utrechter
"Dat we eigenlijk gewoon een heerlijk dorp zijn. We hebben, indien je wil, de anonimiteit van een grote stad, maar ook het knusse van een dorp. We hoeven hier niet zo nodig voorop te lopen. Utrecht bruist ook niet zozeer; Utrecht borrelt."

Favoriete Utrechter
"Henk Westbroek. Ik ben geen persoon die mensen veren in hun reet steekt, maar van Henk ben ik gaan houden. Hij heeft me vaak geholpen en is altijd eerlijk en recht door zee."

Grootste ergernis
"Zo, heb je even? Het zal je niet verrassen, maar de politiek hier vind ik echt verschrikkelijk. We zijn een GroenLinks-mag-niet-stad geworden. Of D66, ook zo’n neppartij. Jaren geleden mochten we via een referendum kiezen of we meer of minder koopzondagen wilden. De stad zei nee. Wat doen die nepdemocraten: ze rammen het er tien jaar later zonder referendum alsnog doorheen. Nou zullen die zondagen me jeuken, maar de stad zei nee, dan ben je natuurlijk een slappe zak hooi als je het tien jaar later niet durft te vragen aan de inwoners. Of hoe we met het Zandpad zijn omgegaan, omdat we hier een burgemeester hadden die nog even goede sier wilde maken voordat hij vertrok. Gooide zo dik driehonderd dames werkeloos de straat op. En nu? Nu worden er miljoenen uitgegeven om de Hardebollenstraat prostitutievrij te houden en bouwen we een compleet nieuwe rosse buurt honderd meter van het Zandpad. Het zit er dus eigenlijk al, maar we knallen er nog wat miljoenen tegenaan. Compleet krankjorum."

Utrecht is …
"Een stadsie in het hartsie van het land en daar is van alles aan de hand."

Mail de redactie

Mail de redactie
Heeft u tips of opmerkingen over het regionale nieuws op NU.nl? Mail dan de redactie op:
Tip de redactie