Longread: Een tochtige betonplaat als huiskamer van de stad

Deze longread komt van Frans Soeterbroek. Hij is Utrechter, socioloog, publicist en adviseert als de Ruimtemaker over stedelijke ontwikkeling, bestuurlijke vernieuwing en lokale democratie. 

Hij schrijft vandaag over de stedenbouw, bouwlust, zeggenschap, het bedrijfsleven en de gemeenteraad.

Dit artikel is een bewerking van een iets uitgebreider verhaal op zijn website.

Stel, je woont in een van de meest progressieve steden van Nederland, zowel qua cultuur als politieke verhoudingen. Je weet uit analyses van de economische- en bankencrisis en het klimaatdebat dat het wezenlijk anders moet in de stedenbouw.

Niet meer bouwen voor vastgoedbubbles, minder afhankelijk worden van banken, beleggers en ontwikkelaars, radicaal kiezen voor een circulaire economie en een groene klimaatadaptieve stad. Voor een rechtvaardige stad met minder afstand tussen mensen met veel en weinig kansen. En voor zeggenschap van mensen over hun eigen stad en leefomgeving.

Dat treft, want in diezelfde stad hanteert het gemeentebestuur als filosofie om de stad samen met de bevolking te maken en wordt er ook op veel plekken gepoogd om bewoners, lokale initiatiefnemers en zelfbouwers wat meer de wind in de rug te geven. De stad heeft ook de luxe om scherpe keuzes te maken want ze is zeer gewild om in te wonen, studeren, werken, verblijven en investeren.

In diezelfde stad heeft de gemeentelijke Rekenkamer recent de grote financiële problemen met het muziekcentrum laten onderzoeken waar klip en klaar uit naar voren komt dat vastgoed ontwikkelen behoorlijk los kan groeien van de wereld waar het eigenlijk voor bedoeld is en die wereld opzadelt met onbetaalbare exploitatielasten.

Wanneer het gemeentebestuur van die stad, Utrecht, maart 2016 met een ruimtelijke strategie naar buiten komt dan zou je op grond van het voorgaande verwachten dat deze samen met de stad is gemaakt en dat volop wordt ingezet op het mobiliseren van lokaal initiatief om de stad verder te ontwikkelen.

Dat radicaal wordt gebroken met de oude manier van stadsontwikkelen die te sterk is gestuurd vanuit handelen met grond en vastgoed en een achterhaald economisch model. En dat het doel van een duurzame en rechtvaardige stad in alles doorklinkt.

Wat staat er echt in? Hier de tekst van dat verhaal. De strategie is opgehangen aan het begrip gezonde verstedelijking (’healthy urban living’) en wie zich niet af laat schrikken door modieuze beleidstaal zou denken dat we hier met een tamelijk ambitieus en vernieuwend verhaal te maken hebben.

Er staan ook genoeg dingen in waar we met ons allen niet tegen kunnen zijn, en ons aan kunnen verbinden. Maar wanneer je het leest vanuit het perspectief dat ik hierboven schetst valt het vies tegen.

Lees het hele verhaal op DUIC.

Mail de redactie

Mail de redactie
Heeft u tips of opmerkingen over het regionale nieuws op NU.nl? Mail dan de redactie op:
Tip de redactie