TURIJN - Het besef kwam direct na zijn optreden op de vijf kilometer, vorige week zaterdag. Terwijl Bart Veldkamp intens had willen genieten van zijn vijfde olympische deelname, verliet hij met de pest in het lijf de Oval Lingotto. "Dit nooit meer", dacht Haagse Bart, die vrijdag zijn laatste rondjes op de ijsbaan maakt.

Foto:  ANP/Turijn

IJstemperatuur

De omstandigheden op de Italiaanse ijsbaan waren een week geleden allerminst in zijn voordeel. De schaatsbelg moest als eerste een tijd neerzetten en kwam erachter dat de ijstemperatuur te hoog was. Veldkamp knokte voor wat-ie waard was, maar stapte zwaar gefrustreerd de catacomben in. "Ze hadden het klimaat in de ijshal niet onder controle", foetert hij op zijn bekende wijze. "Ik hoorde dat mensen een uur later plots hun jassen moesten aantrekken. In de slotritten waren de omstandigheden wel goed."

Daar had Veldkamp niets meer aan: "Daar ben je godverdomme jaren voor aan het trainen. Kijk, ik weet dat ik niets gewonnen had, maar ik wilde gewoon lekker schaatsen. Ik baalde verschrikkelijk. Toen dacht ik: Ja, daag. Dit is de laatste keer."

Afscheid

Die gedachten waren vaker door het hoofd van Veldkamp gegaan. In 2002, na de Spelen van Salt Lake City, kondigde hij al officieel zijn afscheid aan. Na een korte pauze kwam de schaatsbelg op zijn besluit terug. Nu, op 38-jarige leeftijd, is 't echt gedaan. Zelfs de wereldbekerfinale in Heerenveen, volgende week, laat hij schieten. "Hier stoppen is toch het mooiste", vindt Veldkamp.

"Ik kan wel in Thialf mijn laatste wedstrijd rijden. Maar dan moet ik 's avonds laat in de B-groep schaatsen. In een lege hal, net voordat de lichten uitgaan." De grote successen liggen alweer ver achter hem. Liefst zestien jaar geleden werd Veldkamp gekroond tot Europees allroundkampioen.

Goud

Twee seizoenen later boekte de Hagenaar zijn zoetste zege. Op de buitenbaan van Albertville veroverde hij de olympische titel op de tien kilometer. In Lillehammer (1994) en Nagano (1998) voegde de stayer daar twee bronzen plakken aan toe, op respectievelijk de vijf en de tien kilometer.

Die medaille in Nagano was overigens uniek, het betekende de eerste plak voor België op een olympisch schaatstoernooi. Om de strenge selectiemethode van de oranje-equipe te omzeilen, had hij namelijk in 1995 een paspoort bij de zuiderburen aangevraagd.

Laatste kunstje

In 2001 baarde Veldkamp nog opzien door op het EK allround in Baselga di Pinè zilver te veroveren, achter de Rus Dmitri Sjepel. De mondiale titelstrijd in datzelfde jaar sloot hij af als derde. Het waren de laatste medailles die de Hagenaar kreeg omgehangen.

Tijdens de Winterspelen van Salt Lake City eindigde hij als achtste op de 5000 meter en negende op de tien kilometer. Sindsdien is de prestatiecurve drastisch naar beneden gegaan.

Karikatuur

Veldkamp degradeerde in het wereldbekercircuit naar de B-groep en werd langzaam een karikatuur van zichzelf. Toch bleef hij steeds geloven in een remonte. Zelfs toen Veldkamp eind 2005 zich niet rechtstreeks kwalificeerde voor de Winterspelen van Turijn, klonken enkele weken later alweer positieve geluiden uit de mond van de schaatsbelg. De belabberde optredens zouden veroorzaakt zijn door een virus.

Op het EK allround in Hamar toonde Veldkamp inderdaad progressie door een acceptabele vijf en tien kilometer af te werken. En tot zijn geluk kreeg hij dankzij enkele afzeggingen alsnog een startbewijs voor de olympische 5.000 meter, zijn vijfde en laatste optreden op de winterspelen.

Sportcomplex

Voor zijn leven na het schaatsen, heeft Veldkamp nog geen concrete plannen. Nog immer heeft hij de wens om een sportcomplex (inclusief ijsbaan) te bouwen. Daarnaast staat hij open voor een loopbaan als schaatstrainer. Vooralsnog wil Veldkamp niet te ver vooruitkijken: "Ik heb 25 jaar lang mijn leven gepland. Drie weken vakantie, elf maanden op pad voor het schaatsen. Nu laat ik 't allemaal op me af komen."