BARDONECCHIA - Het lijkt een beetje op een huwelijk waarvan iedereen bij voorbaat al zegt dat het uiteen zal spatten. Nicolien Sauerbreij en de Olympische Winterspelen klikken niet samen. Na het drama in Salt Lake City (2002) volgde donderdag een nieuwe deceptie op de witte skipiste van Bardonecchia.

Foto:  ANP/Turijn

'Ik heb hier voor het eerst in maanden weer lekker op mijn board gestaan'

Sauerbreij stond met één been in de kwartfinales van de olympische parallelreuzenslalom maar werd in 'blessuretijd' alsnog door de onstuimige, 18-jarige Duitse Amelie Kober van een plaats bij de laatste acht beroofd. Kober stond een uurtje later uitzinnig van blijdschap op het podium met een zilveren medaille. Ze verloor de finale van de Zwitserse Daniela Meuli.

Plezier

Sauerbreij bekeek het allemaal van een afstandje met gemengde gevoelens. Enerzijds verloor ze van een olympisch medaillewinnares, anderzijds wist ze ook dat ze zelf op die plek had kunnen staan. Voor het eerst dit seizoen verliepen haar races naar behoren, had ze plezier, was het hoofd fris en zat er ergens in het achterhoofd na de eerste race tegen Kober een piepkleine gedachte aan olympische roem.

Kamikaze

De Duitse was in de eerste run plat gegaan en moest voor straf met anderhalve seconde achterstand aan de tweede beginnen. Normaal een eitje om zo'n race positief af te sluiten. Niet voor Sauerbreij. De jonge Duitse schoot dit seizoen als een komeet omhoog in het wereldbekercircuit en ging donderdag in de beslissende race als een raket naar beneden. "Je ziet niets achter je, pas op het laatste moment hoor je iets", zei Sauerbreij over de kamikaze-actie van de Duitse, die de Nederlandse op de streep met driehonderdste van een tel versloeg.

Vier jaar geleden was het verkeerde wax die haar als een van de favorieten buiten de beste zestien hield, nu was het een te softe tweede run die een ideale uitgangspositie om zeep hielp. Een flinke 'GVD' ontsnapte uit de mond van Sauerbreij toen ze vol ongeloof naar het scorebord staarde. Bij haar begeleiders - vader en trainer Maarten en hoofd topsport van de Nederlandse Skivereniging Marcel Looze - gebeurde hetzelfde.

Zuur

"Zuur", zei Sauerbreij later berustend over haar uitschakeling. "Het ligt bij haar niet aan een gebrek aan mentale hardheid", steunde Looze zijn pupil. "Kober had niets te verliezen en ging als een gek naar beneden. In negen van de tien gevallen neemt een boarder met een straftijd van anderhalve seconde zoveel risico dat ie ergens onderweg in de fout gaat. Kober bleef overeind en zette de snelste run van de dag neer. Je kunt Nicolien niets kwalijk nemen", meende Looze. "Op iemand jagen is in deze sport makkelijk dan opgejaagd worden."

Rugproblemen

Sauerbreij, die maandenlang gekweld werd door rugproblemen, bestreed dat ze haar tweede run te voorzichtig was ingegaan. "Mijn start was niet scherp, maar daar lag het niet aan. Ik zou de video moeten terugzien om te kijken waar het nu precies misging. Driehonderdste, waar hebben we het over."

Driehonderdste was het verschil tussen een topprestatie op de Winterspelen en een nieuw debacle. "Ik heb een ander gevoel dan in Salt Lake City. Nu heb ik voor het eerst in maanden lekker op mijn board gestaan, ging het ook lekker. Ik kom hier voor het eerst dit seizoen door de kwalificatie heen, behoor tot de beste zestien van de wereld. Ik heb nu laten zien dat ik kan snowboarden. Dat was vier jaar geleden anders. Het besef dat ik hier wat heb laten liggen zal later wel komen." Inderdaad, ver na de races kwamen alsnog de tranen. Over vier jaar in Vancouver probeert ze het weer.