UTRECHT - Het sportleven van Anton Geesink, die vrijdag op 76-jarige leeftijd overleed, kende twee gezichten. De laatste decennia dat van de bestuurder. Het IOC-lid Anton Geesink, geprezen in 's werelds belangrijkste sportorgaan, vaak in conflict met de 'bobo's' uit eigen land.

Foto:  ANP

Misschien gaat hij zo wel de geschiedenis in. De man van het protocol, die het NOCNSF in een slepende affaire tot vervelens toe wees op de statuten en reglementen. Die (bijna) altijd ruzie had op Papendal.

De Anton Geesink die geïmiteerd werd op televisie. Waar wel eens om werd gelachen. De Anton Geesink die naar de rechter stapte, omdat hij zich diep gekrenkt voelde door de in zijn ogen jarenlange beledigingen van voormalig topbestuurder Hans Blankert.

Passie

Erkend in het buitenland, waar ook ter wereld (maar vooral in Japan) een vooraanstaand burger, actief bestuurder op de Olympische Spelen, waar hij zich dagelijks met de gang van zaken bemoeide.

Waar hij kwam om te werken. Voor zijn passie, de sport. Altijd vergezeld door zijn trouwe compaan en rechterhand Martin Franken, vaak door zijn vrouw Jans, de kinderen en de laatste tijd kleinkinderen.

Maar voor wie het door al het tumult rond zijn bestuurlijke activiteiten zou vergeten: Anton Geesink is één van de grootste Nederlandse atleten uit de vorige eeuw. Hij past onmiskenbaar in het rijtje van Johan Cruijff, Ard Schenk, Sjoukje Dijkstra, Nico Rienks.

Held

Uitgerekend Hans Blankert, misschien wel 'aartsvijand' nummer één, sprak daarover voor de rechter, in maart 2006. Blankert had in de Jappen-kampen gezeten. ''Wat in 1964 gebeurde staat daarom in mijn geheugen gegrift. Anton die Japan versloeg, het was voor mij een soort van genoegdoening. Eén van de mooiste sportmomenten uit de geschiedenis. De sportman Anton Geesink was voor altijd mijn held!''

Tokio, oktober 1964, de Budokan-hal. Achttienduizend Japanners huilen op de tribune bij de finale alle categorieën judo.

Buiging

Het duel dat voor ze het hoogtepunt van de Olympische Spelen had moeten worden. Anton Geesink heeft Akio Kaminaga verslagen! Geesink juicht niet.

Hij wijst zijn aanstormende coach en een ploeggenoot terug naar de bank. Eerst bedankt hij met een verplichte buiging zijn tegenstander. Zo schrijft het protocol dat voor. Feesten kan altijd nog.

Daarvoor had hij Kaminaga van de mat gesmeten. Er viel een doodse stilte in de hal. Dan doet Geesink iets wat niet voor mogelijk werd gehouden.

Applaus

Hij stapt op zijn 108 kilo wegende opponent af, tilt hem op alsof het een kind is en zet hem terug op de tatami. Langzaam maar zeker komt het applaus voor de reus uit Utrecht op gang.

In Japan verstomde dat applaus nooit meer. Tot op de dag van vandaag is hij er een grootheid. Kleine kinderen herkenden hem op straat, ook toen Anton de zeventig al was gepasseerd. Geesink-san blijft er de winnaar.

Olympisch kampioen van Tokio 1964 (zijn enige Spelen, voor '64 was judo niet olympisch), wereldkampioen zwaargewicht in 1961 en 1965, goed voor 21 Europese- en 16 nationale titels.

Eredoctor

In 1999 de enige nog levende tiende dan (een dan is een hoge judo-onderscheiding). Sinds 1987 lid van het IOC, benoemd tot eredoctor door de Kokushinkan-universiteit in Tokio.

De man die pas boog voor zijn tegenstander nadat hij hem had verslagen.