Martin Verkerk stopt met tennis

ALPHEN AAN DE RIJN - Martin Verkerk beleefde in het voorjaar van 2003 een tennissprookje in Parijs. Gravelspecialisten als Carlos Moya en Guillermo Coria wisten niet wat hen overkwam tegen de boomlange Zuid-Hollander die voordat het toernooi op Roland Garros begon nog nooit een grandslampartij had gewonnen.

Maandag, vijfeneenhalf jaar na zijn hoogtepunt, maakte Verkerk (30) bekend dat zijn tennisleven voorbij is.

Verkerk was 24, verloor weliswaar de finale van Juan Carlos Ferrero, maar had een gouden tennistoekomst voor zich. Het liep allemaal anders.

Hij won in 2004 nog het Dutch Open in Amersfoort, zijn tweede ATP-titel na de toernooiwinst in 2003 in Milaan, maar blessures kregen langzaam vat op hem. De hardnekkigste, een schouderkwetsuur, kostte Verkerk ruim anderhalf jaar.

Motivatie

Maandag meldde hij in het NOS Sportjournaal dat de jaren vol blessureleed tot motivatieproblemen hadden geleid: "Ik kan het niet meer opbrengen." Verkerk zag het niet langer zitten een rol in de marge te spelen. Een terugkeer in de wereldtop was al jaren een illusie, al hield hij zelf altijd een slag om de arm.

Verkerk werd een 'comeback-tennisser'. Om de zoveel tijd dook hij op om vervolgens weer door blessures of andere tegenslag een tijdje uit beeld te verdwijnen.

Pfeiffer

In januari 2006 dacht hij na twee schouderoperaties aan een terugkeer bij de Australian Open. Maar Verkerk bleek de ziekte van Pfeiffer te hebben en kwam pas eind maart in actie.

In Napels, inmiddels gescheiden van coach Nick Carr, gaf hij meteen weer op met een scheurtje in de buikspier.

Comeback

In 2007 beleefde hij een nieuwe comeback in Rotterdam. Verkerk, kilo's te zwaar, verloor in de eerste ronde van de Zuid-Afrikaan Rik de Voest.

Wat volgde was een pijnlijke reeks van negen nederlagen in toernooien waarin hij welkom was op basis van een beschermde ranking.

Die is bedoeld om toppers na blessureleed een passende rentree te bezorgen. Verkerks laatste optreden met die status was op Roland Garros, waar hij verloor van de Italiaan Simone Bolelli.

Athene

Het leek over en uit voor de Nederlander die veelvuldig in de Verenigde Staten verbleef. Dit jaar meldde hij zich opeens weer met winst in een challengertoernooi in Athene.

Verkerk vertelde gretig over zijn hernieuwde ambities, kreeg een wildcard voor het grastoernooi van Rosmalen waar hij wel weer in de eerste ronde verloor.

Verkerk was enthousiast, leek echt van zins serieus zijn ambitie ("een plaats bij de top-50") na te jagen. In Amersfoort scheurde hij echter een maand later zijn enkelbanden en werd hij weer gedwongen tot revalideren.

Bogtstra

Begeleid door Tjerk Bogtstra werkte hij aan zijn zoveelste comeback. Na optredens in Boekarest en Tarragona vertrok hij naar de Verenigde Staten. Op toernooien waarin Verkerk in het hoofdschema prijkte, kwam hij niet opdagen.

Bogtstra wist ook niet waarom. Maandag werd veel duidelijk. Verkerk kan het niet meer opbrengen. "Ik ben niet iemand die rond de honderdste plaats wil blijven hangen."

Verkerk, ooit de nummer veertien van de wereld, ziet zelf ook in dat de top al lang niet meer haalbaar is.

Tip de redactie