Column

Uit met vrouwenvoetbal

Beste voetbaldames. Och ja, sorry, voetbalvrouwen. Ik was even in de war. Gebeurt me vaker als er vrouwen in het spel zijn. Zal te maken hebben met de seksistische aard van het mannelijke beestje. En iedere man die beweert dat hij nooit seksistisch is: wantrouwen. Politiek correct gedrag.

Door Remco Regterschot

Kennen jullie Frits Barend en Willem Vissers trouwens? Ik wel. Gezonde, integere kerels die ik zeer respecteer. Het is een beetje hun schuld dat ik nog zo lang geprobeerd heb om serieus naar jullie te kijken.

Zij wierpen zich namelijk op als jullie beschermheren, ik las hun stukken en tweets waar pure liefde voor vrouwenvoetbal uit sprak. Die heeft me doen wankelen. Als mensen die je serieus neemt, je proberen te overtuigen van iets dat je zelf niet kan waarnemen, dan ga je twijfelen aan jezelf.

In combinatie met andere jubelstukken en marketingtrucs begon ik het idee te krijgen dat zich onder mijn neus een wereldwonder voltrok zonder dat ik het zag. Werd ik gek? Had ik een afslag gemist?

Zat er misschien ergens een geheim patroon in jullie spel dat ik in het dagelijks leven ook zo vaak over het hoofd zie? Zag ik de geraffineerde, manipulatieve voorzetjes niet? Was er sprake van een geniaal web vol subtiliteiten dat Frits en Willem wel zagen?

Het maakte me bijna jaloers.

Primitief

Ben ik te primitief misschien? Kan. Als ik eerlijk ben, is het gezicht van jullie uithangbord Anouk Hoogendijk het enige wat écht is blijven hangen van het WK voor vrouwen. I know: doet eigenlijk niet ter zake. Hoewel: geen minuut gespeeld, he?

Ach kom op, dames, het klopte toch niet, al die aandacht? Dat voelden jullie zelf toch ook wel? Als je Messi ziet spelen en dan naar jullie moet kijken, haak je toch af? Als jullie zelf niet hadden hoeven voetballen, zou je je toch ook mateloos ergeren aan dat domme gehype met termen als ‘hongerige leeuwinnen’? Er was gewoon niet veel aan, ook niet tegen Japan. Net als in de hele geschiedenis van het vrouwenvoetbal viel er amper echt iets te beleven.

Ergens voel ik me in de maling genomen. Niet door jullie, maar door de marketingfiguren die ervoor zorgen dat alles wat jullie doen met de mantel der liefde wordt bedekt (‘Het zou al heel knap zijn als Nederland een kleine nederlaag lijdt tegen Japan’).

Nou niet denken dat ik vrouwenvoetbal niet met mannenvoetbal mag vergelijken, want dat mag ik wel. Sterker nog, dat móet ik. Niet alleen om een verschil in hardheid of salaris uit te drukken, maar vanwege het totaalbeeld. Ik vergelijk namelijk alles met Lionel Messi, hij is immers de maatstaf, hij ís voetbal.

Spectrum

De Champions League-finale, de schoonheid van Barcelona, het schitterende verdedigen van Juventus, de allrounder Pogba, de knalharde Vidal, de geniale en bloedirritante Neymar, de onuitstaanbare, fascinerende Suarez, de immense druk van mannenbelangen, heerlijk! Daaraan meet ik alles af, van daaruit stel ik bij naar beneden tot het niet meer gaat.

Dus: de grote buitenlandse competities, Ajax, Feyenoord, PSV, hun tegenstanders in de eredivisie en ergens tussen eredivisie en Jupiler League (noem het play-offs) houdt het op. Dat is zo’n beetje het spectrum van deze voetballiefhebber. En ergens verdenk ik een aantal van jullie ervan net zulke liefhebbers zijn.

Ik klink een beetje cynisch soms, een beetje bozig hier en daar. Sorry. Eigenlijk niet mijn bedoeling, jullie kunnen er ook niets aan doen dat vrouwenvoetbal tot een industrietje is gebombardeerd.

Wat ik wil zeggen: in mijn spectrum is er gewoon geen plaats voor jullie. Zoals er ook geen plaats meer is voor topamateurs, jeugdvoetbal, beachvoetbal, futsal en G-voetbal. Wat voor hen geldt, geldt ook voor vrouwenvoetbal: ik wens jullie al het geluk van de wereld, echt waar, maar ik laat me niets meer wijsmaken, ik ga niet meer uit vrije wil naar jullie zitten kijken.

Hoewel, Anouk…

Grapje.

Het ga jullie goed, vaarwel.

Lees meer over:
Tip de redactie