Review: Final Fantasy XV is een fantastische puinhoop

Weet Final Fantasy XV de magie van een oude gamereeks weer te vinden, of is dit het einde van een oude reeks rollenspellen?

Het leek er lange tijd op dat Square Enix zelf niet meer wist wat een ‘Final Fantasy-game’ nu eigenlijk is. De Final Fantasy XIII-trilogie leek een wanhopige zoektocht naar wat de fans nu eigenlijk wilden.

Square Enix liet de reeks echter niet sterven. De geplande spin-off Versus XIII werd in tien jaar tijd omgetoverd in een heuse ‘hoofdgame’ met zijn eigen nummer XV. Misschien als laatste poging om de reeks weer relevant te maken.

Om het beeld te versterken klinkt, terwijl de vier helden (Noctis, Promto, Gladiolus en Ignis) de auto voortduwen, opeens het bekende nummer Stand By Me. Het is duidelijk: deze game gaat over vriendschap en de goede relatie tussen het viertal.

Verhaal

Het begint met prins Noctis, die door zijn vader op pad wordt gestuurd om zijn aanstaande bruid te ontmoeten. Samen met het eerder genoemde drietal gaat Noctis op reis. De vier vrienden (die er uitzien als een Japanse boyband) hebben de beschikking over een luxe auto en kunnen al snel vrij rondreizen door de immense en mooie wereld.

Een wereld die overigens best vreemd in elkaar zit. Er zijn auto’s, mobieltjes en videogames. Eigenlijk alles wat je overdag ziet, zou ook onze wereld kunnen zijn. Toch zijn er verschillen, zoals de aanwezigheid van monsters en magie. En van demonen die de wereld ’s nachts zeer gevaarlijk maken.

Final Fantasy XV’s wereld biedt een soort magisch realisme. Een droomwereld. Een botsing tussen onze dimensie en een magisch rijk. Ondanks de vele vreemde incongruenties werkt dat.

Automaat

Het hebben van een auto in deze wereld is geen overbodige luxe. De afstanden zijn gigantisch en een rit van A naar B kan ettelijke minuten duren.

In eerste instantie kan er alleen automatisch worden rondgereden. Dat wil zeggen dat Ignis achter het stuur zit en de speler aangeeft waar hij heen wilt. Later krijg de speler ook zelf het stuur in handen, maar denk niet dat er dan vrij rondgereden kan worden. De Regalia kan alleen over de snelweg rijden, en volgt een onzichtbare rails.

Wie overigens bang is dat het grootste deel van het spel bestaat uit passief uit het raam kijken, heeft het gelukkig mis. Niet alleen is het mogelijk om tijdens de rit te winkelen, maar ook zijn eerder bezochte locaties te bereiken met een teleporteerfunctie.

Nacht

Een heel belangrijk onderdeel van de game is het gevoel dat er een lange reis wordt gemaakt. Dit wordt onderstreept door de noodzaak om op veilige plekken te overnachten. Als het donker wordt, heersen zeer krachtige demonen over het landschap, en die zijn niet te verslaan.

Het is daarom zaak om een herberg te vinden of een kampeerplek. Bij die laatste komen de kookkunsten van Ignis voorbij, die met de juiste ingrediënten allerlei maaltijden maakt. Die geven bonussen aan statistieken van personages.

Actiegame

Uiteraard wordt er flink gevochten in dit spel. Hierbij wijkt de game het meest af van zijn voorgangers. In plaats van een beurtelings gevechtssysteem is XV bijna een actiegame. Door op cirkel te drukken blijft Noctis aanvallen. Met vierkantje ingedrukt ontwijkt hij aanvallen. Vierkantje put echter mana uit, dus dat is niet onbeperkt mogelijk.

De belangrijkste tactische keuze tijdens een gevecht is het gekozen wapen. Noctis kan elk moment uit vier wapens kiezen via de vierpuntsdruktoets. Ten alle tijde zijn er ook andere wapens op die plekken te zetten. Dit is belangrijk omdat sommige vijanden alleen voor een bepaald wapen gevoelig zijn.

Daarnaast is er een interessant magiesysteem. Noctis kan op bepaalde plekken in de natuur element-energie verzamelen. Met deze ijs-, vuur- en bliksem-energie kan hij spreuken maken door deze met elkaar en met allerlei items te mengen. Deze spreuken kan hij als wapen selecteren.

Hoewel al deze onderdelen prima werken, mist het uiteindelijk wel diepgang. De meeste gevechten zijn te winnen door enkel op cirkel te drukken en af en toe op vierkantje.

Een ander minpunt is de camera, die vooral in omgevingen met veel obstakels (zoals in bosrijke omgeving) steevast de minst handige positie kiest.

Open

Het eerste deel van de game is ontzettend open. De speler is vrij om te gaan waar hij wilt en komt allerlei zij-opdrachten tegen. Zo zijn er de ‘hunts’. Dit zijn de typische ‘ga daarheen en dood een aantal van die’-opdrachten, die verrassend leuk zijn.

Die open wereld is zo ontzettend goed gemaakt en is zo leuk om te verkennen, dat het op een gegeven moment echt lastig is om ertoe te zetten om het verhaal maar weer te volgen.

De vier vrienden hebben bovendien hobby’s die ze levelen. Voor Noctis is dit vissen, voor Ignis koken. Een bijzondere is Prompto’s liefde voor fotograferen. Elke keer als je kampeert krijg je de foto’s te zien die hij gemaakt heeft en de beste kun je bewaren en zelfs delen op (echte) social media.

Versus XIII

De openheid van de wereld houdt helaas op een gegeven moment op. Naarmate de game vordert wordt hij opeens heel lineair. Hierbij is het spel bijna een spiegelbeeld van XIII. Wellicht is dit nog een overblijfsel van toen de game nog Versus XIII was.

Gelukkig is het tijdens deze fase nog wel mogelijk om terug te keren naar de open wereld om daar zijmissies te voltooien. De manier waarop dit kan is heel bizar en voelt als lapwerk.

Imperfect

Wie een stap achteruit zet en XV zeer kritisch bekijkt, kan niet anders dan concluderen dat er veel vreemde keuzes zijn gemaakt. Keuzes die misschien absurd en onwerkbaar overkomen. Maar om een onverklaarbare reden werkt het wel. Het werkt juist door de imperfecties zo goed.

Niet sinds Final Fantasy VII was een Final Fantasy zo incoherent en tegelijk zo door en door charmant. De mix van magie en modern, van vriendschap en reizen, van auto’s en chocobo’s. het is onweerstaanbaar en een terugkeer naar de gloriedagen van de reeks. Final Fantasy is weer relevant.

Conclusie

De relatie tussen de vier vrienden is het hart van een geweldig avontuur. De schitterende wereld met al zijn spannende geheimen is een genot om te verkennen. Hoewel het hoofdverhaal vaak onbegrijpelijk is en rare sprongen maakt, is het overheersende gevoel van Final Fantasy terug.

Nee, het is geen perfecte game, maar juist door de vreemde keuzes en ouderwetse spelsystemen heeft Final Fantasy XV meer persoonlijkheid dan de meeste Westerse open wereld-rpg’s. Wie wil perfectie als ‘vreemd Japans’ zoveel warme gevoelens losmaakt?

BEOORDELING
Lees meer over:
Tip de redactie