Review: Doom maakt vooral indruk met spectaculaire singleplayer

Id Software heeft met de nieuwe versie van Doom een behoorlijke shooter afgeleverd die na het uitspelen nadreunt. Het verhaal is niet indrukwekkend en in de multiplayer blinkt niet uit, maar de game schiet gewoon lekker weg. Bovendien raakt de game op heel veel vlakken de juiste snaar en weet het moeiteloos de oude Doom te laten herleven. 

Als er iets is dat Doom perfect doet, dan is het wel de illusie wekken dat Mars vol met demonen zit. De game is in de basis een vrij recht-toe-recht-aan-shooter, maar weet door de juiste toevoegingen een hele eigen sfeer neer te zetten die bovendien heel erg doet denken aan het origineel.

Daar hoort dus ook een flinterdun verhaallijntje bij die ook in deze Doom nauwelijks boven de gemiddelde B-film uitkomt. Dat is niet erg, want in Doom speelt de actie de hoofdrol. Samen met het bloed en de uiteengereten lichamen.

Bekijk een trailer van Doom (Let op: schokkende beelden)

Vol gas

De game plaatst de speler iedere keer weer in de perfecte omgeving om ongegeneerd en op eigen wijze demonen af te schieten. De game past de bekende formule van de kill chambers toe, waarbij de speler iedere keer vast komt te zitten in een afgebakend gedeelte. Pas als alle vijanden zijn gedood, gaat de poort naar een nieuw deel van het level open.

Het is een formule die zwaar leunt op herhaling en vooral in het begin van de game kunnen spelers daar last van hebben. Verderop in de game komt de rugzak vol te zitten met wapens, waarmee de herhaling wordt gecompenseerd. In Doom wordt de speler bijna gedwongen om frontaal de aanval te openen. Ook liggen er pick-ups op de grond, maar daarin zit veel te weinig munitie en bescherming.

Glory Kills

Voor extra munitie en gezondheid moeten Glory Kills worden uitgevoerd. Die kunnen op iedere demoon worden uitgevoerd, zodra zij voldoende verzwakt zijn. Met een druk op de knop kan een hoofd met een eigen arm worden ingeslagen of een buik met een hoorn worden opengeritst. Er zijn belachelijk veel variaties en dat maakt de game behoorlijk intens.

De gameplay wordt begeleid door een dijk van een soundtrack, bestaande uit dikke gitaarriffs en opzwepende bas, waardoor het allemaal nog harder en sneller aanvoelt en je eigenlijk alleen nog maar de drang hebt om te blijven schieten op alles dat beweegt.

Frontaal de aanval openen in Doom

Meeslepend

Vooral indrukwekkend is de manier waarop Id Software je door de game heen sleurt op een bijna hypnotische wijze. Doom is niet bang om zoveel en zo vaak mogelijk alles uit de kast te trekken. Dat betekent dat je al vrij vroeg in de game bijna je hele arsenaal en zowat alle monsters voorbij hebt zien komen. 

De soms wat voorspelbare kill chambers worden afgewisseld met een fraai stukje open leveldesign. De game begint op dit vlak wat minimaal, maar al na een paar uur spelen komen er grotere levels voorbij. Buiten dat ze er gelikt en angstaanjagend uitzien, zijn ze ook mooi ontworpen en zitten ze technisch uitstekend in elkaar.

Online

Het enthousiasme voor de singleplayer vertaalt zich helaas niet naar de multiplayer. Online doet Doom weinig om boven de middenmoot uit te komen, met standaard gamemodi en de bekende opties om het uiterlijk van je speler aan te passen. Op het geinige Freeze Tag na is er weinig vernieuwends te vinden.

Het grootste euvel is niet het gebrek aan vernieuwing in de multiplayer, maar het gemis van de chaos, snelheid en actie uit de singleplayer. De keuze voor het gebruik van vaste wapens breekt de game uiteindelijk toch op, omdat hierdoor nooit het gevoel ontstaat dat je ergens je best voor moet doen.

Ook blijken de Demon Runes te sterk, waardoor er geen goede balans is tussen twee strijdende teams. Extreem lange laadtijden maken het er niet beter op.

SnapMap

De SnapMap verdient nog speciale aandacht. De hoeveelheid content en de bijzonder intuïtieve mapmaker zijn twee vermakelijke toevoegingen op de intenste singleplayermodus. De mapmaker is zo handig dat je binnen no-time al een behoorlijk pittig leveltje Doom in elkaar sleutelt.

Stop je er nog meer tijd en training in, dan is alleen je eigen fantasie een belemmering in wat je wel of niet kan bouwen.

Conclusie

Doom is niet de beste shooter ooit, maar we hebben wel genoten van de game. Van de vele verwijzingen naar het origineel, maar evenzoveel van de belachelijk chaotische gevechten op locaties die het je dun door de broek laten lopen. Doom is gewoon weer Doom, in ietwat modern jasje, en daar zijn we id Software zeer dankbaar voor.

  • Voelt als Doom
  • Belachelijk veel actie
  • Leveldesign
  • Veel herhaling
  • Multiplayer blijft achter
BEOORDELING

Doom is nu verkrijgbaar voor pc, PlayStation 4 en Xbox One. Gamer.nl testte de PS4-versie van de game.

Lees meer over:

Wekelijkse podcast

Wekelijkse podcast
De redactie van NUtech maakt wekelijks een podcast naar aanleiding van het belangrijkste technieuws van die week.
Tip de redactie