Opzouten

Zout. Ooit een waardevol betaalmiddel, tegenwoordig onbeperkt te winnen uit bodem en zee. Alhoewel - onbeperkt? Nu we al ons zout hebben opgestrooid, lijkt het 'Witte Goud' van weleer de status van schaars goed terug te krijgen.

Door Loren Kruseman | ASI Consulting

Hoe voorkomen we nou zo'n zouttekort? Misschien door wat minder zout te eten, dan slaan we 2 vliegen in 1 klap...

Hoe trotseert u de winterse omstandigheden op de weg? Met een ijspegel aan de neus en gevaar voor de broze botten glibberend over het fietspad? Of - met diezelfde ijspegel aan diezelfde neus - krabbend aan de voorruit om vervolgens een recordfile in te slippen? Het zouttekort en de gladde wegen die dat oplevert, maakt het forensen als ons niet makkelijk in deze barre winter.

Met zout hebben we van oudsher al een interessante verhouding. Voordat we ons onderwierpen aan geld en daarmee aan financiële crises en al die andere mooie dingen die geld ons heeft gebracht, gebruikten we zout als betaalmiddel (het woord salaris, waarin sal zout betekent, stamt daar nog van af). Maar het ruilmiddel bleek makkelijk en onbeperkt verkrijgbaar, dus verloor haar waarde.

Drankenindustrie

Toen zijn we zout in grote hoeveelheden in ons eten gaan stoppen. Goed voor de houdbaarheidstermijnen en de drankenindustrie, maar slecht voor onze gezondheid; uit onderzoek blijkt dat jaarlijks 5100 Nederlanders overlijden aan hersen- en hartinfarcten die worden veroorzaakt door teveel zout in het eten.

Tegenwoordig strooien we het ooit zo waardevolle zout kwistig over onze winterse wegen. En nu blijkt het in een strenge winter ineens weer schaars te worden; de prijs is verdubbeld en provincies en gemeenten worden op een zoutloos dieet gezet, omdat aanbieders niet meer kunnen leveren. Met rechtzaken tegen zoutleveranciers tot gevolg, en pijnlijke bots- en valpartijen onder forensen en minder validen.

Tijd om te zien waar het probleem ligt en wie daarbij de schuldige is! Uiteraard is dit de overheid die de zoveelste kritieke maatschappelijke functie uit handen heeft gegeven aan commerciële partijen die niet doen wat van ze verwacht wordt.

Helemaal realistisch is deze zienswijze natuurlijk niet en bovendien niet redelijk. Want hoe anticipeer je als overheid nou op een klimaat dat zich niet aan de afspraken van global-warming houdt!

Bergen zout

Het zou kunnen dat dit probleem zich volgende winters weer voordoet. Maar een veel groter risico is dat we voor de komende jaren een veelvoud aan zout in loodsen 'opzouten' om het probleem te voorkomen, terwijl er geen vlok sneeuw meer valt. Daar zitten we dan met torenhoge bergen zout en dito opslagkosten. Niet erg 'lean', denken de bedrijfskundigen onder ons.

Wel 'lean' is een goede kansberekening maken en naast opslag ook andere mogelijkheden overwegen, zoals voldoende flexibiliteit in de productiecapaciteit om in een strenge winter just-in-time te produceren.

Met enkel het optimaliseren van de bedrijfsvoering zijn we er nog niet, want die staat of valt bij de manier waarop de mensen in hun werk staan. In houding en gedrag binnen de organisatie zijn in dit geval pro-activiteit en flexibiliteit twee eigenschappen die het succes van effectief zoutbeleid voor een groot deel kunnen bepalen.

Domme vraag

Ten slotte loont het om ook eens buiten de gebaande paden te denken. Vaak moet je daarvoor uitgedaagd worden door een buitenstaander die een ogenschijnlijk domme vraag stelt. En soms komt het zomaar vanzelf. Dat zet dat het appèl dat de overheid op ons deed om met keukenzout ons trottoir schoon te houden, ineens in een ander licht.

Zou moedertje overheid dan toch veel geraffineerder zijn dan wij denken, en ons op die manier voor gladde wegen behoeden en tegelijk van onze ongezonde zoutconsumptie afhelpen? Wie weet... Voor nu ben ik in elk geval opgelucht dat een Tunesisch schip echt zeezout heeft geleverd. Mijn weg was vanmorgen op culinaire wijze ijsvrij bereid!

Tip de redactie