Denkwolken, provocatie en evaluatie

De vraag was of ik bij een evaluatie aanwezig wilde zijn. Niet om inhoudelijk mee te denken, maar om te kijken wat er gebeurde, en waarom de evaluaties nooit werden omgezet in concrete verbeterpunten.

Ja, op papier waren er verbeterpunten en - acties zat, maar qua uitvoering gebeurde er he-le-maal niets. En dat terwijl de aanwezigen toch stuk voor stuk enthousiaste, capabele mensen waren! Gek, zou u denken, maar niets is minder waar.

Ik ben er over het algemeen tegen om voor andere mensen te denken, laat staan te spreken, maar hier was dat onvermijdelijk. Hetgeen gezegd werd was niet opvallend of extreem, hetgeen wat níet gezegd werd des te meer. Er waren nog nét geen 'denkwolkjes' als in een stripverhaal te zien, helaas, want dat zou alles wat transparanter maken.

Communicatie?

Terwijl de leidinggevende sprak, werden er blikken gewisseld, wenkbrauwen opgetrokken, er werd gezucht en gesteund, armen werden gekruisd voor de borst en, niet geheel onbelangrijk, er werd veelal achterover geleund, weg van de vergadertafel.

Wanneer er iemand anders sprak, fronste de leidinggevende de wenkbrauwen waarna standaard een 'ja maar' volgde, en een waterval van tips hoe het wél zou kunnen dan wel moeten.

Daarop volgde weer de wenkbrauw-zucht-veelbetekendendeblik-combinatie, waarna weer de 'ja maar het moet zó' volgde. Zelfs ík werd er moe van, en na twee uur 'evalueren' was ik uitgeput. Mijn drang om op de tafel te springen en te schreeuwen "wat willen jullie nou écht zeggen?" bedwong ik nog maar op het nippertje.

Naderhand kreeg ik, vol verbazing, notulen toegestuurd waarin de hele bijeenkomst als een zakelijke, efficiënte en gemoedelijke situatie werd omschreven.

Provoceren

In overleg met de leidinggevende heb ik míjn notulen van de bijeenkomst geschreven. Ik heb mijn eigen interpretatie van wenkbrauwen, zuchten en blikken genoemd, 'denkwolkjes' ingevuld en een ietwat aangedikte versie van de situatie omschreven. Provoceren werkt soms best goed, vooral als het gebeurt door een buitenstaander als ik.

Mijn versie van de notulen werd uitgedeeld, ter plaatse gelezen en na een hoop 'tsss' en 'grmpf' heeft elke aanwezige aangegeven of ik het bij het juiste eind had (soms) of helemaal verkeerd (vaak). Het resultaat was verbluffend: men vertelde wat men écht wilde zeggen en de boodschap paste bij de non-verbale communicatie. Er werd gepraat, en nu echt, er werd dus... geëvalueerd.

Zij blij, en ik ook. Want eerlijk; doen alsof je voor een ander kunt denken is soms heerlijk, als buitenstaander

Sanne Nuij van Arnhem is directeur/ eigenaar van Plan T, een adviesbureau voor verandermanagement. Plan T biedt ook trainingen op het gebied van creativiteit en communicatie voor bedrijven én particulieren, alsmede coachingstrajecten.Voor meer informatie: www.plan-t.nl

Tip de redactie