Vlieg er eens uit

Op weg naar een korte zomerconferentie op het Italiaanse eiland Sardinië. Ik vlieg met Ryanair. Voor 69 euro heen en terug! Hoe is het in vredesnaam mogelijk, vroeg ik me af, dat dit soort maatschappijen dat klaarspelen? Daar moet toch dik geld bij?

Door Mechtild Alferink | ASI Consulting

Kort daarna kreeg ik antwoord. In het toestel zat ik naast een student die iets met marketing studeerde. Hij had een scriptie geschreven over deze zogenaamde prijsvechters. Kijk om je heen, zei hij, wat zie je?

Ik zag een tamelijk representatieve doorsnee van de bevolking enigszins verveeld in hun stoelen hangen, maar verder zag ik niets bijzonders.

Dit toestel, ging hij verder, heeft meer stoelen dan vergelijkbare toestellen van andere maatschappijen, dus daardoor wordt de prijs per stoel voordeliger. Ze besparen op ruimte doordat er minder toiletten zijn. Ook hun keuken is veel kleiner dan bij vergelijkbare toestellen. Dat kan omdat ze geen uitgebreide maaltijden serveren, zoals andere maatschappijen. Ook een besparing.

Militair vliegveld
Naar de populaire bestemmingen binnen Europa vliegen ze soms wel viermaal per dag op en neer. Ze zitten praktisch altijd helemaal vol, dus reken maar uit. Ze vliegen op goedkope luchthavens. Waar wij vandaan vertrokken zijn, was een afgedankt militair vliegveld. De kosten daar zijn veel en veel lager dan die van bijvoorbeeld Schiphol of Frankfurt. De volgende besparing.

Heb je wel eens bedacht wat dit soort vliegmaatschappijen betekenen voor de regio waarin zo’n opgedoekte militaire basis ligt? Dat is gigantisch. Ze trekken allerlei business aan en geven een enorme boost aan de locale infrastructuur en de werkgelegenheid.

Partnerships
Dan heb je ook nog de plaatselijke hotels, autoverhuurders en touroperators. Die profiteren allemaal geweldig mee van de toeristenlawine die op gang komt dankzij onze prijsknokker. Die zijn best bereid om wat percentjes aan Ryanair af te staan voor lucratieve partnerships en andere deals. En inchecken doe je via het Internet, dus daar hoeven ze niet allemaal kostbaar personeel voor in te huren.

Dus zó doen ze dat. Dat vliegen is voor hen misschien wel bijzaak. Dat gebruiken ze alleen om met andere zaken geld te kunnen verdienen. Zo groeien zij in een tijd dat de gevestigde bedrijven megaverliezen leiden. In de media lezen we over massaontslagen en zien we KLM-piloten die “vrijwillig” koffie serveren of als hulpje werkzaam in de hangar.

Publiciteitsstunt
Op de bestemming aangekomen, las ik in de krant dat Ryanair overweegt om staanplaatsen te maken in vliegtuigen en om passagiers te laten betalen voor het toilet. Ook zijn ze bezig het aantal bestemmingen uit te breiden. Een paar dagen later las ik in een kranteninterview met de huidige baas van Ryanair dat dat van die staanplaatsen een publiciteitsstunt was. “Allemaal free publicity” die ons geen cent kost.

Kennelijk hebben ze een paar jaar geleden bij Ryanair de moed gehad om outside the box te denken. De ‘box’ was: vliegen is duur, vliegmaatschappijen zijn vooral verbonden met grote dure luchthavens, er horen allerlei maaltijden, versnaperingen en andere voorzieningen bij, passagiers is het vooral te doen om de aanwezigheid van voldoende toiletten en een grote hoeveelheid vriendelijk glimlachende stewardessen die voortdurend lekkernijen rondbrengen.

De grootste
Maar dat blijkt dus allemaal niet het geval te zijn. Mensen willen vooral goedkoop, veilig en snel van A naar B. Achteraf lijkt het zo gemakkelijk, maar kennelijk was geen van de bestaande maatschappijen op hetzelfde idee gekomen. Het verlaten van de platgetreden paden heeft Ryanair geen windeieren gelegd. “In 2012 zijn wij de grootste van Europa!”, zegt de directeur in het interview.

Wanneer we na de landing uitrijden naar de gate, worden we opgeschrikt door hoorngeschal. Uit de luidsprekers schalt in een dik Iers accent: "Gefeliciteerd, alweer een Ryanairvlucht die op tijd is geland! Dat geldt voor meer dan 90% van onze vluchten! Daarmee zijn wij de beste van Europa!”

De moraal van het verhaal?
Probeer altijd buiten de boxen te blijven denken, probeer altijd weer terug te gaan naar de basis en je af te vragen: waar was het om begonnen? De rest is poespas die je in tijden van nood naar beneden dreigt te zuigen.

Mechtild Alferink is Senior Consultance bij ASI Consulting

 

Tip de redactie