AMSTERDAM - Wende Snijders (31) brak door als chansonnière en is dit vijf jaar lang 'met veel plezier en dankbaarheid' geweest. Maar nu is het tijd voor verandering.

Bekijk de clipprimeur van Roses In June

Op haar nieuwe album, No.9, laat Wende een andere kant van zichzelf zien. ''De omslag lijkt abrupt, maar ik heb al van kinds af aan een enorme expirimenteerdrift.''

Je staat bekend om je Franstalige albums en nu is daar No 9, gezongen in het Engels. Waarom heb je deze stap gezet?
''Dat is gek genoeg de eerste vraag die No.9 oproept. Terwijl het voor mij een stap is waar ik wel over heb nagedacht, maar ook niet teveel zwaarte aan geef. Op de Academie voor Kleinkunst was ik conceptmatig bezig met chansons. Dit bleek succesvol en zodoende werd ik 'chansonnière'.’’

‘’Zo'n label wordt vervolgens massaal overgenomen. In die zin is het met me aan de haal gegaan. Artiesten worden snel in hokjes geduwd, maar wat mij betreft is het allermooiste aan het vak de ongelimiteerde creativiteit die het met zich meebrengt.’’

‘’Het prettige aan de Engelse taal vind ik mijn beperkte vocabulaire. Daardoor ga ik sneller naar de essentie van mijn gevoel, wat ik als zeer helder ervaar.''

Je omschrijft No.9 zelf als een uiting van experimenteerdrift. Kun je dat uitleggen?
''Nu ik uit het chansonkader ben gestapt, heb ik meer bewegingsvrijheid. Het nieuwe geluid, losjes geïnspireerd op de singer-songwriter-traditie, blues en folk, kan op sommigen radicaal overkomen, maar deze omslag vind bij mij al tweeënhalf jaar plaats.’’

‘’Zo'n muzikale groei kan ik met veel bombarie aankondigen, maar liever dóe ik zoiets gewoon. Op No.9 wilde ik de kern blootleggen: wild, simpel, prozaïsch, gestript van franje.’’

‘’Ik heb gitaar leren spelen en de liedjes geschreven en gecomponeerd, samen met Jan van Eerd. In feite ben ik bezig met het opbouwen van mijn eigen oeuvre. Dat voelt goed.''

Intrigerende titel trouwens, No.9. Daar moet haast wel een speciale betekenis achter zitten.
''Ik ben ooit bij een handlezer geweest en zij vertelde me dat nummer negen heel prominent aanwezig is in mijn leven. Dat vond ik ontzettend mysterieus en fascinerend. Voor mij staat No.9 voor vuur, eenzaamheid en verbinding zoeken.’’

‘’Het overlijden van mijn vader heeft me bewuster gemaakt van het gegeven dat we moeten leren omgaan met eenzaamheid, zonder er depressief of overweldigd door te raken. Dat is de strijd die we in de kern allemaal voeren, denk ik.''

Voor dit album heb je veel gereisd om inspiratie op te doen. Vertaal je die ervaringen dan ook naar muziek?
''Ja, door alle zintuigen open te zetten en de indrukken volledig te absorberen. Het nummer 'New York Passing By' is tot stand gekomen toen ik daar tien dagen was, waarvan ik er acht ziek in mijn hotelkamer doorbracht.’’

‘’Je kunt dan niets anders doen dan nadenken en voelen. Ik heb mijn gitaar gepakt en het nummer diende zich vanzelf aan. Sowieso heb ik geen ritueel bij het componeren. In die zin ben ik methodeloos. Wat eigenlijk óók een methode is, haha, maar ik probeer vaste gewoontes te vermijden.''

Welk nummer van No.9 raakt je persoonlijk het meest?
''Ze zijn stuk voor stuk belangrijk, maar 'Hey' is extra dierbaar. Het staat niet voor niets op nummer negen van de tracklist. Verder zijn 'Roses In June' en 'Sunday Morning' ook favorieten, hoewel ik uiteindelijk alle nummers omarm.''

Bestaat er eigenlijk zoiets als een ultieme Wende-plaat, of moet die nog komen?
''Het maken van muziek is voor mij het cumulatief van een fase in mijn leven: ieder album is een ultiem Wende-moment en aan het einde van mijn leven heb ik, hopelijk, een overzichtelijk ouvre. Elke plaat geeft uiting aan een bepaalde levensfase die ik doormaak.''

Je geeft jezelf behoorlijk bloot in je muziek, op het podium en in interviews. In welke mate bewaak je je privacy?
''Door niet over mijn privéleven te praten. Het publiek heeft geen idee hoe het is gesteld met mijn liefdesleven, op welke partij ik stem of welke pizza ik het lekkerst vind. Ik ben op het podium een geconcentreerde, uitvergrote versie van mezelf.’’

‘’Creativiteit komt het best tot z'n recht als je je vrij voelt, maar je moet ook niet op het podium gaan staan en het publiek achterlaten met het gevoel 'sjezus, die kan beter in therapie gaan.' Het gaat om de balans tussen intimiteit en beheersing.''

Wat kunnen we van je aankomende tour verwachten?
''Het totaalplaatje is nog niet helemaal rond, maar ik barst van de ideeën en wil, zoals altijd, een coherent geheel waarin alles klopt en samenkomt.’’

‘’Ik denk in detail: tijdens mijn eerste tour wilde ik per se een rood jurkje aan. Nu ben ik bezig met zwart/wit en dat gruizige, bluesy gevoel van No.9, dus dat zal zeker z'n weerslag hebben. Uiteindelijk wil ik dat mensen de zaal met een bepaald gevoel verlaten. Welke dat is, maakt me niet uit. Als het maar geen onverschilligheid is. Dat nooít.''

Meer weten over Wende? Kijk op NLtracks