Ilse DeLange houdt het niet droog in Gelredome

ARNHEM - Zangeres Ilse DeLange worstelde er vrijdagavond mee om niet in tranen uit te barsten tijdens haar concert in het Gelredome, dat ze opdroeg aan haar onlangs overleden vader.

Ilse DeLange in Gelredome Fotoserie

Het was een emotioneel zwaar jaar voor Ilse DeLange, zoals uitgebreid in de media belicht is. De ziekte van haar vader en zijn overlijden dit jaar zijn veelvuldig besproken door de zangeres en vormde tevens de basis voor drie liedjes op haar nieuwe album Eye Of The Hurricane. De drie pijlers onder het album, noemde ze het.

Het album waar DeLange aanvankelijk aan werkte werd opgeschort en haar concert in het Gelredome werd uitgesteld. Aanvankelijk zou DeLange overigens twee shows geven in Arnhem, maar het tweede optreden werd afgelast. Vrijdagavond wordt pijnlijk duidelijk waarom: er zijn veel te weinig kaarten verkocht.

Mensen die kaarten hadden gekocht voor het optreden van 15 september konden er vrijdag nog makkelijk bij en kregen toegang tot een intieme aftershow naderhand. Minder dan de helft van het Gelredome was gevuld en het podium stond zelfs halverwege de evenementenhal. Vorig jaar wist ze de zaal nog makkelijk te vullen.

Wankel

DeLange laat zich er echter niet door uit het veld slaan en geeft een volwaardige show, zoals de fans van haar gewend zijn. Toch zien we DeLange niet volledig in topvorm. Vocaal is ze wat wankel, vooral in de eerste helft van het concert en tijdens de toegift, terwijl ze ook het publiek gedurende het eerste uur niet helemaal meekrijgt.

Dat slaat volledig om na een akoestisch intermezzo op een klein podiumpje aan het uiteinde van de catwalk (met een gastrol voor Douwe Bob). Tijdens dit gedeelte van de show brengen DeLange en haar band een zeer fraaie en geëmotioneerde uitvoering van I Still Cry, dat in het licht van recente gebeurtenissen persoonlijker dan ooit aanvoelt.

Zwaartepunt

De Almelose heeft er sowieso moeite mee haar emoties in bedwang te houden wanneer ze het over haar vader heeft. Ze spreekt vol liefde over hem en het over hem geschreven liedje Time Will Have To Wait vormt het zwaartepunt in het concert. Tijdens het eveneens nieuwe slotnummer We Are One houdt ze het niet droog.

Terwijl DeLange een biggelend traantje wegpinkt, krijgt ze een staande ovatie van het publiek. Het is zeer ongebruikelijk dat de kwetsbaarheid van een artiest, zeker van dit formaat, zo zichtbaar is tijdens een concert. Het is ontroerend en reduceert een matige eerste helft, een bijdrage van Douwe Bob en haar veel te hoge hakken tot louter bijzaken.