Zanger Dexys Midnight Runners herinnert jaren tachtig amper

AMSTERDAM - Zanger Kevin Rowland van Dexys Midnight Runners zegt zich maar weinig te kunnen herinneren van zijn aanvankelijke succes in de jaren tachtig, met hits als Geno en Come On Eileen. 

Foto:  Wenn.com

Op 7 augustus is het exact dertig jaar geleden dat Come On Eileen van Dexys Midnight Runners op nummer 1 stond in Groot-Brittannië, al zegt frontman Kevin Rowland nog maar weinig herinneringen te hebben aan de vroege jaren tachtig. "Ik denk er nooit meer over na", bromt Rowland, die naderhand lange tijd kampte met een drugsverslaving.

Come On Eileen geldt weliswaar als één van de grootste en meest memorabele hits van de jaren tachtig, maar Rowland beweert dat hij slechts een doorgeefluik is van muziek die hem van bovenaf wordt ingegeven. "De muziek komt van God", beweert de zanger. "Ik ga niet met de eer strijken daarvoor."

Met andere succesvolle bands uit dat decennium heeft Rowland weinig op. De Keltische en soulinvloeden van Dexys Midnight Runners hadden dan ook weinig te maken met punk en new wave. "Wij zijn een op zichzelf staande entiteit", zegt hij. "Ik voel me niet verwant aan groepen uit die tijd. Wij waren niet zoals de rest, vind ik."

Doorstart

Recentelijk maakte Dexys Midnight Runners een doorstart onder de ingekorte bandnaam Dexys, waarvan behalve Rowland ook oud-leden Mick Talbot, Pete Williams en Jim Paterson deel uitmaken. Aangevuld met een handvol nieuwe muzikanten maakte Dexys het nieuwe album One Day I’m Going To Soar.

Dexys - Incapable Of Love (Live @ Later With Jools Holland, 2012)

Hoewel dit het eerste nieuwe album van de band in 27 jaar tijd is, dateren een aantal nummers nog uit de periode waarin Dexys Midnight Runners aanvankelijk succesvol was. "Sommige nummers schreef ik al in de jaren tachtig", aldus Rowland. "Maar aan het einde van dat decennium was ik meer geïnteresseerd in elektronische muziek."

Niks

In 1988 werden acidhouse en rave populair in Groot-Brittannië en Rowland speelde met het idee daar op in te springen. Het kwam er echter nooit van en een aantal nummers bewaarde hij voor One Day I’m Going To Soar, bijna een kwart eeuw later. "Als we dit album eerder hadden gemaakt, was het niks geworden", denkt Rowland.

"Ik was er persoonlijk nog niet klaar voor", vervolgt hij. "Het voelde niet goed om het eerder te doen. Het stond in de sterren geschreven. Ik had het op een eerder moment niet naar tevredenheid kunnen voltooien. Vocaal was ik ook niet sterk genoeg."