G3’s scheurende gitaristen doen oren bloeden

AMSTERDAM – Gitaarhelden bestaan nog wel degelijk en ze verzamelden zich op vrijdagavond in de Heineken Music Hall om de liefhebber te trakteren op een avond vol instrumentaal geweld.

Optreden G3 in Heineken Music Hall Fotoserie

G3 is het geesteskind van gitaarvirtuoos Joe Satriani, waarbij hij zich op tournee vergezelt met twee andere niet onaardig spelende gitaristen. Het is een ritueel wat vaak voorbij komt in de Verenigde Staten, maar in mindere mate in Europa.

Nu werd het dus weer eens tijd voor dat continent. G3 toert het hele jaar door met verschillende line-ups door de hele wereld, met uitzondering van de Verenigde Staten. De start van de Europese tournee was in Amsterdam, waar de Heineken Music Hall zich vulde met echte gitaarfreaks.

Het lijkt bijna een gegeven dat Steve Vai altijd meegaat en dat is nu niet anders. Degene die zich nieuweling mag noemen is Steve Morse, nota bene een gitarist die al naam aan het maken was toen die andere twee nog op hun kamertjes aan het oefenen waren.

Iedereen krijgt keurig vijftig minuten speeltijd en het programma wordt heel netjes gevolgd. Al die gitaarnoten precies in zo’n tijdsbestek krijgen is al een prestatie op zich.

Steve Morse

Morse mag het gitaarfestijn openen. De van Deep Purple bekende gitarist heeft een immense discografie op zijn naam, onder meer als solo-artiest onder de naam Steve Morse Band.  Slechts één keer wordt er geklapt bij de inzet van een nummer, wat de onbekendheid van zijn solo-uitstapjes duidelijk maakt.

Maar de set was wel zeer onderhoudend en erg gevarieerd, waarbij het naast scheurende rock niet gek is om country, funk, akoustisch, of klassiek voorbij te horen komen. Het zuivere gitaarspel maakte het optreden af. Een muzikaal en visueel rustige openingsact, maar vooral interessant om Morse eens zonder zijn bekende bandmaten te horen.

Steve Vai

Vai treedt voor het eerst sinds tijden weer eens aan zonder poespas. De laatste jaren werd hij voornamelijk vergezeld door klassieke instrumentalisten, dit keer krijgt het publiek een ouderwetse rockshow voorgeschoteld. De routineuze set, met onder meer Animal en Tender Surrender, is hem daarbij vergeven. Wel heeft Amsterdam de primeur van een nieuw nummer: een stampende ‘classic’ Vai-track.

Als gitaarspeler blijft Vai op eenzame hoogte staan, maar zijn fysieke fratsen blijven dit keer op een minimum. Dan nog blijft het gemak waarmee hij met zijn ledematen over het fretbord vliegt ongelofelijk om te zien. Het spelplezier maakt dat zijn optreden ook voor de meest negatieve zuurpruim te genieten valt. Wel een minpunt: publieksfavoriet en ballade For the Love of God diende als afsluiter, maar een steviger slot was wenselijker geweest.

Joe Satriani

Satriani dient zich al vrij snel aan na een korte ombouwpauze en is meteen de enige gitarist die moeite doet het publiek op te zwepen. Dat lukt meteen. De handen gaan collectief de lucht in en de gespeelde gitaarmelodieën worden meegezongen.

Ook deze set staat vol met gouwe ouwen, met hooguit het nieuwere Dream Some als verrassing. Maar Satch Boogie en Flying in a Blue Dream kunnen natuurlijk niet ontbreken. Het lijkt logisch dat zulke songs na al die jaren vlekkeloos gespeeld worden, maar het moet toch maar elke keer weer waar gemaakt worden én met enthousiasme. Dat doet Satriani dan ook deze avond.

Jam

Voor de toegift kwamen Morse en Vai het podium opstappen om traditioneel een drietal covers te spelen. Dit dient vooral als excuus om onderling de meest virtuoze solo’s uit te wisselen. Voor het eerst in de G3-geschiedenis werd You Really Got Me van The Kinks gespeeld.

Morse staat er een beetje bij, want Satriani en Vai zijn samen inmiddels een geoliede machine. Kwestie van gewenning tijdens zo’n eerste show natuurlijk, en zijn gitaarspel sloot wel keurig aan. Middels White Room van Cream en Neal Young’s Rockin’ in a Free World kwam er een einde aan het gitaargeweld.