Gebroken rug kan Ren Harvieu niet stoppen

AMSTERDAM - Binnen een paar maanden was het eerste album van de Britse zangeres Ren Harvieu opgenomen, maar toen brak ze haar rug. "Als ik naar mijn eigen cd luisterde, werd ik gewoon kwaad", vertelt Harvieu.

Al in haar tienerjaren deed Harvieu mee aan verschillende talentenjachten, zonder veel succes. Maar na een aantal demo’s op MySpace te hebben gezet, had ze al snel een uitnodiging van manager Paul Harrison in de bus om het nummer Through The Night in een echte studio op te komen nemen. In mei 2011 nam ze haar gelijknamige debuutalbum op.

Maar nog voor het daadwerkelijk werd uitgebracht, sloeg het noodlot toe. Een acrobatische stunt van één van haar vrienden eindigde op Harvieu’s rug, die daardoor brak en de veelbelovende zangeres half verlamd achterliet. "Ik kon me niet meer bewegen," vertelt Harvieu, "mijn hele onderlichaam, niets."

"Ik dacht dat het allemaal voorbij was. En ergens verbaasde me dat niet eens. Het viel allemaal op zijn plek. Alles ging zo goed dat ik wist dat het te mooi was om waar te zijn. Er moest wel iets gebeuren waardoor het allemaal toch niet doorging." Ze onderging een operatie van veertien uur en spendeerde weken in het ziekenhuis.

De dokteren gaven haar weinig hoop op revalidatie, maar na twee maanden veranderde er iets. "Op een gegeven moment was mijn zus mijn voeten aan het masseren en toen begon ik opeens met mijn tenen te wiebelen", aldus Harvieu. "Mijn zus trok haar handen weg en we keken elkaar aan: mijn voeten hadden bewogen!"

"We wisten allebei niet wat we moesten doen. Het was een heel emotioneel moment." Het was een belangrijk omslagpunt voor de zangeres. "Er brak iets in me en ik bedacht me toen dat ik me hier niet door zou laten verslaan. Ik ging niet de rest van mijn leven in een rolstoel doorbrengen."

Visualiseren

"Ik kon me nog steeds niet bewegen, dus ik besteedde uren per dag aan het visualiseren dat ik weer kon lopen, rennen, dansen en alles dat ik altijd had kunnen doen. Vanaf dat moment was ik ervan overtuigd dat ik het ziekenhuis lopend zou verlaten."

Toen de chirurg na tweeënhalve maand weer langs kwam, stond hem een verrassing te wachten. "Ik kon me toen alweer bewegen," herinnert Harvieu zich, "maar dat wist hij niet. Hij vroeg me met een bezorgd gezicht of er misschien nog enige verbetering was opgetreden. Ik lag in mijn bed en begon fietsbewegingen te maken met mijn benen."

Superheld

"Hij keek alsof hij bijna flauwviel. Hij kon geen woord meer uitbrengen en kon het gewoon niet geloven. Het was een geweldig moment. Hij was mijn superheld omdat hij me weer opgelapt had en het was heerlijk om dat te kunnen doen." Lichamelijk ging het steeds beter met Harvieu, maar het zou nog even duren voor ze haar carrière weer kon oppakken.

"Ik heb een hele tijd niet meer aan muziek willen denken. Het was gewoon te pijnlijk. Alles was steeds zo makkelijk gegaan en nu dit. Mijn eigen cd heb ik maandenlang niet meer geluisterd, tot ik hem op een gegeven moment weer opzette en dacht ‘hm, niet slecht, Ren.’"