Vervolg zwetend weekendje jazz in Ahoy

ROTTERDAM - Het is flink warm en traditioneel druk. De zaterdag is misschien wel de best bezochte dag van North Sea Jazz. Rotterdam maakt zich op voor het vervolg van een zwetend weekendje jazz en aanverwante stijlen.

North Sea Jazz: zaterdag Fotoserie

Een sterk aan jazz verbonden genre is afrobeat. De marginale invloed van Amerikaanse jazz op het Afrikaans continent is hét bewijs van de universele muzikale taal die jazz spreekt. Seun Kuti, zoon van Fela, speelt met zijn vaders oude band Egypt 80 een maatschappelijk betrokken repertoire.

Bloed kruipt waar het niet gaan kan. Olie, corruptie: Kuti vat het samen in een swingend geheel waarbij de blazers ritmisch even veel te zeggen hebben als een bassist of percussionist.

Hij is een showman, in zijn onberispelijke outfit en dito moves, die hij nu en dan spiegelt aan zijn twee dansende prinsessen. Het zal waarschijnlijk de benauwende hitte zijn die ervoor zorgt dat men niet en masse danst.

Esperanza Spalding

Dansen is niet altijd de leidraad. Op de een of andere manier werkt het vaak om, al is het maar een klein artefact, iets creatiefs met het podium te doen.

Bij Esperanza Spalding staat er een ghettoblaster van vier meter breed voor de blazerssectie. Radio Music Society, heet haar show – vandaar. Met een elfkoppige band voert ze het publiek langs haar laatste werk.

Ze schrijft bijna alles zelf, maar een van de hoogtepunten is toch Michael Jacksons I Can’t Help It. Ze gooit er wel een Spalding-arrangement tegenaan, vol muzikale variatie en transities. Soms wordt dat wat vermoeiend, maar het genie van Spalding staat steeds buiten kijf. Net als haar bijzondere talent in zang en, een zeldzame combi, op contrabas.

James Morrison

NSJ boekt altijd enkele talentvolle namen die een breder publiek moeten trekken. Namen die zich bewegen op de ijsschotsen die ooit vastgeklonken zaten aan het gebergte van jazz, soul en blues. Maar James Morrisons ijsschots komt uit heel andere contreien dan de jazz. Wel past hij in de tendens singer-songwriters te programmeren.

Goeie stem, goeie songs. Hits en huilende meisjes. Zichzelf op gitaar begeleidend lukt het hem zijn energie op de grootste, niet helemaal gevulde zaal van het festival over te brengen. En, dat moet gezegd, zijn achtergrondzangeressen hadden bij menig soulband niet misstaan.

George Benson

Dan begint de regen. Terwijl de hemel zich buiten opent is het tijd voor R&B-legende George Benson, inmiddels een oudgediende op North Sea Jazz. Er is bij hem dan ook een zekere succesgarantie. Zoals wanneer hij zijn gitaarsolo´s meezingt.

Daarnaast: hij heeft veel hits, en speelt hij ze graag, van Love x Love tot Give Me The Night. Dit tot groot genoegen van het publiek. Hoewel Benson af en toe wel erg veel glijdt en de stortvloed aan ballads niet onderdoet voor het weer buiten, kan over hem niet gezegd worden dat zijn zang of gitaarspel gekunsteld is.

Alles is gemeend. Van de eerste tot de laatste noot ziet hij eruit of-ie in huilen uit kan barsten. Maar alles staat, stevig en met schwung, zoals alle goede R&B uit de jaren zeventig en tachtig.

Robert Cray Band

Een andere bekende naam uit vroegere tijden is Robert Cray. Hoewel deze zanger en gitartist enkele eminente pophits gehad heeft, is hij vooral een begenadigd bluesmuzikant.

Voor een halfleeg gestroomde Nile blijken zijn huzarenstukjes te bestaan uit traag dobberende gitaarblues. Zijn band lijkt daar ook het meest op afgestemd.

Vooral aan toetsenist Jim Pugh heeft hij een goeie. Pugh aast bescheiden op de ruimtes die Cray openlaat, en vult ze in met subtiele licks en, zeker in de langzame blues, fijne solo’s. Toch blijft Cray baas boven baas. Een mooie afsluiter, al had een intiemere zaal misschien beter gepast. Je moet toch met z´n allen die nacht weer in.

Bird

De nacht is van Bird, de plek voor de afterparty van North Sea Jazz. Macy Gray draait plaatjes, saxofonist en vocalist Soweto Kinch leidt in de andere zaal de jamsessie. Waar voorgaande jaren het stijve Hiltonhotel daarvoor plek bood, lijkt de jonge, dynamische jazzscene een nieuw onderkomen gevonden te hebben. Sea Jazz duurt weer een weekend, en niet drie avonden.