Sting klaart de klus op routine in Ziggo Dome

AMSTERDAM - Er zijn maar weinig artiesten die zoveel hits uit de mouw kunnen schudden als Sting. De gefortuneerde Engelsman zet er in de Ziggo Dome doodleuk drie op een rij en opent dan ook met een indrukwekkend rijtje klassiekers.

Sting in Ziggo Dome Fotoserie

Binnenkomen met wereldberoemde nummers als Englishman in New York en Every Little Thing She Does Is Magic, dat kan lang niet iedere popmuzikant die de komende maanden de Ziggo Dome aandoet nazeggen. Na het juichend ontvangen, maar eigenlijk nog niet al te best gezongen openingssalvo, heeft Sting even tijd nodig om echt op stoom te komen.

Zijn stembanden moeten hoorbaar eerst warm draaien en de minder bekende broeders op de setlist bezorgen het publiek een onvermijdelijk indutmomentje. Bovendien moet ook Sting, na een geslaagde reünie met The Police inmiddels weer solo onderweg, wennen aan de kersverse Ziggo Dome.

Net als zijn publiek nog moet wennen, na even eerder onaangenaam verrast te zijn door de enorme rijen voor de deur en een coverband die pal naast de rij hits van The Police op volle geluidssterkte speelt. Een cadeau waar lang niet iedereen blij mee is. Ook de intense drukte op de arenavloer voelt niet echt lekker; daar hadden wel wat minder plaatsen kunnen worden verkocht.

Gordijnen

Maar wie vanavond vooraan staat of een zitplaats heeft, plekken die in de Ziggo Dome vrijwel allemaal uitstekend zicht bieden, heeft geluk, want dit optreden draait om details. Sting heeft geen vuurwerk meegenomen en geen grote schermen laten neer zetten. Hij staat met zijn band doodleuk voor chique gordijnen te spelen.

Dat is wat karig in een zaal die in alles uitstraalt klaar te willen zijn voor grote producties en memorabele momenten. Zulke momenten blijven uit, vooral door toedoen van Sting zelf. In zijn spaarzame praatjes tussendoor blijft hij liever nuchter en laat zich niet verleiden tot een liefdesverklaring aan de Ziggo Dome en de duizenden toeschouwers.

Gemakzuchtig

Een paar dansjes, enkele armgebaren en verder weinig gekkigheid; dat is Sting in de Ziggo Dome. Hij staat er alsof het hem geen moeite kost, alsof hij thuis op zijn landgoed staat te spelen in plaats van in de grootste Nederlandse concertzaal ooit. Dat het hem makkelijk afgaat is te horen aan de net te gemakzuchtige versie van Every Breathe You Take.

In een hoger tempo weet het nummer helemaal niet te ontroeren. Nee, dan liever Roxanne, wel een klassieker op de setlist die voor kippenvel zorgt. Al is het maar vanwege die ene wereldberoemde uithaal, die een dag later nog niet uit de hersenpan is te branden. Sting is amper te betrappen op zweet op zijn voorhoofd.

Passie

Maar het echte zweet in de zaal staat op de voorhoofden van zijn geweldige medemuzikanten, die vanavond nummers als Demolition Man en de ballade Fields Of Gold naar een beduidend hoger niveau tillen. Al is het alleen maar omdat zijn muzikanten ieder moment de passie uitstralen die Sting ook wel heeft, maar toch niet het hele concert toont.

Op routine klaart Sting de klus, duizenden fans enthousiast makend zonder zich ook maar een tel te hoeven uitsloven. Gelukkig zijn de bijdrages van zijn zeer ervaren muzikanten verbluffend goed te horen, dankzij het sterke geluid in deze zaal. Dat staat weliswaar behoorlijk hard, maar het resultaat mag er wezen nu werkelijk iedere noot is te ontcijferen.