Nas trakteert Amsterdams publiek op tijdreis

AMSTERDAM - Nog geen twee weken na het optreden van hiphophelden Jay-Z en Kanye West in het Gelredome is het nu de beurt aan Nas om zich te bewijzen tegenover het Nederlandse volk.

Foto:  EPA

Nas is in commercieel opzicht misschien een stuk minder voortvarend dan Jay-Z en Kanye West, maar qua status en impact doen de heren niet onder voor elkaar. De Amerikaanse rapper Nasir Jones is de aankomende zomer druk met de Europese tournee ter promotie van zijn nieuwste plaat Life Is Good.
 

Kijkend naar de lijst met locaties en venues wordt duidelijk dat Nas nog niet gepromoveerd is naar het formaat arena’s en voetbalstadions. De meeste zalen waar hij en zijn band de komende paar weken optreden zijn vergelijkbaar met de Paradiso, de Melkweg en in het uiterste geval een Heineken Music Hall.

Waar Jay-Z de afgelopen jaren koos voor een grootse en flitsende aanpak is Nas gewoon zichzelf gebleven. Zijn muziek is daar het beste voorbeeld van; zo staat het nieuwe album in het kader van zijn huidige kijk op het leven. De dansnummers over vrouwen, geld en andere materiële zaken zijn verleden tijd.

Volwassenheid

Maar dat wil nog niet zeggen dat The Don, zoals zijn nieuwe bijnaam luidt, geen dansbare muziek maakt. Integendeel. De zoon van een jazz- en bluesmuzikant laat liever een zekere volwassenheid doorschemeren. De materie moet in zijn ogen te matchen zijn met de levensfase waarin hij zich op dat moment bevindt.

Bijgestaan door een zevenkoppige band begint Nas, in een uitverkochte Melkweg, aan een tijdreis door de verschillende fases in zijn leven. De show wordt geopend met het destijds, in hiphopkringen, controversiële Hip Hop is Dead. De band is goed, al doet de instrumentatie zelden recht aan de boombapproducties van grootheden als DJ Premier, Pete Rock en Large Professor.

Esthetisch

Het opkomen met enkel een dj is esthetisch gezien misschien niet het meest wenselijke, maar in dit geval zou het geluid in de zaal daar wel baat bij hebben gehad. In rap tempo vliegt Nas door het Illmatic-gedeelte van de avond; een plaat die volgens velen gezien wordt als de beste hiphopplaat ooit gemaakt.

Beginnend met N.Y. State Of Mind en eindigend met Life’s a Bitch worden alle dertigplussers in de zaal tijdelijk getransporteerd naar hun jeugd. Vooral dit jaren negentig-repertoire maakt veel los bij het aanwezige publiek; lyrics worden volop meegezonden en Nas laat het woord dan ook meerdere malen over aan het publiek.

Stemming

Na Illmatic breekt de It Was Written-periode aan. Nummers als The Message, Street Dreams en de megahit If I Ruled The World houden de stemming er in. De avond lijkt bijna een chronologische tour langs de verschillende mijlpalen uit de carrière van Nas.

Gelukkig maakt de inmiddels 38-jarige vader regelmatig gebruik van een korte fast-forward naar 2012. Zo voert hij na de It Was Written-set zijn nieuwe single Daughters op als ode aan alle vaders met een dochter. De tijdreis wordt vervolgt met een korte flashback naar 2002 voor zijn hit I Can.

Knallers

Vanaf dat moment zegt Nas de chronologie vaarwel en sprint hij gedurende de rest van de show heen en weer op zijn eigen tijdslijn. De albums Nastradamus, God’s Son en Hip Hop Is Dead komen allemaal maar kort aan bod. Het laatste kwartier is gevuld met een explosie aan energieke knallers.

Op het soulvolle You’re Da Man na, volgt een aaneenschakelijk van zware beats. Maar het energieke hoogtepunt komt bij de opvoering van Got Ur Self A Gun en Made U Look. Echter wordt juist bij deze nummers duidelijk hoe slecht en opgeblazen het geluid is. Nas eindigt de show met zijn gebruikelijke toegift, One Mic.