Ani DiFranco geen perfectionist

HAAREN – Naast haar politieke en maatschappelijke statements staat Ani DiFranco vooral ook bekend als de vrouw die het ene na het andere album uitbrengt. "Ik ben het tegenovergestelde van een perfectionist", vertelt ze.

De zangeres voegde recentlijk ¿Which Side Are You On? toe aan haar oeuvre. "Mijn nieuwe album heb ik in plaats van een kerstkaart naar mijn familie en een aantal vrienden gestuurd. Van hen heb ik alleen maar positieve reacties gekregen. Dat geeft me een goed gevoel. Wat mijn fans ervan vinden, weet ik niet."

"Ik lees niet op internet wat mensen over mij of mijn werk schrijven. Het is niet dat het me niet kan schelen. Het is meer dat het me te veel kan schelen. Jaren geleden las ik al die dingen wel en het viel me zwaar. Als iets me dwars zit, wil ik erop reageren en dan kom je in een neerwaartse spiraal. Ik realiseerde me dat dat niet gezond is."

"Dat is een raad die meer artiesten van me zouden moeten aannemen, denk ik. Op het moment dat ik dat besloot, stond ik in het voorprogramma van Bob Dylan. Bob gaf zelf geen interviews, dus interviewde iedereen mij. Blijkbaar heb ik toen iets over hem gezegd waar hij het niet mee eens was. Hij had dat blijkbaar gelezen."

Tijd

"Vroeger bracht ik iedere vijf minuten een album uit", grapt DiFranco. "Aan ¿Which Side Are You On? heb ik drie jaar gewerkt. Tijd is een nuttig instrument. Het geeft je perspectief. Ik ben trots op deze plaat. Dat kan ik niet van al mijn platen zeggen. Vroeger was ik er, tegen de tijd dat een album uitkwam, alweer overheen gegroeid. Dan haatte ik het soms zelfs."

"Ik ben het tegenovergestelde van een perfectionist. Het zit niet in mijn aard om veel tijd te besteden aan details. Ik pak het liefst een gitaar, plug ‘m in en roep dan dat ik klaar ben om op te nemen. Mijn man (tevens producer, red.) besteedt veel aandacht aan het perfectioneren van dingen. Hij helpt me de nummers te vertalen naar een album. Hij tilt alles naar een hoger plan."

Imperfectie

"Soms is het lastig om te werken met degene van wie je houdt. Je weet hoe je elkaar op de zenuwen kunt werken. Hij wil bijvoorbeeld met een click track werken, terwijl ik dingen liever organisch doe. Hij gaat voor het polijsten. Ik hou van imperfectie. Dan zegt hij soms: het is jouw ding, doe jij het dan maar. Wat ik liever wil, is gewoon blijven samenwerken."



Eigenwijs is DiFranco altijd al geweest. Zo heeft ze nooit willen werken met een platenmaatschappij. "Ik was achttien, had een klein publiek en mensen vroegen om een album. Ik dacht: waarom moet ik grote bedrijven gaan verleiden om door te kunnen gaan met wat ik al doe? Niet alleen heb ik het niet nodig, maar ik heb er ook geen respect voor."

Leerproces

"Zelfs toen had ik al door dat belangen van grote bedrijven fundamenteel tegengesteld zijn aan de belangen van kunst en de maatschappij. Helaas betekende dat wel dat ik geen team van professionals om me heen had om me te helpen bij het maken en verkopen van mijn platen. Ik koos voor een lang, langzaam leerproces. Daar heb ik nooit spijt van gehad."

"Ik heb altijd gezongen over de dingen die me bezighouden. Zo ben ik nu eenmaal. Ik kijk naar de wereld om me heen en zie de machtsverhoudingen. Daar schreef ik over. Door de jaren heen ben ik me er wel bewuster van geworden dat er in dat opzicht op me gelet wordt. Dat men van mij verwacht dat ik een mening heb over maatschappelijke problemen."

Bewuster

"Over dat soort onderwerpen schrijf ik daarom nu bewuster dan dat ik dat vroeger deed. Het nummer Amendment is bijvoorbeeld een petitie voor gelijke rechten. Voor de rechten van vrouwen en waarom dat belangrijk is. Dat heb ik geschreven met het idee: als ik het niet doe, wie doet het dan?"



"Door middel van mijn muziek hoop ik een zaadje te planten. Ik heb nu ook een groter verantwoordelijkheidsgevoel dan vroeger. Ik denk dat we dat allemaal hebben als we ouder worden: een groeiend gevoel van verantwoordelijkheid naar de wereld die ons heeft grootgebracht."

Persoonlijkheid

"Er zijn veel kanten aan mijn persoonlijkheid. Sommige mensen destilleren hun persoonlijkheid in hun muziek tot één element. Zoals jongens die stoer willen zijn en op een podium alleen maar willen grunten. In mijn muziek presenteer ik graag het hele plaatje, van een wereld met alle positieve en negatieve kanten."

"Ik weet niet of het zal gebeuren, maar ik kan me voorstellen dat ik ooit een album met alleen maar liefdesliedjes zou maken. Nu ik onvoorwaardelijke liefde in mijn leven heb, wil ik daarover schrijven. In mijn leven heeft het tot voor kort heel lang niet bestaan. Misschien is dat ook iets dat ik mensen kan geven: de hoop dat het bestaat."

Lees meer over:

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter
Tip de redactie