Wouter Hamel maakt fascinerende wereldreis in theater

HEERLEN – Momenteel onderneemt Wouter Hamel een omvangrijke tournee door het Nederlandse theatercircuit, die na afloop nog een staartje krijgt in Duitsland. De zanger en zijn band geven het publiek een plezierige avond.

Wouter Hamel in Parkstad Theater Fotoserie

Alvorens het optreden in het Parkstad Theater in Heerlen zijn de muzikanten nog druk bezig enkele nummers te perfectioneren. Wanneer ze diezelfde nummers later op de avond voor het in het rode pluche gezetelde publiek brengen, lijkt het echter alsof Hamel en de zijnen de liedjes nooit op een andere manier gespeeld hebben.

Maar de fans van Wouter Hamel weten wel beter. Want veel van de nummers krijgen een volledig ander arrangement mee dan de uitvoeringen op zijn albums. De nadruk tijdens deze theatertournee ligt trouwens nadrukkelijk op het uitstekende album Lohengrin, dat verleden jaar verscheen.

Hamel trapt af met een intieme versie van GiuGiu, waarbij alle muzikanten – inclusief de zanger zelf – akoestische gitaar spelen. Alle bandleden zullen gedurende deze show regelmatig van instrument wisselen. En dat instrumentarium is nogal breed en soms zelfs exotisch. Maar ook het ouderwetse wasbord komt voorbij in Touch The Stars.

Nieuwjaarsnacht

Het decor tijdens deze voorstelling simuleert een knus huiskamergevoel, alsof Hamel en band naast je op de bank zitten te spelen. Hamel is een innemende gastheer, die bij haast ieder liedje wel een anekdote heeft. Of het nu een wilde nieuwjaarsnacht betreft in een Russisch dorpje (Zhavaronki) of een Franse stripclub (What’s Left).

Hij merkt op dat veel van zijn liedjes direct refereren naar bepaalde locaties waar hij ooit tijd doorbracht (zoals Rue Damremont) of waar hij graag zou willen zijn (Toronto, waar hij naar eigen zeggen naartoe vloog de dag nadat hij het nummer in de studio had ingezongen). Een fascinerende wereldreis met een muzikale diaprojector.

Virtuositeit

Het is altijd een mooi gezicht als muzikanten met plezier staan te musiceren. Vanavond is dat niet anders, met een zwierig dansende zanger, een gitarist die de klanken die hij produceert nazingt en de intensiteit waarmee de andere spelers op de bühne hun kunsten vertonen. De virtuositeit vindt een hoogtepunt in afsluiter Farewell.

Maar het virtuoze spel is niet waar het om draait bij Wouter Hamel in het theater. De liedjes staan voorop, met soms kleine doch belangrijke nuances. Bovenal is het zeer onderhoudend. Of Hamel nu bovenop een piano het liedje Big Blue Sea zingt of de gehele band een barbershopuitvoering van Interpretation Of Love brengt; de show boeit van minuut tot minuut.