Geen taboes meer voor Di-Rect

DEN HAAG – Rockband Di-Rect zet op het album Time Will Heal All Our Senses de lijn die de band met de voorganger ingeslagen is voort. "Ik hoop dat iedereen er zo objectief mogelijk tegenover staat", zegt gitarist Spike van Zoest tegen NU.nl.

Foto:  NU.nl/Danny van den Berg

De nummers op Time Will Heal Our Senses lijken in niks op de hits die Di-Rect in het verleden scoorde met voormalige frontman Tim Akkerman. Toen Di-Rect begon zaten de bandleden nog in hun pubertijd en moesten ze hun identiteit nog vinden. "Op zo’n leeftijd laat je je heel erg beïnvloeden", aldus Van Zoest. "Dat hoor je terug."

"Tommy was een omslag", vervolgt de gitarist, over de rockmusical van The Who waarin Di-Rect de hoofdrol vervulde. "Daardoor ben ik anders liedjes gaan schrijven." Ook zanger Marcel Veenendaal en toetsenist Vince van Reeken drukken een belangrijke stempel op het bandgeluid van Di-Rect 2.0.

"We hebben twee jaar lang het podium gedeeld en de achtertuin. Door die combinatie leer je elkaar wel kennen", meent Van Zoest. "En we hebben ervaren wat het betekent om live te spelen in deze samenstelling", vult bassist Bas van Wageningen aan.

Staart

Veenendaal ervaart het werken met Di-Rect als een leertraject. "Ik kan een uur lang één akkoord aanslaan. Ik verveel me niet, hoor", legt hij uit. "Maar nu weet ik dat een liedje een kop en een staart nodig heeft. Wat daartussen gebeurt, bepaalt het liedje. Dat is waar je elkaar vindt. Ik kan nu betere liedjes schrijven door hen."

Van Wageningen: "Als je dat kunt herkennen en erkennen in elkaar, die kwaliteiten, dan kun je samen tot iets komen wat het verschil kan maken." Eerlijkheid is daarbij de sleutel, aldus Veenendaal. "Je moet zo snel mogelijk alle taboes weghalen bij elkaar, zodat je alles tegen elkaar mag zeggen, zonder dat het persoonlijk wordt."

Collectief

Door de inspanningen van ieder bandlid krijgen de nummers uiteindelijk vorm. "Doordat we elkaar uitdagen en aanvullen kan iets waarvoor je in eerste instantie geen gevoel of affectie mee had heel gaaf worden", vindt Van Zoest. "Door het als collectief te doen maak je van een kutidee een te gek idee."

"Ik ben blij dat ik drummer ben", verzucht Jamie Westland. "Zeker omdat er zoveel visies en verschillende meningen zijn. Voor mij als drummer is het lekker om gewoon mijn ding te doen. Ik weet dat het goed komt. Ik ben het minst met de liedjes betrokken voor ze af zijn, omdat ik niet bij elk proces ben."

Slapen

Ook dat is een kwaliteit, vindt Van Wageningen. "Jamie kan een nummer luisteren zoals het bij het gros van de luisteraars binnenkomt." En hij zorgt ervoor dat Van Zoest op tijd in zijn nest ligt. "Hij is degene die zegt; ‘Spike, ga slapen!’ Het is ook fijn om zo’n karakter in de band te hebben."

Aan meningen van mensen buiten de band om, hecht Di-Rect niet zoveel waarde. "Ik ga nooit op zoek naar meningen", verklaart Veenendaal. "Iedereen die poept heeft een mening. Ik kan er dus ook niks mee. Daarom heb ik ook allang geen tv meer."

Doodongelukkig

"Ik weet van te voren dat ik lang niet iedereen blij kan maken en ik ga het dus ook niet proberen", zegt de zanger die nota bene dankzij een televisieprogramma zijn rol in de band bekleedt. "Ik word doodongelukkig als ik alle berichten ga lezen. En als ik het wel lees, raak ik alleen maar geïrriteerd."

De fans blijven echter belangrijk voor Di-Rect, ook al ziet de band dat de gezichten voor het podium veranderen. "Het publiek is meegegaan met onze groei", denkt Westland. "We hebben nu publiek dat er twee jaar geleden niet stond", concludeert Veenendaal.