Met The Offspring terug naar de puberteit

BIDDINGHUIZEN - De laatste uurtjes van Lowlands 2011 worden met name gedomineerd door danceacts en rockbands. Interpol, Beady Eye en The Offspring doen hun best het publiek voor zich te winnen.

Derde dag Lowlands Fotoserie

De Britse Jamie Woon is een naam die hoge verwachtingen heeft gewekt. Die hype resulteert in een grote mensenmassa rond de kleine Lima. Helaas een menigte die vooral de tijd neemt om de dag eens door te nemen.

Woons onwaarschijnlijke mix van soul, blues en dubstep is vernieuwend en fris. Zijn sterkste talent is te vinden in de zangpartijen, overgoten met soul. Maar vandaag werkt zijn  muziek helaas vooral als achtergrondmuziek. (LdJ)

Interpol

Bijna tien jaar na het voortreffelijke debuutalbum Turn On The Bright Lights is Interpol niet die invloedrijke band waarvan sommigen dachten dat Interpol dat zou worden. Ook live is de relevantie van de band ver te zoeken. Dat neemt overigens niet weg dat Interpol een prima show neerzet.

De lage stem van Paul Banks is nog altijd even daadkrachtig en de band achter hem oerdegelijk. Maar mede daardoor ook niet bepaald spannend. Meer dan eens kabbelt het voort. Erg jammer. Interpol was ooit een lekker verfrissend glaasje cola, maar nu is de prik eraf. (PO)

Beady Eye

Beady Eye, ofwel de incarnatie van Oasis met Liam Gallagher aan het roer, sluit vanavond de Grolsch-tent af. Gallagher is misschien de meest kalme frontman van de dag. Na zijn zangpartijen loert hij in alle rust het publiek in of maakt hij een wandeling over het podium.

In het begin van de set wordt veel kruit verschoten, met The Roller en Millionaire. Als het tempo wordt teruggenomen ontstaat er een klein dipje in het concert. Gelukkig pakken de Britten uit met een explosief slot. Zowel Gallagher als het publiek kijken tevreden toe hoe zijn bandgenoten de show krachtig muzikaal afsluiten. (LdJ)

The Offspring

Als opstandige puber, midden jaren negentig, was The Offspring zo'n band die je hielp in de ongewapende opstand tegen je ouders. Dexter Holland en zijn band vormden het spreekkoor dat je vergezelde op je queste. Op Lowlands herbeleven veel twintigers en dertigers die tijd.

Dat de gloriedagen van deze band ruim achter zich liggen, wordt onmiddellijk duidelijk. Holland is matig als zanger en nauwelijks aanwijsbaar als frontman, los van het feit dat hij zingt. Maar het collectieve jeugdsentiment dat aan de nummers kleeft, maakt de show tot een succes. (PO)

Bekijk de lezersfoto's van Lowlands op de special van NUfoto