Lowlands vrolijk van start met The Wombats 
BIDDINGHUIZEN - Na een nacht vol regen, betreden de festivalgangers het modderige terrein van Lowlands, vroeg op de vrijdagmiddag. Met The Wombats, Joan As A Police Woman en Anna Calvi als soundtrack.
Met de gebeurtenissen van een dag eerder op Pukkelpop in het hoofd, kent Lowlands een wat sobere start. Dit hoewel lang niet iedereen volledig van het drama op de hoogt lijkt te zijn. In het eerste gedeelte van de eerste dag wordt er door bands niet aan gerefereerd.
De Alpha wordt geopend met The Wombats. Het is vooral het enthousiasme dat The Wombats goed weet over te brengen. De nummers van This Modern Glitch, die een meer volwassen kijk op britpop laten horen, blijken bovendien op sommige momenten dansbaarder dan voorgaand materiaal.
Tokyo (Vampires & Wolves) is zo'n topper, die in het laatste kwartiertje de goed gevulde Alpha laat springen. Vrolijk, aanstekelijk, misschien een tikkeltje voorspelbaar en met de nodige schoonheidsfoutjes. Maar deze enthousiastelingen komen er mee weg. (LdJ)
Joan As A Police Woman
Waar de jongens van The Wombats Lowlands op hun eigen, springerige manier Lowlands openen, doet Joan As A Police Woman dat in een amper half gevulde Bravo op haar manier. Enkel bijgestaan door een drummer en toetsenist, begeleidt Joan Wasser zich op gitaar, of zo nu en dan middels een synthesizer.
Haar liedjes klinken dromerig, soms dreigend, maar meestal dwarrelend als een blad op een fris herfstbriesje. Soms slaat dat over naar kabbelend en kil, wanneer de in een witte overal gehulde Wasser het niet lukt het publiek volledig geboeid te houden. Pas wanneer iets van virtuositeit wordt geëtaleerd, weet ze mensen echt mee te slepen. (PO)
Anna Calvi
Zangeres en gitariste Anna Calvi begint met het instrumentale intro van haar naamloze debuutalbum, dat begin dit jaar verscheen. Met de haren strak naar achter kijkt Calvi streng voor zich uit. Hoewel vocaal beslist theatraal, is het optreden als geheel vooral in de eerste helft kalm, ingetogen en bij vlagen zelfs mak.
De dramatiek van haar debuutplaat komt pas verderop meer tot uiting. Calvi is technisch goed onderlegd, maar ook wat steriel. Dit terwijl haar muziek juist vraagt om meer spanning op het podium. Absoluut mooi gespeeld, maar doorgaans erg braafjes. (PO)
Startpagina