Geslaagde facelifts op Bospop

WEERT – De eerste dag van het Weerter rockfestival Bospop markeert de 31e verjaardag van het festival. Met gouwe ouwe-acts als Foreigner, Journey, Texas, Joe Cocker en The Faces is de start van het festival in Weert een succes te noemen.

Bekijk alle lezersfoto's van Bospop 2011 op NUfoto

Dit jaar duurt Bospop maarliefst drie dagen. In de regel zijn dat er maar twee, maar de laatste jaren komt het steeds vaker voor dat er een extra dag wordt vastgeplakt aan het rockweekend in Limburg. Behalve oude rotten zijn er ook wel degelijk jonge muzikanten te vinden op Bospop, waaronder The Resistance Plot en Yasmin.

Zangeres Yasmin is voor het eerst te zien op Bospop. Desondanks vindt haar muziek moeiteloos aansluiting met die van de rockmastodonten die het festival in Weert dit jaar aandoen. Yasmin is een stoer meisje met een strot die je omver blaast.

Liedjes van haar debuutalbum Friend Or Foe zijn in essentie simpel en compact en dat is precies waar het publiek op deze warme vrijdagmiddag behoefte aan heeft. Met haar Haagse bluf slaat Yasmin zich door haar optreden heen, terwijl ze gaandeweg een paar nieuwe fans maakt.

Foreigner

Twee jaar geleden was de Brits-Amerikaanse rockband Foreigner ook al aanwezig op Bospop. Toen was de band de afsluiter van de eerste dag. Nieuwe zanger Kelly Hansen liet met zijn Steven Tyler-achtige verschijning en op Lou Gramm gelijkende stem toen al een verpletterende indruk achter bij de liefhebbers van classic rock.

Met een gelijkwaardige show is Foreigner nu in de middag te zien. De band is nog altijd in staat een energieke show neer te zetten met zowel stevige nummers als Hot Blooded, Urgent en Double Vision, zonder dat de show verzwakt tijdens pophits en ballads als Waiting For A Girl Like You en I Want To Know What Love Is.

The Faces

Voordat Rod Stewart solo succesvol werd, zat hij in de band The Faces. Anno 2011 heeft de band echter een nieuw gezicht (zoals zoveel bands op Bospop), namelijk Mick Hucknall van Simply Red. De grote vraag vooraf was natuurlijk of de zoetgevooisde roodharige zanger de liedjes van Stewart – met zijn schuurpapieren stem – kan benaderen.

Bij vlagen lukt dat Hucknall verdomd goed. Prijsnummers als Stay With Me, Had A Real Good Time, Stewarts eigen Ooh La La en de Paul McCartney-hit Maybe I’m Amazed maakt Hucknall zich moeiteloos eigen. De tenenkrommende uitvoering van I’d Rather Go Blind voor lief genomen, lijkt dit een geslaagde facelift.

Journey

De show van de uit San Francisco afkomstige rockband Journey is er eentje waar overduidelijk een groot deel van het publiek naar heeft uitgekeken, getuige de zwarte bandshirtjes. Het optreden van Journey gaat vlammend van start met radiovriendelijke hardrocknummers als Seperate Ways (Worlds Apart), Stone In Love en Ask The Lonely.

De rondspringende Filippijnse zanger Arnel Pineda weet alle ogen op zich gericht te houden. Met de ogen gesloten klinkt hij overigens haast exact als zijn voorganger Steve Perry, maar Pineda mist soms subtiliteit. Halverwege de show lijkt het publiek langzaamaan zijn interesse te verliezen. Journey pakt de draad weer op met Wheel In The Sky, Don Stop Believin’ en afsluiter Any Way You Want It.

Texas

Toen Texas dik twintig jaar geleden doorbrak met I Don’t Want A Lover, had niemand echt verwacht dat deze Schotse popband een lang leven beschoren was. De jonge Sharleen Spiteri was indertijd een interessante verschijning. Eind jaren negentig bereikte Texas zijn commerciële piek met de albums White On Blonde en Hush, maar is dat succes nooit te boven gekomen.

Dat blijkt ook wel op Bospop. Liedjes als Halo, Summer Son, Say What You Want en het discoachtige When We Are Together zijn nog altijd heel charmant en ook de uitvoerende band doet het nog steeds prima. Toch overtuigt Texas nergens echt en het voelt alsof de band opgewarmde kliekjes serveert van een toch al niet erg bevredigende maaltijd.

Joe Cocker

Covers worden zelden echt geapprecieerd bij artiesten van formaat, maar Joe Cocker vormt de grote uitzondering daarop. De zanger heeft zelfs zijn volledige carrière te danken aan materiaal van anderen. Denk maar aan hits als You Can Leave Your Hat On (Randy Newman) en Unchain My Heart (Ray Charles).

Cocker weet er altijd wel een eigen draai aan te geven en in sommige gevallen zelfs de originelen te overtreffen. Live is de man totaal niet spannend om te zien, maar zijn bulderende stemgeluid maakt op eenieder indruk. Of het nu de van Bryan Adams afkomstige rocksong When The Night Comes is, of de powerballad Up Where We Belong; Cocker staat zijn mannetje.

Bospop dag 1

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter
Tip de redactie