Limp Bizkit stelt oude fans tevreden

AMSTERDAM – Een dikke tien jaar geleden werd het Amerikaanse Limp Bizkit naar het sterrendom geschoten met twee hitalbums. Successen waar de band vandaag de dag nog steeds op teert, zo bleek donderdagavond in Amsterdam.

Noem het een gebrek aan echte relevantie of een gevalletje hopeloos door de tijd achterhaald. Sinds begin deze eeuw heeft Limp Bizkit nagenoeg niets klaargespeeld in muziekland. Toch is er een trouwe fanschare die Fred Durst en co. blijft steunen en de moeite neemt om tijdens het dure festivalseizoen naar een show van hun (oude) helden te komen.

Dit oogst waardering bij Durst, zo laat hij meermaals blijken. Al toont hij zich ook een man met twee gezichten. Aan de ene kant de zelfverklaarde stoerste man op aarde, die iedere criticaster van het laatste album vertelt zichzelf te moeten gaan bevredigen.

Aan de andere kant de ontspannen en dankbare frontman die een jonge fan tijdens My Generation het podium ophijst en dorstige toeschouwers op de voorste rij van ijskoude biertjes voorziet. De laatste Durst lijkt uiteindelijk het meest aanwezig. De appreciatie naar het Amsterdamse publiek toe wordt extra benadrukt door de veertig minuten durende toegift.

Overschreden

Hierdoor staat de band meer dan twee uur op het podium en de reguliere eindtijd van elf uur wordt ruimschoots overscheden. Limp Bizkit heeft dan nogal wat evergreens het publiek in te slingeren. Niet geheel verwonderlijk bijna allemaal afkomstig van het in 2000 verschenen The Chocolate Starfish And The Hot Dog Flavoured Water.

Het album waar de set van vanavond zwaar op leunt, uit de tijd waarin Limp Bizkit nog makkelijk vijf á zes singles uitbracht. Die tijden zijn veranderd en het materiaal van jongste telg Gold Cobra klinkt als niet meer dan B-kantjes uit de bands glorietijd.

Herbeleven

Daar lijkt het publiek niet om te malen. Zij waren grotendeels tieners toen Limp Bizkit zijn grootste successen boekte en komen in Amsterdam die tijden herbeleven. Veeleisend zijn de toeschouwers dan ook niet. Durst hoeft niet opperbest bij stem te zijn.

Dat de als Predator-achtig verkleedde gitarist Wes Borland zijn stempel minder nadrukkelijk dan gehoopt op het optreden plakt, wordt eveneens voor lief genomen. De band komt zelfs weg met een grote serie overbodige dj-intermezzo’s (uiteenlopend van lome hiphop tot de vogeltjesdans) die de vaart gigantisch uit het optreden halen.

Bierdouches

Nee, gemosht wordt er naar levenslust. Van begin tot eind. Het uitzinnige publiek krijgt alleen verkoeling in de vorm een enorme hoeveelheid bierdouches die de HMH overspoelt.

Zo herbeleven de oude fans mooie momenten en worden tevreden gesteld. Maar of Limp Bizkit ooit nog nieuwe zieltjes zal winnen, valt te betwijfelen. Daarvoor lijkt de band al te lang op zijn retour.

Limp Bizkit in de HMH

Deel deze foto via:

Terug naar slideshow

Lees meer over:

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter
Tip de redactie