AMSTERDAM – De Staat heeft de opvolger van debuutplaat Wait For Evolution af en praat daar maar al te graag over. “Ik moord graag, dat klopt”, zegt zanger Torre, terwijl zijn ogen even oplichten als hij de woorden uitspreekt.

Foto:  NU.nl/Ester Meerman

In 2008 waren ze daar ineens, Torre Florim en zijn band. Debuutplaat Wait For Evolution werd door de Nederlandse pers en publiek de hemel in geprezen en een uitgebreide tour langs ongeveer ieder Nederlands podium en festival – maar ook Glastonbury – volgden.

Nu, drie jaar later, is het langverwachte tweede album een feit. Machinery is veel meer een bandplaat. Wait For Evolution was grotendeels een thuisproject, maar ditmaal dook de gehele band de studio in om de nummers op te nemen.

Als gevolg hebben alle bandleden hun stempel op de plaat kunnen drukken. Nog altijd is het frontman Torre die met de nummers aan komt zetten, maar de inspraak van de rest van de groep was niet eerder zo groot. Voor de opnames dook de band een studio in Brabant in.

Doodskop

Opvallend is de kleur van de hoes: turquoise. Dat de hoes die kleur heeft, is geen toeval. “Een plaat met een lichte hoes is meteen veel toegankelijker op de één of andere manier. Als de hoes zwart is met een doodskop erop, zul je zien dat iedereen het direct als moeilijk ervaart.

Het nummer dat misschien wel het beste aansluit bij de lichte hoes, is Sweatshop, de eerste single van het album. Torre: “Je had vroeger de Industriële Revolutie, waarin allerlei mensen in grote fabriekshallen zware fysieke arbeid verrichten. Dat is langzamerhand verdwenen.”

IJdelheid

“De enige plek die daar nu het meest op lijkt is een fitnesscentrum, waar we allemaal op een rij zware fysieke arbeid doen. Maar in plaats van een schamel loontje gaat het om onze conditie en ijdelheid. Wat mij betreft het ultieme voorbeeld van de vooruitgang in de Westerse maatschappij."

Maar waar Sweatshop relatief gezien een erg vrolijk nummer is, komt op veel andere nummers de donkere kant van De Staat naar boven drijven. Old MacDonald Don’t Have No Farm No More gaat bijvoorbeeld over rituele slachting.

Verloren

I’ll Never Marry You gaat over de liefde. Maar dan wel het verliezen van vertrouwen in de liefde. “Love, I’ll never marry you”, zingt Florim op het nummer. Alsof hij het vertrouwen in de liefde voorgoed verloren heeft.

Maar het belangrijkste thema is misschien wel de dood, al dan niet in combinatie met moorden zoals op Serial Killer. “Serial Killer gaat meer over de macht van de seriemoordenaar.”

Ethiek

“Dat je boven de wet staat en boven elk religieus boek dat moord als het hoogste vergrijp ziet. Als mensen vermoorden jouw hoofdtaak is, wat is dan je ethiek? Als wat iedereen het ergste vindt, datgene is dat jij het liefste doet.”

“Het gaat niet eens zo zeer om de handeling, maar om de hele gedachte erachter. Je kunt nergens schuldig aan zijn als je geen wet hebt. Een seriemoordenaar heeft zo de ultieme vrijheid.”