AMSTERDAM - De Amsterdamse band The Tunes werd volwassen tijdens een muzikale roadtrip door Frankrijk in de zomer van 2008. Deze maand verschijnt hun debuutalbum Pududu!

Foto:  NU.nl/Bob Rootsman

Toen The Tunes voor het eerst bij elkaar kwamen, maakten ze gebruik van het standaard rockinstrumentarium: een elektrische gitaar en bas, een orgeltje en drums.

Zanger/gitarist Misha Velthuis vertelt: “De eerste maanden hebben we daar de liedjes mee doorgenomen. Op een gegeven moment kochten we een bus om naar Frankrijk te gaan en toen hadden we ineens geen elektriciteit. We móesten wel akoestisch gaan spelen.”

Dat werkte zó goed dat The Tunes besloten om het maar zo te laten. Er werd een EP'tje opgenomen bij een vriend en die probeerden ze op straat te slijten. Met succes. “We waren binnen een dag van al onze cd's af”, lacht drummer Aram Haagsman.

Prikkelen

“Het was een EP'tje met vier liedjes. Klonk best wel leuk. We hadden honderd stuks gekopieerd. Binnen een dag was het weg en hadden we 2000 euro in onze zak.”

De maand in Frankrijk was een goede leerschool. Want hoe houd je de aandacht van mensen vast?

Velthuis: “Op straat kunnen mensen gewoon doorlopen. Je moet constant die focus houden, je moet de aandacht van mensen trekken. Dat hebben we daar geleerd: hoe je in zo'n setting mensen kan prikkelen en erbij kan betrekken.”

Rariteitenkabinet

Naar verloop van tijd ging dat steeds beter, aldus Haagsman. “Er waren zelfs een paar Duitse meisjes die met ons meereisden door heel Frankrijk.”

Veel liedjes die nu op Pududu! staan vonden hun oorsprong in Frankrijk. Het procédé is altijd min of meer hetzelfde. “Misha komt meestal met het idee aan en dat vertalen we dan naar mijn rariteitenkabinet”, legt Haagsman uit.

Zelfvertrouwen

“Ik heb allemaal rare instrumenten om me heen en dan proberen we daar iets leuks mee te maken. Dat kan ontstaan in de oefenruimte, maar we hebben ook een tijdje een mooi pand gehad in het centrum van Amsterdam. Daar kon Misha opnemen en ik mijn drums inspelen. Hetzelfde geldt voor de bassist. Op die manier konden nummers groeien.”

Met de nummers groeide ook het zelfvertrouwen, zowel op als buiten de bühne. Velthuis leerde het publiek voor zich te winnen (“In eerste instantie was ik echt geen showman”) en de band zag na diverse ontmoetingen met platenmaatschappijen in dat ze de zakelijke kant net zo goed zelf konden doen.

Baas

Haagsman: “Ik dacht meteen: misschien kunnen we dit ook wel zelf, maar laten we wel de goede partijen zoeken. Een goede boeker, de beste distributeur die er is, de beste plugger. We hebben nu het beste team dat we ons kunnen wensen. We houden alles in eigen hand, we zijn zelf de baas.