Druk van buiten is Kula Shaker vreemd 
AMSTERDAM – De Britse psychedelische rockband Kula Shaker was eind jaren '90 erg succesvol. Na een breuk kwam de groep in 2004 weer bij elkaar. In juni verscheen hun vierde album Pilgrim's Progress.
Frontman Crispian Mills over de hereniging: “Het belangrijkste was dat de band weer een levende, ademende, creatieve familie werd.”
Kula Shaker ontstond in 1995 uit de band The Kays. De band had in Groot-Brittannië commercieel succes tussen 1996 en 1999, met meerdere top 10-hits. Debuutalbum K (1996), het snelst verkopende debuut sinds Oasis' Definitely Maybe, belandde zelfs op nummer één.
De band maakte twee albums voor de breuk, K en Peasants, Pigs & Astronauts (1999) en twee erna, Strangefolk (2007) en het eind juni verschenen Pilgrim's Progress.
“We zijn terug bij waar we waren”, vertelt Mills (37). “Daar waar de muziek de focus is. Muziek drijft de band voorwaarts. Het is geweldig als het alleen maar om muziek en spontaniteit gaat en de inspiratie maar niet lijkt op te drogen.”
Mills herinnert zich de begindagen van Kula Shaker als zodanig: “Toen we nog leerden wie we waren en hoe we liedjes moesten schrijven. Vanaf het moment dat we een contract hadden en professionals waren, nam de druk zo erg toe dat dat begon te verdampen. De spontaniteit was weg, het werd een sleur.”
Stilte
Een sleur die niet doorbroken kon worden, waardoor de band in 1999 besloot het bijltje erbij neer te gooien. Toen hetzelfde bijltje in 2004 weer opgepakt werd, gebeurde dat in stilte. “Je moet zoiets tijd gunnen”, vindt Mills.
“We maakten geen grote comeback met allerlei toeters en bellen. Het gebeurde rustig, misschien té rustig, maar het gaf de band wel ruimte om te ademen.” Die ruimte staat Kula Shaker zichzelf tegenwoordig toe, zodat de werkdruk gering is.
Val
“Het was fijn om geen druk te hebben. Het album zou pas klaar zijn als het af was en goed klonk. Al kan die instelling ook een val zijn; uiteindelijk hebben we pas een punt achter het album gezet toen onze manager de stroom uitschakelde.”
Druk blijft er volgens Mills hoe dan ook, maar in een andere gedaante: de druk die de muzikanten zichzelf oplegden. “Wij verwachtten niet dat onze muziek op de radio gedraaid wordt. Er was niet een bepaalde sound waar we naartoe werkten; we hebben dit album voor onszelf gemaakt.”
Startpagina