AMSTERDAM – De Amerikaanse singer-songwriter Holly Miranda wil sinds ze op haar veertiende een gitaar in haar handen kreeg nog maar één ding: liedjes schrijven. Nu, op haar 27ste, is haar eerste officiële soloalbum uit, The Magician’s Private Library.

Foto:  Sebastian Mlynarski

“Als klein meisje was ik altijd aan het zingen”, zo vertelt ze aan NU.nl. “Als we op weg waren naar de kerk, in de auto, dan zong ik de hele weg erheen én terug. "

"Mijn zussen werden daar gek van, dus die duwden me dan op de grond, in een poging me stil te krijgen, maar ik zong gewoon door. Ik heb leren zingen op de achterbank van de auto. Of ja, daaronder dus eigenlijk.”

Muziek is in eerste instantie geen keuze voor Miranda, maar wordt door haar ouders opgelegd. “Op mijn zevende moest ik op pianoles."

"Ik ben de jongste in ons gezin, en mijn beide zussen hadden na een jaar of twee de brui aan hun pianolessen gegeven, dus ik was degene die de eer van de familie moest gaan redden. Ik vond er niks aan, maar ik mocht niet ophouden. Ik heb het zeven jaar volgehouden.”

Wit-Rusland

“Nu ben ik daar overigens heel blij mee, want ik schrijf de meeste nummers op piano.” Op haar veertiende leert Miranda een paar gitaarakkoorden spelen op kamp in Wit-Rusland. “Ik was gelijk verkocht, ik wilde niet anders meer dan mijn eigen liedjes schrijven”, herinnert ze zich.

Bij thuiskomst leert ze meer akkoorden aan de hand van tablatuur die ze op internet vind. “Dat was in 1997, toen was het internet nog niet de enorme virtuele bibliotheek die het nu is.”

Cranberries

“Alleen de meest populaire nummers stonden online. Mijn repertoire bestond dan ook uit nummers van The Cranberries, Sheryl Crow en Alanis Morissette”, klinkt het enigszins beschaamd.

Maar Miranda leert hierdoor wel hoe ze haar eigen liedjes moet schrijven. “De befaamde vers-refrein-vers structuur had ik naar aanleiding van die uitgeschreven nummers wel vrij snel door, en hoe je een liedje mooi en origineel opbouwt.”

New York

Op haar zestiende verlaat Miranda zonder diploma de middelbare school en verhuist ze naar New York. “In de Verenigde Staten zijn de laatste twee jaar op de middelbare school gericht op wat je later wil gaan doen. Ik wist wat ik wilde gaan doen, dus die twee jaar extra had ik niet nodig.”

Ze stort zich gelijk in het open podium circuit. “Ik had maar twee liedjes, maar werd gelijk gevraagd voor optredens. Toen is het balletje gaan rollen.” Na een aantal jaar solo gespeeld te hebben, begint ze de band The Jealous Girlfriends, waarmee ze veel door Noord-Amerika tourt en twee platen opneemt.

Bij de opnames van de laatste plaat van The Jealous Girlfriends komt ze Dave Sitek tegen, bandlid van TV On The Radio. Hij is zo onder de indruk van haar liedjes dat hij aanbiedt samen een soloalbum op te nemen.

Sfeer

Miranda is erg trots op The Magician’s Private Library. “Het is echt mijn eigen ding. Ik vind vooral de sfeer op het album erg goed gelukt. Alle nummers passen hierdoor bij elkaar, terwijl ze toch heel verschillend zijn.”

Sitek is een nachtmens en de plaat is dan ook opgenomen tussen 9 uur ’s avonds en 9 uur ’s ochtends. Dat heeft voor- en nadelen. “Ik moest heel erg wennen aan dat ritme, ik had de eerste paar dagen een jetlag-gevoel.”

Nieuwsgierig

“Een voordeel was dat het lekker rustig was in de studio. In Brooklyn loopt iedereen graag de studio binnen, iedereen is nieuwsgierig naar wat je aan het doen bent. Dat gebeurt om vijf uur ’s nachts nou eenmaal een stuk minder vaak dan om vier uur ’s middags.”

Miranda hoopt dat dit album haar ticket naar een fulltime carrière als muzikante is, al is ze op het ergste voorbereid. “Ik heb niet zulke hoge verwachtingen, dus dan kan het altijd alleen maar meevallen. Ik probeer heel erg in het moment te leven: het gaat tenslotte allemaal om nu.”

Holly Miranda speelt op 23 april op London Calling, in Paradiso in Amsterdam.