Hans Teeuwen plundert zichzelf

AMSTERDAM – Het schrijven van Engelstalige jazzliedjes lijkt in niets op het samenstellen van een theatertekst. Hans Teeuwen, zelfbenoemd 'koning van de lach', kan er sinds het vorige maand verschenen liedjesalbum How It Aches over meepraten.

“Het is een orgastisch genoegen om in een keer de goede regel of het goede woord te hebben.”

Jarenlang domineerde Teeuwen het Nederlandse cabaret met zijn absurdistische sketches en clowneske typetjes. In zijn soloshows, waarvan Industry Of Love (2004) de laatste was, zong hij regelmatig liedjes, maar van een album kwam het nooit.

“Het gaat bij mij altijd stapje voor stapje”, legt Teeuwen desgevraagd uit. “Eerst had ik gewoon echt alleen maar zin om te zingen. Ik wilde gewoon voelen hoe dat was. De volgende stap is om het met een bandje te doen, daarmee op te treden en daar langzaam een routine en instinct in te ontwikkelen.”

Teeuwen doet niet aan langetermijnplanning. Als hij een Engelstalige show wil doen, maakt hij die. Maar als hij standards van Billie Holiday, Sarah Vaughan en Frank Sinatra wil zingen, dan doet hij dat óók (Hans Teeuwen Zingt, 2007).

“Ik denk nooit veel verder dan het volgende waar ik zin in heb. Toen ik die standards eenmaal veel gezongen had, was de logische volgende stap om eigen nummers te gaan schrijven.”

Metrum

Het grootste verschil tussen comedy en muziek, zegt Teeuwen, zit 'm in het metrum. “Als ik comedy doe, is het belangrijkste dat het geestig is en dat je het publiek een stap vóór blijft."

"Je kunt elk moment alle bochten nemen die je maar wilt, omdat je niet in een dwingend metrum zit – van een lied bijvoorbeeld. Dat is ook de uitdaging: dat je binnen de beperking van dat metrum toch varieert en verrassend blijft.”

Autobiografisch

Dat de teksten op How It Aches door Teeuwen zelf geschreven zijn, mag geen verrassing heten: hij schreef naast zijn soloshows ook tientallen radio- en tv-teksten. In hoeverre het materiaal op How It Aches autobiografisch is, laat de zanger liever in het midden.

Vaak begint een liedtekst simpelweg met een goede regel, aldus Teeuwen. “Die schrijf je op en vanaf het moment dat dat idee er is, voel ik me niet meer gebonden – het hoeft niet autobiografisch te zijn, ik kan alle kanten op."

Liegen

"Dan hoeft het niet meer per se over mij te gaan: ik kán gebruik maken van autobiografische dingen, maar mag ook liegen, overdrijven, dingen weglaten of juist erbij halen.”

“Jezelf plunderen” noemt hij het schrijfproces; slechte momenten en hopeloze gedachten omzetten in mooie zinnen. “Het begint altijd bij die eerste goede regel”, zegt Teeuwen. “Als je die eenmaal hebt, dan weet je dat het goed komt."

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter
Tip de redactie