Exact negen jaar na het briljante debuutalbum van Gorillaz, verschijnt nu het derde studioalbum Plastic Beach. De virtuele tekenfilmband heeft in die periode aardig wat vrienden gemaakt in de reële muziekwereld.

Een groot deel daarvan is terug te horen op deze plaat. 2D, Murdoc, Noodle en Russel zijn de fictieve bandleden van Gorillaz, maar zoals bekend draait het hier om een collectief aan muzikanten onder leiding van Blur-zanger Damon Albarn.

Het altijd schitterende artwork van striptekenaar Jamie Hewlett geeft een gerestylede versie weer van de band.

Gorillaz wordt gezien als de eerste virtuele popgroep. Dat is discutabel. De eerste stripfiguurtjes die hits hadden waren The Chipmunks, midden jaren '50 al.

The Wombles

In de jaren '70 was er het BBC-kinderprogramma The Wombles; deze poppen werden van stemmen en hits voorzien door Mike Batt (auteur Lady Of The Dawn, Bright Eyes).

Wat een luxe moet het zijn als je op je derde album mag samenwerken met beroemdheden als Lou Reed, Bobby Womack, Snoop Dogg, De La Soul, Mick Jones (van The Clash, niet van Foreigner) en Mos Def. Het resulteert in ieder geval in een aantal prachtige collaboraties.

Bewonderenswaardig

Gorillaz is los van alle multimediaconcepten en artwork vooral een bewonderenswaardig artistiek vehikel van de geniale Damon Albarn. Debuutalbum Gorillaz (2001) en de erg sterke opvolger Demon Days (2005) illustreerden dat reeds.

Ook Monkey: Journey To The West was een ambitieus project van Albarn, maar met Plastic Beach levert hij wederom een heerlijk popalbum af. Enkel het orkestrale intro op Plastic Beach fungeert hier als link naar het Monkey-project.

Stylo

Vanaf track twee volgt een eclectische mix van hip hop, soul, electro, funk, dancehall en big beat. Welcome To The World Of The Plastic Beach met Snoop Dogg zet de toon. Op de briljante single Stylo (met Mos Def en Bobby Womack) weerklinken de donkerste discotheken uit de jaren '80.

Sommige samenwerkingen lijken aanvankelijk wat vreemd, zoals die van hiphoplegendes De La Soul met Super Furry Animals-zanger Gruff Rhys en samples uit een magnetronreclame uit 1986 op het cartooneske Superfast Jellyfish. Toch pakt het fantastisch uit, net als het vrolijke Some Kind Of Nature met Lou Reed.

IJzersterk

Gorillaz heeft geen gastvocalisten nodig om goede nummers te maken. Dat bewijst Albarn met het ijzersterke Rhinestone Eyes, de synthpopdeun Broken en het lieflijke On Melancholy Hill (de derde single).

Voor de derde keer op rij lukt het Gorillaz om een indrukwekkende popplaat te maken die put uit veel genres, veel gastbijdragen en veel gevarieerde en soms complexe emoties. Zelfs de zwakkere momenten van Plastic Beach (White Flag, Sweepstakes) vervelen niet. Best knap voor een band die in werkelijkheid niet bestaat.

9/10