Tindersticks - Falling Down A Mountain

Sommige dingen komen pas echt op smaak als ze gerijpt zijn. Het nieuwe album van Tindersticks is daar een treffend voorbeeld van. Gerijpt door het leven en artistieke uitdagingen creëerde de band rond frontman Stuart Staples een kleurrijk nieuw album.

Met Falling Down A Mountain levert de Engelse band Tindersticks zijn achtste studioplaat af in krap zeventien jaar tijd. Dit is de tweede release zonder bandlid en arrangeur Dickon Hinchliffe en de eerste op het label 4AD.

Er worden grenzen overgestoken. Niet enkel geografisch (de plaat werd opgenomen in studio's in Frankrijk en België), maar vooral muzikaal. Soul, americana, filmmuziek.

De obscure Canadese singer/songwriter Mary Margaret O'Hara, die eerder met Morrissey, Neko Case en Tom Waits werkte, gaat met Staples in duet op Peanuts.

Oncomfortabel

De titeltrack laat al meteen onmiskenbare funk- en soulinvloeden horen van grootheden als Isaac Hayes, The Temptations en Curtis Mayfield. Harmony Around My Table en Peanuts zouden ook uit de pen van Paul Heaton (ex-Housemartins, The Beautiful South) kunnen komen, met diens oncomfortabele, sobere vrolijkheid.

She Rode Me Down klinkt als een avontuurlijke western, met Calexico en Neil Diamond als referentiepunten. Aan het instrumentale Hubbards Hills ontbreken enkel de luide passen van Antonio Banderas' cowboylaarzen en door Quentin Tarantino geregisseerde kogelschoten.

Contrast

De nog altijd onbeholpen en soms ronduit lompe vocalen van Stuart Staples geven de glooiende en golvende arrangementen een hoekig contrast. Op momenten klinkt het zelfs bevreemdend. Als een krakende trap in een verlaten huis.

Ook muzikaal zijn er contrasten. Van lieve kleine liedjes, tot slepende klaagzang. Ontzagwekkend mooi is de ballade Factory Girls, dat - zelfs los van de titel - doet denken aan de meest ingetogen nummers van Bruce Springsteen en Tom Waits.

Falling Down A Mountain mag met recht tot één van de beste albums van Tindersticks worden gerekend. Misschien zelfs het sterkste wapenfeit sinds het tweede titelloze album, waar de band in 1995 mee doorbrak.

Wie er nog niet aan durft, moet het misschien een paar jaar laten staan om het te kunnen waarderen.

8/10