AMSTERDAM - Noem Ellen ten Damme geen muzikale duizendpoot, want ondanks dat ze alles doet waar ze zin in heeft, noemt ze zichzelf steeds 'gewoon zangeres'.

Foto:  Hester Doove

Toch was het opnemen van het Nederlandstalige album 'Durf Jij?' ook voor ten Damme zelf een verrassing. 'Ik vond Nederlandstalige muziek eigenlijk nooit zo cool'

Mijn eerste vraag is eigenlijk: wat is dat toch dat jij steeds wat anders wil doen in je carrière? Ben je zo onrustig?

"Nee, want voor mijn gevoel doe ik al heel lang hetzelfde. Ik snap dus niet waar dat beeld vandaan komt bij mij, eerlijk gezegd. Net als dat ik zo'n stoer wijf ben, dat klopt ook al niet. Ik ben gewoon zangeres, of dat nu in het Engels, Duits of Nederlands is."

Misschien komt het omdat je ook Nina Hagen zingt in het theater, dan krijgen mensen een gevarieerd beeld van je.

"Ik treed 300 keer per jaar op als singer/songwriter, maar ik sta één keer op de Parade met liedjes van Nina Hagen, en meteen is daar vol aandacht voor en is dat hetgene waar mensen steeds op terugkomen. Terwijl ik hiervoor ook al twee albums gemaakt heb. Maar mensen pikken altijd de bekende dingen eruit."

Toch is er nu behoorlijk wat aandacht voor Durf Jij, je eerste Nederlandstalige album. Waarom heb je je eigenlijk nooit eerder aan het Nederlandse lied gewaagd?

"Dat vroeg ik mezelf dus ook af. Ik heb op de kleinkunstacademie gezeten, én Nederlands gestudeerd, dus het leek een logische keus, haha. Maar ik vond Nederlandse muziek nooit zo cool. Doe Maar en Ramses Shaffy waardeerde ik wel, maar ik kende geen echt goeie, originele popmuziek in het Nederlands. Ik hield dat ook altijd voor onmogelijk."

En toen dacht je: dan doe ik het zelf maar?

"Ik dacht altijd: Nederlandstalig, dat doe ik wel als ik zestig ben. Net als dat ik dacht: een theatertoer, dat doe ik wel als ik zestig ben. Maar ik werd overgehaald om het te proberen, en ik moet zeggen dat ik behoorlijk in m'n nopjes ben met het resultaat."

Wat maakt het precies zo'n goed album, volgens jou?

"Het is een hele goede combinatie geworden tussen vorm, inhoud en uitvoering. Tekst en muziek gaan echt samen. Dus niet van: ik heb hier een beat en daar zing ik overheen, maar de muziek volgt de tekst, in feite. Zo klinkt Koningin Van Frankrijk nuffig, stekelig en hooghartig, net als de tekst. Of bijvoorbeeld Ik Hoop Dat Het Slecht Met Je Gaat, dat begint als een liefdesliedje, maar eindigt agressiever. Dat hoor je terug in zowel tekst als muziek."

Dichter Ilja Leonard Pfeiffer heeft de teksten geschreven. Waarom niet jijzelf?

"Omdat hij het veel beter kan dan ik, en het een hoop tijd scheelt (lacht). Het was af en toe wel puzzelen om muziek bij een tekst te maken, maar over het algemeen ging dat heel vlot en ben ik er heel tevreden over. Dus waarom zou ik ze dan zelf proberen te schrijven?"

Misschien omdat je het dan nog meer ziet als een album dat helemaal van jou is?

"Ik zie dat dus niet zo. Vroeger had je in de muziek veel meer de scheiding tussen de uitvoerenden en de schrijvers, en dat ging logisch samen. Nu is het gemeengoed geworden dat je alles zelf doet, maar ik zie het met de teksten van Ilja net zoveel als mijn eigen plaat als in een ander geval."

Het valt vooral op dat er heel veel relativering en humor in de teksten zit.

"Het hoofdthema van de plaat is dat je eigenlijk je hele leven wacht op een antwoord op alles, en op iemand die je daarin bijstaat, maar dat uiteindelijk blijkt dat je het gewoon allemaal zelf moet doen, helaas. Maar het moet absoluut niet te pathetisch worden, of theatraal. Kijk, zo'n liedje als Ik Hoop Dat Het Slecht Met Je Gaat, daarmee bedoel ik natuurlijk juist dat ik hoop dat diegene bij me terugkomt. Maar om nou te gaan zingen: "Kom bij me teruuuug/In mijn armeeeen", dan wordt het pathetisch. Dus die originele invalshoek vond ik heel belangrijk."

Meer weten over Ellen ten Damme? Kijk op NLtracks.