Aangenaam Eurosonic voorproefje in Paradiso

AMSTERDAM – Woensdagavond was het feest in Paradiso vanwege het 11-jarig bestaan van de alom bekende dansavond Noodlanding. Reden voor het Amsterdamse poppodium om groots uit te pakken met een line-up van bands die deze week ook op Eurosonic spelen. Bekijk hier exclusieve concertfragmenten.

Op die line-up stonden onder anderen Tim Exile, Fight Like Apes, Kakkmaddafakka en John & Jehn. Stuk voor stuk upcoming acts uit verschillende landen die hard aan de weg timmeren.

Kakkmaddafakka

Rond acht uur had de Noorse party rock band Kakkmaddafakka de eer om de Noodlanding verjaardag te openen. “Party is a trend that never stops” is het motto van de band met de merkwaardige naam. Dat de jonge Noren hun motto eer aan doen was al snel te merken. Met een bombastisch hiphop nummer kwamen ze met 10 man sterk het podium op dansen.

In het begin deden de nummers van Kakkmaddafakka enigszins chaotisch aan, maar dat lag misschien aan het tijdstip. Deze party band stond hier veel te vroeg op de avond hun kunstje te doen, want een feest maken dat kan Kakkmaddafakka als geen ander. Het had een stuk interessanter geweest om deze band als laatste te laten spelen.

Party rock omschrijft dit grote gezelschap uit Bergen, Noorwegen slechts gedeeltelijk. Het is een getalenteerde groep muzikanten, met name de begenadigd pianist en bandleider, die werkelijk alle stijlen uit de kast halen. Klassiek, hiphop, soul, jazz, blues, rock worden gemixt tot enorm aanstekelijke en dansbare nummers, waarbij hun single ‘Cool’ het meest opvalt. Deze Noren zijn klaar voor het festivalseizoen en we gaan zeker nog van ze horen.

John & Jehn

Als tweede act stond het franse rock duo John & Jehn op het programma. Het stel, die niet alleen op het podium partners zijn, had er een zware taak aan om de sfeer erin te houden na Kakkmaddafakka.

In rap tempo vuurt het duo nummer na nummer af op een half volle zaal. Geen poespas maar gewoon drumcomputer aan en meespelen. Dat is de manier hoe John & Jehn krakende en ruwe indierock met pakkende melodieën maken. Hun muziek is geen hapklare brok maar groei-juweeltjes die lekker strak en ruig gebracht wordt.

Het publiek lijkt nog vrij onbekende met het repertoire van John & Jehn maar de singles ‘Make Your Mum Be Proud’ en ‘20L07’ worden hier en daar herkend. Echter lijkt het na deze nummers een beetje af te zakken.

John & Jehn lieten zien getalenteerde muzikanten te zijn en niet zomaar een stelletje dat toevallig ook muziek maakt. Gecombineerd met hun fantastische uitstraling is het zeker een act om in de gaten te houden. En bovendien maken ze gewoon erg goede muziek.

Tim Exile

De Duitser Tim Exile nam het stokje over van John & Jehn, vergezeld met een tafel vol elektronica. Zijn muziek beschrijven kan niet in een paar woorden of zinnen maar interessant is het zeker.

De one-man-show begon met een lang instrumentaal stuk, waar zijn stem en electronica zijn instrumenten zijn. Beatboxend bediende Tim Exile zijn knoppen en drumcomputer om zo een vette mix van dance, breakbeat en pop voor te schotelen. Het publiek lijkt even te moeten wennen aan de nogal ongebruikelijke performance. Maar zodra de muzikale duizendpoot erbij begint te zingen begint het zowaar op een dance-feest te lijken.

Samples, loops, beats en de vervormde stem van de heer Exile zorgen voor een dansbare sound die op bewondering mocht rekenen van het grootste deel van het publiek. Toch boeit de muziek simpelweg te kort om de aandacht het volledige optreden vast te houden. Misschien was het niet de juiste gelegenheid of niet het juiste publiek voor Tim Exile.

Fight Like Apes

De laatste band die het podium van de bovenzaal mocht bestijgen was Fight Like Apes. Deze Ierse poppunk band is in eigen land enorm populair en worden door verschillende Britse muziekbladen vermeld in hun ‘bands to watch list’.

Het is dan ook meer dan logisch dat er nogal wat verwacht voor van zo’n band. Maar er kan geconcludeerd worden dat de energieke band lichtelijk teleurstelde. Misschien waren de Ieren niet echt in vorm of lag het aan het geluid maar de nummers, die op plaat pakkend klinken, kwamen niet echt uit de verf.

Frontvrouw

Het optreden van Fight Like Apes was wel uiterst vermakelijk. Aangevoerd door hun energieke frontvrouw Maykay weet de band wel de aandacht te grijpen. Dat de zangeres en toetsenist van het podium en daadwerkelijk vochten als apen droeg daar aan bij.

Vooral de eerste paar nummers lijkt het publiek ook behoorlijk onder de indruk. Maar lag dat aan de energie die ervan spatte of was het ook echt goed? Het eerste lijkt het meest aannemelijk wanneer de band richting het einde van de show niet meer weet te boeien.

Hun mix van synthesizers, bas en drum zorgt voor een herkenbaar geluid voor deze band, maar vergelijkingen ook onontkoombaar. Horen wij hier een beetje van the Automatic? Origineel is het misschien niet maar amusant wel.

Waarschijnlijk gaan we nog wel meer horen van deze band. Wellicht was het hun dag niet, maar nummers ‘Lend Me Your Face’ en ‘Jake Summers’ zijn nummers die het op de festivals nog wel eens goed zouden kunnen doen.

Aangenaam voorproefje

Dat het allemaal interessante bands waren, dat moge duidelijk zijn. De één weet meer te overtuigen dan de ander maar we kunnen onze ogen open houden voor deze bands. Met extra lof voor de band Kakkmaddafakka die wist te verrassen met een fantastische show.

 Bekijk meer concerten bij Fabchannel.com.

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter
Tip de redactie