AMSTERDAM - Zowel Rogue Wave als Blitzen Trapper hebben drie albums achter hun naam staan en beide maken schitterende dromerige indie-folk. Een demonstratie van hun klasse vond woensdagavond plaats in de bovenzaal van Paradiso. Bekijk hier ook exclusieve concertfragmenten.

Foto:  NU.nl

Rogue Wave en Blitzen Trapper maken het type muziek waarbij je met een glimlach op je gezicht en je ogen dicht, zweeft naar alles wat mooi, lief en vertederend is. Maar het leidt je soms ook naar de diepste krochten in je hersens waar je eigenlijk liever niet bent.

Bekijk in deze player fragmenten van zowel Blitzen Trapper als Rogue Wave.

Met zowel Blitzen Trapper als Rogue Wave op één avond in Paradiso was het woensdag een waar feest voor de indie-liefhebbers. Muzikaliteit ten top en beide bands speelden strak en vol overgave.

Blitzen Trapper mocht het spits afbijten. De kleine frontman Eric Earley lijkt veel op folkheld Bob Dylan. Niet alleen qua voorkomen, maar ook vocaal. Zijn snerende stem wordt afgewisseld met vrolijke deuntjes op zijn mondharmonica om het stempel Dylan nogmaals te bevestigen.

Experimenteel

Blitzen Trapper klonk die avond minder experimenteel dan ze zichzelf altijd toeschrijven, maar het was mooi, ontroerend en gepassioneerd alsof er even niks anders voor het zestal bestond dan het podium.

Rogue Wave bracht in 2003 rond dezelfde tijd als Blitzen Trapper hun debuutplaat uit. Hoewel ze redelijk in hetzelfde hokje zijn te plaatsen, is de band rond Zach Rogue iets traditioneler. Hun stijl is vergelijkbaar met The Shins, eveneens zeer dromerig en veel aandacht voor de mooie en indringende composities.

Jaloers

Tussen de twee bands door was ik heel even jaloers op de mensen in de grote zaal, nadat ik stiekem even een kijkje nam bij The Whitest Boy Alive. Vreemde elektronische muziek, voorzien van een psychedelisch tintje.

Dat viel gelukkig mee. Rogue Wave was goed, heel erg goed. Beter nog dan ik van tevoren had verwacht, omdat ik bang was dat ze teveel op hun grote tegenhanger The Shins zouden willen lijken.

De Amerikaanse band stopt tegenstellingen in hun muziek die niet samen lijken te gaan. Droevige liedjes die vrolijk klinken, ingewikkelde nummers die uitblinken in simpliciteit en ga zo maar door. 'Bird on a Wire' bewijst zich steevast als beste nummer van de band, juist omdat al die contradicties daar sterk in naar voren komen.

Ontroeren

Muziek is iets ongrijpbaars en beide bands maakten dat haarfijn duidelijk. De kracht van muziek zit in het ontroeren, het doen opleven van mooie herinneringen, het gevoel geven dat er even geen andere belangrijke dingen zijn.

Zowel Rogue Wave, maar eigenlijk Blitzen Trapper nog meer, droegen die kracht uit en gaven even, voor een paar uurtjes, dat volmaakte gevoel dat muziek met zich mee kan dragen.