Wachten op Portishead wordt ruimschoots beloond 
AMSTERDAM - Reikhalzend werd er naar het optreden van Portishead uitgekeken. Het is dan ook tien jaar geleden dat de Britse triphop-pioniers Nederland voor het laatst aandeden.
Portishead maakte in het midden van de jaren '90 het triphop genre populair. Met een mix van hiphop, jazz, soul en filmmuziek en het wanhopige stemgeluid van zangeres Beth Gibbons drukte de band een duidelijke stempel op de alternatieve muziek van het vorige decenium.
Stil
Het was even stil rondom de band, maar vorig jaar kondigde Portishead ineens de komst van een nieuw album aan. De nieuwe plaat 'Third' moet over drie weken in de winkels liggen, maar veel nummers circuleren inmiddels al op internet. Op het eerste gehoor is de derde van Portishead net als haar twee voorgangers een grimmig meesterwerk. Dat beloofde dus wat voor maandagavond.
Portishead schotelt het publiek een perfect uitgebalanceerde set van oud en nieuw werk voor. De nieuwe nummers die opvallen door hun blikkige, soms industrieël klinkende beats worden afgewisseld met publieksfavorieten als 'Glory Box' en 'Mysterons'. Alles wordt met een bijzondere intensiteit gebracht die recht doet aan de de ernst van de muziek.
Treurig
Beth Gibbons is in topvorm en bewijst dat haar stem na al die jaren niet aan kracht heeft ingeboet. Nerveus en treurig als altijd weet ze de juiste snaar te raken. Ze speelt de rol van schuwe frontvrouw met verve.
Als ze de kans krijgt, keert ze haar rug naar het publiek. Het past binnen de afstandelijke, kille sfeer die de band creëert. Portishead weet met haar beklemmende geluid de immense Heineken Music Hall om te vormen tot een claustrofobische bezemkast.
Zwartgalligheid
Even lijkt het er op alsof Portishead al na een uur van zinnenprikkelende zwartgalligheid het podium verlaat, maar gelukkig krijgt het publiek toch nog een geweldige toegift. Het gedragen 'Roads', waar iedereen op zit te wachten, wordt prachtig gespeeld.
Met de pompende afsluiter 'We carry on', die met z'n ijzige gitaarpartijen sterk doet denken aan Joy Division, lijkt Portishead een nieuwe, meer dansbare weg in te slaan. Het geeft aan dat de band niet op haar lauweren heeft gerust en nog steeds de drang tot vernieuwen heeft.
Portishead bewijst met een sublieme show en een vernieuwend geluid nog steeds een band van grote urgentie te zijn. Hopelijk kunnen we hun mistroostige droommuziek de komende jaren wat vaker live bewonderen.
Startpagina