Black Francis - Bluefinger
Twee jaar geleden trok onze eigen Herman Brood de voormalige Pixies-voorman Frank Black eigenhandig uit een writer's block toen Black een filmpje van Broods 'You Can't Have A Heart And Break It' op YouTube tegenkwam.
Black had al lang niets meer geschreven en de platenmaatschappij bleef maar zeuren om een bonustrack voor zijn Best Of. Black coverde het nummer en schreef een plaat vol. Die plaat werd Bluefinger, een ode aan Herman Brood.
Als een grootheid als Frank Black een ode brengt aan de enige echte rock & rollster die Nederland ooit heeft gehad, trekt dat de aandacht. En dus heeft Black de afgelopen tijd over publiciteit niets te klagen gehad.
Vanaf het moment dat Black de release aankondigde, schreven de Nederlandse en buitenlandse pers uitbundig over het hoe en waarom van deze plaat.
Verwachting
Met al die publiciteit worden ook verwachtingen gecreeërd. Blacks soloplaten blonken de laatste jaren uit in rammelwerk zonder focus, met af en toe een parel, verborgen onder bijna wanhopige pogingen iets te maken wat het niveau van The Pixies zou kunnen evenaren.
Pluspunt van Bluefinger is dat de plaat kort is: elf nummers. Een verademing vergeleken met de zevenentwintig nummers van zijn vorige plaat Fast Man Raider Man. Minpunt is echter dat Black nog steeds te rommelig en geforceerd klinkt, aangevuld met soms tenenkrommende rijm.
Brood
In het het ongetwijfeld best bedoelde nummer van de plaat, 'Angels Come To Comfort You' rijgt Black een aantal eigenschappen en ervaringen van Brood pijnlijk rijmend aan elkaar: "He was no saint, but he was Dutch / So he could paint, yeah he had the touch."
Beste nummer is Treshold Apprehension, waarop Black gepassioneerd en gedreven - en misschien wel even als The Pixies - klinkt.
Oprecht
'You Can't Have A Heart And Break It', de bewuste cover, klinkt hard, stevig en oprecht. Samen met Lolita geeft het goede hoop voor het volgende album van Black, die Bluefinger uitbrengt onder de naam Black Francis, de naam die hij sinds The Pixies niet meer gebruikte.
Een wisselvallige plaat, waarop het schreeuwerige 'Tight Black Rubber' en de misplaatse nerveuze romantiek van 'Your Mouth Into Mine' een onnodige smet leggen op een mooi initiatief.
Het is te hopen dat Black zijn 'mojo' terugvindt en de inspiratie voor zijn volgende plaat vooral bij zichzelf weet te vinden.
Startpagina