AMSTERDAM - Het is alweer twee jaar geleden dat Paul Weller zijn laatste plaat uitbracht. Het in 2005 uitstekend ontvangen As Is Now was voor veel fans destijds - na twee wat minder enthousiast ontvangen albums - een opluchtend bewijs dat de 'Modfather' nog lang niet was afgeschreven.

Foto:  NU.nl/Tim Fierant

De akoestische tour die hij op dit moment samen met Ocean Colour Scene-gitarist Steve Cradock dwars door Europa onderneemt, heeft dan ook niet direct een promotionele aanleiding, behalve wellicht datzelfde nogmaals aan te tonen.

Weller kan bouwen op een imposant oeuvre: met The Jam gaf hij leiding aan de politieke punkpopbeweging waartoe ook The Clash en The Sex Pistols behoorden. Met zijn Style Council maakte hij knappe jazzpop met een vleugje soul.

Britpop

Als solo-artiest sloot hij zich als wijze oude man aan bij de Britpop beweging waar ook Oasis en Ocean Colour Scene toe behoorden. Weller schreef daarnaast acht soloplaten op zijn naam.

In de Groninger Stadsschouwburg is - net als een dag eerder in Paradiso - de opwarming in handen van Amy Macdonald, een Schotse post-puber van net twintig, die met veelbelovende liedjes en een dijk van een stem de Schouwburg de oren doet spitsen.

Uitgroeien

Verse singles 'This Is The Life' en en 'Mr. Rock & Roll' zitten goed in elkaar en krijgen de handen op elkaar. De rest van de nummers is soms teveel van hetzelfde, maar daar zal Macdonald wel uitgroeien.

Om iets voor tienen betreden Weller en Cradock het podium van de Stadsschouwburg, om te beginnen met een pittige versie van 'Into Tomorrow.' Meteen wordt duidelijk dat de show vanavond niet gestolen wordt door Weller, maar door Cradock.

Gitaar

De man is een geweldenaar op gitaar, en varieert achteloos tussen scheurende solos en subtiel kabbelende begeleiding bij Wellers nummers.

Je zou bijna vergeten wat Paul Weller allemaal heeft geschreven. 'English Rose', uit zijn Jam-periode, een mooie ode aan zijn vaderland, wordt vooral door de aanwezige Engelsen met luid gejuich begroet.

Solo

'Down On The Seine', van Style Council, wordt prachtig gezongen. Dat Wellers solocarrière ook voldoende vruchten heeft afgeworpen, wordt duidelijk uit gedreven uitvoeringen van 'You Do Something To Me', 'Out Of The Sinking' en het onvermijdelijke 'Wild Wood.'

Ook de nummers van Wellers laatste plaat As Is Now worden niet overgeslagen, en enthousiast ontvangen. Come On/Let's Go klinkt minstens zo sterk en gepassioneerd als Wellers vroegere werk.

Opwindend

Muzikaal opwindend is het allemaal echter niet. Met de uitvoeringen van nummers wordt weinig geëxperimenteerd waardoor het optreden weinig verrassingen herbergt.

Maar moet je dat verwachten van een man die de Engelse popmuziek al bijna dertig jaar regelmatig van uitstekende muziek voorziet? Nee. Van het optreden in de Groninger Stadsschouwburg kan het gros van de huidige Britse bandjesgeneratie nog bijzonder veel opsteken.